Του Γιώργου Χ. Παπαγεωργίου

Τελικά φαίνεται ότι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο έχει το προνόμιο να κάνει λάθη, να τα παραδέχεται και μετά να τα επαναλαμβάνει, ατιμώρητα και χωρίς συνέπειες.
Τελευταίο κρούσμα; Η έκθεση για το παγκόσμιο χρέος με τίτλο «Σκαρφαλώνοντας έξω από το χρέος» όπου οι συγγραφείς, διακεκριμένοι οικονομολόγοι του ΔΝΤ κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για το γεγονός ότι το συνολικό χρέος των ανεπτυγμένων οικονομιών έχει ξεπεράσει το 104% του ΑΕΠ τους.
Το πρόβλημα γίνεται οξύτερο επειδή η εποχή του φθηνού χρήματος που δημιούργησαν οι κεντρικές τράπεζες τελειώνει και έτσι, καθώς τα επιτόκια ανεβαίνουν θα αυξάνονται και τα ποσά που θα ξοδεύουν οι χώρες για να πληρώνουν τους τόκους των χρεών τους.
Με λίγα λόγια; Τα κράτη θα ξοδεύουν περισσότερα για να εξυπηρετήσουν το χρέος τους και θα διαθέτουν λιγότερους πόρους για δημόσιες υπηρεσίες, κοινωνικές και επενδυτικές δαπάνες.
Οι τρεις διακεκριμένοι οικονομολόγοι του ΔΝΤ, λοιπόν, ( ο ALBERTO ALESINA του Χάρβαρντ, και οι CARLO A. FAVERO και FRANCESCO GIAVAZZI του πανεπιστημίου Μποκόνι στο Μιλάνο) διερευνούν το ερώτημα: πώς είναι προτιμότερο να μειωθεί το χρέος; Κάνοντας περικοπές δαπανών ή μειώνοντας τους φόρους;
Το ενδιαφέρον -ειδικά για εμάς τους Έλληνες που ζούμε τα τελευταία οκτώ χρόνια με την πίεση του ΔΝΤ και των άλλων δανειστών για ολοένα περισσότερα μέτρα- είναι ότι οι ερευνητές καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η αύξηση της φορολογίας είναι η χειρότερη μέθοδος καθώς προκαλεί διπλάσια ύφεση, η οποία μάλιστα κρατάει χρόνια.
Υπογραμμίζουν, μάλιστα, συμπερασματικά ότι εάν δημιουργηθεί πλεόνασμα με αύξηση φόρων, τότε η επίπτωση στην ανάπτυξη (δηλαδή η ύφεση που δημιουργείται) είναι τόσο μεγάλη που η σχέση δημοσίου χρέους ως προς το ΑΕΠ αυξάνεται, αντί να μειώνεται.
Θα σκεφτεί κάποιος: Χρειάζονται τρεις κορυφαίοι οικονομολόγοι για να καταλήξουν στο προφανές; Αφού το είδαμε να συμβαίνει στην Ελλάδα συστηματικά τα τελευταία χρόνια. Μνημόνια επί μνημονίων, φόροι επί φόρων και ο δείκτης χρέους προς το ΑΕΠ οδεύει προς τα πάνω.
Το χειρότερο της υπόθεσης, όμως, είναι ότι παρά τις διαπιστώσεις, παρά την κριτική που έχει δεχθεί, παρά την αποτυχία, το ΔΝΤ επιμένει. Εκείνο ήταν που επέμενε να θεσπιστεί από τώρα η μείωση του αφορολόγητου ορίου από το έτος 2020 και εάν, μάλιστα, χρειαστεί, να γίνει από το 2019.
Μείωση του αφορολόγητου ορίου σημαίνει αύξηση των άμεσων φόρων. Αυτό ακριβώς δηλαδή που η έρευνα των τριών οικονομολόγων διαπιστώνει ότι ΔΕΝ πρέπει να γίνεται, διότι προκαλεί ύφεση.
Δεν πάνε να λένε, όμως, οι οικονομολόγοι. Οι διαθέσιμες πληροφορίες δείχνουν ότι το ΔΝΤ εκπέμπει για άλλη μια φορά μηνύματα ακαμψίας και σκληρότητας, καθώς ξεκινούν και πάλι οι συζητήσεις για το ρόλο του στην Ελλάδα και την Ευρωζώνη και επιμένει στην αύξηση των φόρων δια της μείωσης του αφορολόγητου όπως βέβαια και για τη μείωση των συντάξεων.
Τώρα πια, βέβαια, δεν θα μπορεί να γίνει αναφορά σε “λάθος” του ΔΝΤ, αφού το πρόβλημα έχει επισημανθεί πάμπολλές φορές.
Τώρα θα πρόκειται για προμελετημένο έγκλημα.

Μοιράσου το άρθρο: