του Νάσου Μπράτσου

Συχνά και χωρίς προαποφασισμένη επιλογή για ρεπορτάζ, υπάρχουν πλάνα της Αθήνας που μας κάνουν να εστιάζουμε την προσοχή μας σε αυτά. Ιδίως όταν μας θυμίζουν άλλες εποχές πιο παλιές, που άλλοι τις έχουν προλάβει και άλλοι τις φαντάζονται μέσα από παλιές ελληνικές ταινίες.

Έτσι, χωρίς αιτία, φωτογραφίσαμε τρια σημεία, ένα νεοκλασσικό κτήριο στην οδό Αγίου Μελετίου, ένα κτήριο που η σκεπή του μας θύμισε άλλες εποχές, στην πλατεία Αττικής και μία ταμπέλα καφενείου μέσα σε μέγαρο στην 3η Σεπτεμβρίου, κοντά στην Ομόνοια, όπου υπάρχει ακόμα το εξαψήφιο τηλεφωνικό νούμερο και μας πάει στην εποχή που μπορεί το γκαρσόνι να μας ρωτήσει αν θέλουμε «πορτοκαλάδα από πορτοκάλι».

Kαι αφού θυμηθήκαμε μία σκηνή από τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο, να συνεχίσουμε με μια φωτο έξω από την Αθήνα στην περιοχή Λουτρόπυργος – Νεράκι, κοντά στην Ελευσίνα, όπου στο παλιό εργοστάσιο είχε γυριστεί το 1966 η ταινία «η κόρη μου η σοσιαλίστρια».

Τελικά, στις εποχές των μεγάλων εμπορικών κέντρων, των κινητών και των τάμπλετς, υπάρχουν ακόμα γωνιές που μας πάνε χρόνια πίσω. Και είναι αρκετές που έχουν επιβιώσει από τις αντιπαροχές.

Το «πωλείται» που έχει γραφτεί με μπογιά στο σπιτάκι δίπλα σε αυτό της κεντρικής φωτογραφίας, μάλλον δεν επιτρέπει ιδιαίτερη αισιοδοξία για το μέλλον.

Μοιράσου το άρθρο: