Κάποτε ταξιδεύοντας λόγω δουλειάς είχα μια κρυφή επιθυμία. Να επισκέπτομαι σούπερ μάρκετ άλλων χωρών για δύο λόγους:

Ο πρώτος ήταν η «καταγραφή» μιας καθημερινής στιγμής από την κανονική ζωή των ανθρώπων που ζούσαν στην πόλη που επισκεπτόμουν. Είναι ωραίο να μπορεί να διακρίνει κανείς το πώς ψωνίζουν άνθρωποί που δουλεύουν μέχρι το απόγευμα – όπως συνήθως συμβαίνει σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες – και αναγκαστικά θα πρέπει να προσαρμόζουν το καθημερινό τους μενού βάσει όχι μόνο πορτοφολιού και τιμών αλλά και βάσει χρόνου και συνθηκών. Ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρον να παρακολουθεί κανείς πχ, ένα φτωχό να παίρνει ένα κομμάτι (κυριολεκτικά) ψωμί, μια κονσέρβα, ένα κομμάτι (κυριολεκτικά) καρπούζι. Και αντίστοιχα ένας εύπορος (γιάπης τους λέγαμε κάποτε) να ψωνίζει με την ίδια ακριβώς λογική - αλλά αυτή τη φορά κατ' επιλογή και όχι κατ' ανάγκη – τα ίδια η αντίστοιχα κομμάτια φαγητού που θα έφτιαχναν το μενού του. Με εντυπωσίαζε η ευγένεια κινήσεων του φτωχού πολίτη που, παρότι ψώνιζε με τα ψιλά της ελεημοσύνη των συμπολιτών του, είχε την αίσθηση του πολιτισμού. Με εντυπωσίαζε η εγκράτεια του εύπορου πολίτη που ψώνιζε με την αίσθηση της συνέπειας απέναντι στο πορτοφόλι του και τις ανάγκες του.

Ο δεύτερος λόγος ήταν πιο εγωκεντρικός. Ήθελα να συγκρίνω τιμές σε αντίστοιχα ή ανάλογα προϊόντα, ιδιαίτερα στα τρόφιμα τα οποία είναι αναγκαία για την επιβίωση. Εγωκεντρικός λόγος γιατί ήθελα να καταγράψω επιχειρήματα για ένα ζήτημα τόσο καθημερινό και κοινό σε όλους μας. Να καταγράψω επίσης τις διαφορές των τιμών, την ποικιλομορφία προϊόντων αλλά και να αναζητήσω νέα προϊόντα που θα κυκλοφορήσουν στην ελληνική αγορά τα επόμενα χρόνια. Και βέβαια όλο και έπαιρνα κάτι....

Σήμερα, διασχίζοντας κεντρικό δρόμο της πρωτεύουσας, δρόμο που επικρατεί η μυρωδιά του κάρυ και οι πινακίδες με γράμματα από τα οποία δεν μπορείς να καταλάβεις τι λεν (εκτός αν έχεις σπουδές στην αραβική η τη ρωσική γλώσσα) είδα με ενδιαφέρον ένα από εκείνα τα μαγαζιά που έχουν κατά βάση προϊόντα εισαγωγής από χώρες όπως η Ρωσία ή Πολωνία.

Ένα καθαρό και περιποιημένο κατάστημα που ήταν προφανές πως δεν απευθύνονταν μόνο «ομογενείς του», αλλά σε όλους μας. Το σκηνικό σχεδόν ίδιο με εκείνο που είχα καταγράψει αρκετές φορές στο παρελθόν σε χώρες όπως η Γερμανία, η Πολωνία, η Ρωσία και αλλού. Μικρές συσκευασίες φαγητού για ένα η δύο άτομα, μερίδες τροφίμων ικανές για ένα γεύμα, εκπτωτικές συσκευασίες με την ημερομηνία της σύντομης λήξης να αναγράφεται σε εμφανές σημείο, ακόμα και κατεψυγμένο ψωμί ίσα - ίσα για να φάει κανείς κολατσιό.

Δε θυμάμαι ποτέ στη χώρα μου να ψωνίζει ο πελάτης του σούπερ μάρκετ ¼ του καρπουζιού. Δε θυμάμαι ούτε την προηγούμενη γενιά από μένα να αγοράζει 50 γραμμάρια ελιές. Δε θυμάμαι ποτέ να αγοράζει μια νέα κοπέλα από τη λαϊκή μισό λάχανο.

Τώρα το βλέπω.

Όπως βλέπω τα... σκουπίδια τα οποία μετά από μια απεργία που διαρκεί μέρες, να ΜΗΝ έχουν γεμίσει τις γωνιές στο δρόμο. Ακόμα - ακόμα τα ίδια σκουπίδια που ΔΕΝ σχηματίζουν «βουναλάκια», δε μυρίζουν όπως τις προηγούμενες απεργίες γιατί πολύ απλά, δεν έχουν τρόφιμα που μας περίσσεψαν και τα πετάξαμε....

Όμως –δυστυχώς– δε βλέπω ούτε τον αξιοπρεπή ίσως άτυχο φτωχό που του αρκεί ένα κομμάτι ψωμί και δεν φοβάται. Βλέπω τον εαυτό μου και τους γύρω μου να αγωνιούν, να μη πλησιάζουν καν τα κουλούρια του συντάγματος των 60-70 λεπτών του ευρώ.

Δε βλέπω τον εργαζόμενο, τη μητέρα να αγοράζει 8αδα με γάλατα, αλλά ένα - ένα κουτί, κι ας πάει δυο φορές την ημέρα στο Σουπερ μάρκετ.

Όπως είδα κρεοπωλείο να καλύπτει την τζαμαρία του με ένα χαρτόνι που έγραφε ¨10% έκπτωση σε όλα τα προϊόντα για πολύτεκνους, συνταξιούχους, άνεργους και φοιτητές.

Καλώς ή κακώς, όλοι τα βλέπουμε...

Τα βλέπουμε;