Μια τεχνολογία που θα μας κάνει αόρατους μοιάζει να μην είναι πια σενάριο επιστημονικής φαντασίας, αφού επιστήμονες από την Ελλάδα, την Αυστρία και τις ΗΠΑ συνεργάζονται για την ανάπτυξη μιας πρωτοποριακής μεθόδου, χάρη στην οποία η έννοια του «καμουφλάζ» μπορεί να πάρει νέες διαστάσεις.

Με την αξιοποίηση ενός ειδικού υλικού που φωτίζεται από ψηλά με κατάλληλο τρόπο, μια άλλη ακτίνα φωτός είναι δυνατό να διαπεράσει το υλικό χωρίς εμπόδια. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι το αντικείμενο δεν φαίνεται στα μάτια του παρατηρητή.

Διάφορες επιστημονικές ομάδες, ανά τον κόσμο, εργάζονται για την ανάπτυξη τεχνολογιών αορατότητας, δοκιμάζοντας μια ποικιλία των λεγόμενων μετα-υλικών, που μπορούν να «ξεγελάσουν» το φως και να το καθοδηγήσουν γύρω από ένα αντικείμενο, έτσι ώστε το τελευταίο να μη γίνεται αντιληπτό από αυτόν που το παρατηρεί. Σύμφωνα με τους επιστήμονες, η μέθοδος τους μπορεί να εφαρμοστεί σε διάφορα μήκη κύματος του φωτός, ακόμη και σε ακουστικά κύματα.

Η χρήση αντικειμένων που τα ίδια ενισχύουν ή αποσβένουν -με τη βοήθεια μιας ηλεκτρονικής οθόνης- το φως που έρχεται απ’ έξω, πράγμα που μπορεί να καταστήσει αόρατο το αντικείμενο, τουλάχιστον αν το δει κανείς από μια συγκεκριμένη οπτική γωνία και μήκος κύματος, είναι επίσης μια εναλλακτική τεχνική προσέγγισης του φαινομένου της αορατότητας.

Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου Τεχνολογίας της Βιέννης, με επικεφαλής τον καθηγητή Στέφαν Ρότερ και του Πανεπιστημίου Κρήτης με επικεφαλής τον επίκουρο καθηγητή Κωνσταντίνο Μακρή, καθοδηγούν το κύμα του φωτός μέσω του αντικειμένου, σαν το αντικείμενο να μη βρίσκεται εκεί.

Μέχρι στιγμής κάτι τέτοιο είναι εφικτό για συγκεκριμένα υλικά, τα οποία συνδυάζουν με μοναδικό τρόπο την απόσβεση και την ενίσχυση της ακτινοβολίας, χρησιμοποιώντας μια ειδική τεχνολογία κυμάτων.

Από τις προσομοιώσεις που έχουν γίνει σήμερα σε υπολογιστές, φαίνεται πως η εν λόγω τεχνική είναι αποτελεσματική. Ήδη, οι ερευνητές σχεδιάζουν τα πειράματά τους, προκειμένου να αποδείξουν την ορθότητα της μεθόδου τους. Ενδέχεται μάλιστα να ξεκινήσουν από τα ακουστικά κύματα και όχι από τα κύματα φωτός, επειδή τα πρώτα θεωρούνται πιο εύκολα στο χειρισμό.

Ο Κ. Μακρής σπούδασε στη Σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του ΕΜΠ (2002) και πήρε το διδακτορικό του στη θεωρητική φυσική φωτονικών συστημάτων από το Πανεπιστήμιο της Κεντρικής Φλόριντα των ΗΠΑ (2008). Μεταξύ 2008 – 2010 έκανε μεταδιδακτορική έρευνα στην Ομοσπονδιακή Πολυτεχνική Σχολή της Λωζάννης (EPFL) της Ελβετίας, στη συνέχεια διετέλεσε λέκτορας στο Πανεπιστήμιο Τεχνολογίας της Βιέννης (TU-Wien), ενώ από το 2012 έως το 2015 εργάσθηκε στα πανεπιστήμια Πρίνστον και TU-Wien ως υπότροφος Μαρί Κιουρί. Το 2017 εξελέγη επίκουρος καθηγητής στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Κρήτης.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Φωτογραφία: CC André Kertész 2.0

Μοιράσου το άρθρο: