Αν παρακολουθήσει κανείς τη διαδικτυακή ειδησεογραφία και εστιάσει στις παγκόσμιες πολιτικές διεργασίες και τη συνομωσιολογία περί κατασκοπείας που σχετίζεται με οικονομικά, βιομηχανικά, στρατιωτικά και γεωπολιτικά θέματα, αδιαφορώντας για αυτή καθεαυτή την οικονομική κρίση, οδηγείται σε ατραπούς που δεν περιγράφονται σε κανέναν χάρτη της λογικής.
Στην Ευρώπη, εσχάτως αλλάζουν κυβερνήσεις λόγω της κρίσης, συντάσσονται λίστες αξιόπιστων ηγετών, λαμβάνονται - υπό το κράτος του λαϊκισμού – αποφάσεις από τους ηγέτες άλλων χωρών για τους λαούς άλλων χωρών, πλουτοπαραγωγικές πηγές τρίτων αξιοποιούνται από ξένα διευθυντήρια και το πιο εντυπωσιακό είναι ότι καλούνται χώρες να εφαρμόσουν το ίδιο επαχθές πρόγραμμα (γραπτά ή άγραφα μνημόνια) που επεξεργάζονται άνθρωποι χωρίς την συγκεκριμένη πολιτική εξουσιοδότηση από τους λαούς.
Σε αυτή τη λογική εντάσσονται νέοι συνασπισμοί δυνάμεων που κατισχύουν των υπολοίπων, αλλάζουν οι σχεδιασμοί για την ενέργεια και ξεστρατίζουν οι αγωγοί πετρελαίου και αερίου και μια κατάσταση που αποκλήθηκε αραβική άνοιξη φαίνεται να συμμετέχει με τον τρόπο της σε μια χαοτική αριθμητική. Από τη Βόρεια Αφρική ως τη Μέση Ανατολή και τα Βαλκάνια, κινούνται τα πράγματα με αλλοπρόσαλλο τρόπο, αλλά εξηγήσιμο πάντα όταν ο άγνωστος χ αντικαθίσταται με οποιαδήποτε οικονομική παράμετρο.
Οι συμφωνίες παντού κλείνονται με υπογραφές πληρεξούσιων και για αυτό το λόγο μένει η αίσθηση της επιχείρησης πλαστογραφίας των πολιτικών εξελίξεων. Οι πιέσεις για παράδειγμα στους έλληνες πολιτικούς που στηρίζουν την κυβέρνηση Παπαδήμου, είτε οδηγήσουν σε τρείς υπεύθυνες δηλώσεις, είτε εκφραστούν μέσω του πρωθυπουργού, είναι και σε πρώτη και σε δεύτερη φάση πληρεξούσια στο όνομα του ελληνικού λαού. Το ίδιο αφορά και τις άλλες περιπτώσεις σε άλλες χώρες.
Για παράδειγμα, αν ζητηθεί από την κυρία Μέρκελ μια συγκεκριμένη υπογραφή σε ένα υπαγορευμένο κείμενο, αυτό δεν έχει καμία διαφορά από τη διαδικασία στην οποία υποβάλλεται ενώπιον της τραπέζης ο δανειολήπτης. Αν ο δανειολήπτης χάσει τη δυνατότητα ελέγχου των οικονομικών της επιχείρησης, ή ακόμη χειρότερα, της οικογένειάς του, η τράπεζα θα αναζητήσει τα χρήματα από τους εγγυητές. Αν και αυτοί αδυνατούν να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις του δανειολήπτη, υφίστανται τις επιπτώσεις της σύμβασης. Ωστόσο ουδείς ρώτησε τους ανθρώπους που θα υποστούν τη ζημία, είτε αυτοί είναι εργαζόμενοι στην επιχείρηση του δανειολήπτη, είτε είναι μέλη της οικογενείας του, είτε είναι εργαζόμενοι ή και μέλη της οικογένειας των εγγυητών.
Το παράδειγμα στην πολιτική οδηγεί σε ηγέτες χωρών προερχόμενους από τα μεγαλύτερα κόμματα, εξουσιοδοτημένους από τους δανειστές τρίτων χωρών να κυβερνούν τα επόμενα χρόνια, για να εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις που έχουν αναλάβει. Αυτό ωστόσο δεν είναι μια κατάσταση που μπορεί να αποκαλέσει κάποιος ως δημοκρατική εξέλιξη. Υπάρχει ωστόσο πάντα η νομιμοποιητική βάση των δημοψηφισμάτων. Την οποία βεβαίως φοβούνται οι πάντες διότι όπως έκαναν την Ευρώπη -σαν τα μούτρα τους που θα μπορούσε να πει χυδαία κάποιος ευρωπαϊστής που οραματιζόταν την ομοσπονδία – δεν έχουν εμπιστοσύνη στους λαούς τους. Έχουν όμως την απαίτηση να έχουν έμπιστους ηγέτες στις άλλες χώρες.euro_flag
Αυτό που τους συμβαίνει οφείλεται στον αρχικό τρόπο διαχείρισης της κρίσης. Αν έδιναν χαριστικά δάνεια στις χώρες με κρίση χρέους, θα χρειάζονταν μόλις 250 δις για την Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία. Τώρα, αφού έδωσαν τριετή ακριβά δάνεια μεγάλωσαν και άπλωσαν το πρόβλημα και χρειάζονται περίπου τα δεκαπλάσια ευρώ για να τα δανείσουν φθηνά για 30 χρόνια αλλά και πάλι δεν μπορούν να ελπίζουν ότι θα αντιμετωπίσουν το ζήτημα.
Λαϊκίζοντας έλεγαν στους λαούς τους ότι υπάρχουν απατεώνες στην ευρωζώνη αλλά πρέπει να τους συμμορφώσουν για να μη γίνει μεγαλύτερη ζημιά. Προς επίρρωση ανακοίνωναν πρώτα στη χώρα τους οδυνηρές πολιτικές για τους έλληνες και στη συνέχεια απαιτούσαν με εκβιασμούς την εφαρμογή τους. Εγκλωβίστηκαν σε αυτό το φαύλο κύκλο που τους απαγορεύει να τυπώσουν χρήμα στην ΕΚΤ.
Και τώρα τις τους απομένει; Αντί δημοψηφίσματος, οι εκλογές. Με υποψηφίους όμως οι οποίοι είναι δεμένοι χειροπόδαρα, διότι ο εκβιασμός είναι σκληρό μαστίγιο και οι δεύτερες σκέψεις απαγορευτικές. Ή υπακούς ή μένει ο λαός σου από χρήματα και πέφτεις στον κοινωνικό βούρκο. Το καρότο στους λαούς τους είναι ότι θα αντλήσουν οφέλη από τις πλουτοπαραγωγικές πηγές των χωρών που χρηματοδοτούν. Το καρότο στους καταφρονεμένους είναι ότι θα συναντήσουν μια μέρα την ανάπτυξη.
Αν ήταν όμως πληρεξούσιοι των λαών τους με νομιμοποίηση για το χειρισμό της κρίσης, αυτοί οι ίδιοι οι ισχυροί του κόσμου, θα διάλεγαν να αντιμετωπίσουν με πιο απλό τρόπο την κρίση. Εμπορικά ας πούμε θα επένδυαν στις χώρες που βρίσκονται σε κίνδυνο. Έτσι τα πλεονεκτήματα της κάθε χώρας θα αναδεικνύονταν, οι εξαρτήσεις της ενωμένης Ευρώπης από τρίτες χώρες θα μειώνονταν. Τα φθηνά προϊόντα από μια χώρα μέλος θα διακινούνταν σε νέες εσωτερικές αγορές αλλάζοντας τις καταναλωτικές συνήθειες. Αυτό με τη σειρά του θα πίεζε για επενδύσεις και υποδομές ώστε να καλύπτεται η διαρκώς αυξανόμενη ανάγκη. Η απλή μέθοδος επιβεβαίωσης είναι το γελοίο ποσοστό ελληνικών εξαγωγών σε χώρες όπως η Γαλλία που όμως είναι κρίσιμος παίκτης στην ελληνική κρίση.
Προς επίρρωση, μαθαίνουμε ότι οι Γερμανοί ενδιαφέρονται να αγοράζουν φθηνή ενέργεια ΑΠΕ από την Ελλάδα. Ο λόγος είναι ότι η δική τους επιδοτούμενη παραγωγή είναι πολύ ακριβή. Έχουν όμως εργοστάσια που παράγουν τα φωτοβολταϊκά και ενδιαφέρονται να τα πουλήσουν. Αυτή είναι εμπορική πολιτική win to win. Προφανώς και αυτοί και οι υπόλοιποι βόρειοι που πληρώνουν 200 ml νερό έναντι 2,5 ευρώ, μάλλον δεν ενδιαφέρονται να αγοράσουν ελληνικό νερό δέκα φορές φθηνότερο από το δικό τους. Επιτρέπουν έτσι στην πολυεθνική που ελέγχει τη δική τους αγορά να διατηρεί δυο τιμές. Την ακριβή για τον βορειοευρωπαίο και τη φθηνή για τον νοτιοευρωπαίο. Το ίδιο μπορεί να πει κανείς και για το φθηνότερο ελληνικό ελαιόλαδο. Διατηρούν στις αγορές τους την πολύ υψηλή τιμή και έτσι ούτε οι πολίτες τους ευνοούνται, ούτε οι έλληνες παραγωγοί μπορούν να κερδίσουν από τις εξαγωγές.
Αν φύγουμε από τα ταπεινά προϊόντα και πάμε στη βαριά βιομηχανία, τα οπλικά συστήματα και τα πετρέλαια, τότε βλέπουμε μια Ευρώπη δεμένη πισθάγκωνα από τρίτες χώρες, σκοτεινά συμφέροντα, τραπεζικές ίντριγκες και μπόλικη κατασκοπεία. Τότε είναι που αναρωτιέται κανείς αν ο διασώστης είναι θύμα ή θύτης σε αυτή την κρίση. Αν ο δανειολήπτης είναι υπό χρεοκοπία ή απλώς υποψήφιος πελάτης άλλων αγορών. Αν οι σημερινοί ηγέτες είναι υποχρεωμένοι ή όχι να ρωτήσουν τους πολίτες τους. Αν είχε δίκιο ο Μπρεζίνσκι στη «μεγάλη σκακιέρα».
