Ζουν στην Κοτύλη της Ξάνθης. Ένα πολύ όμορφο και ζωντανό χωριό του ορεινού όγκου. Τα τελευταία χρόνια, τα χρόνια της κρίσης, είδαν το χωριό τους να αδειάζει και τον ανδρικό πληθυσμό να μεταναστεύει. «Οι γυναίκες που μείναμε πίσω κάτι έπρεπε να κάνουμε.» δηλώνει η Νετζιμπέ Ντιλσίζ , που ζει στο χωριό μαζί με άλλες εκατό οικογένειες. Και το έκαναν, συνέχισαν εκτός από τις πατάτες και τα καπνά να ασχολούνται και με την χειροτεχνία, το πλέξιμο που ήξεραν καλά.

«Πλέκουμε! Πλέκουμε ασταμάτητα, έτσι όπως μας έμαθαν οι γιαγιάδες μας.» Τερλίκια, μαντήλες, σεμέδες, ποδιές και δεκάδες άλλες δημιουργίες βγαίνουν από τα χέρια τους. «Μαζευόμαστε και πλέκουμε κάθε βράδυ όλες οι γυναίκες μαζί.» Τα χέρια δουλεύουν ασταμάτητα και από τα στόματα των γυναικών ξεπηδούν ιστορίες. Ο χρόνος κυλά δημιουργικά και ένα μικρό εισόδημα βγαίνει για την οικογένεια. «Λίγα λεφτά, αλλά απαραίτητα.»

Η Νετζιμπέ Ντιλσίζ μόλις στα 34 της χρόνια σπουδάζει δύο κόρες στο Πανεπιστήμιο και έναν γιο στο Γυμνάσιο. Πολύ νέα, κι όμως στις κουβέντες της λέει συχνά «παλιά ήταν αλλιώς» και εννοεί πώς όταν εκείνη πήγαινε στο σχολείο ήταν πολύ ντροπή για ένα κορίτσι να συνεχίσει τις σπουδές του. «Όταν ήμουν εγώ στο σχολείο κανένα κορίτσι δεν σπούδαζε, δεν συνέχιζε στο Γυμνάσιο και στο Πανεπιστήμιο. Ήθελα πολύ τα παιδιά μου να συνεχίσουν τις σπουδές τους. » δηλώνει και αποκαλύπτει ότι θέλει κι εκείνη πολύ να ξαναπάει στο σχολείο. «Δεν σας κρύβω ότι κι εγώ θέλω να πάω στο Γυμνάσιο, στο Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας αλλά δυστυχώς δεν έχει στα χωριά μας, είναι δύσκολο να πηγαίνω στην Ξάνθη. Είχα γραφτεί τρεις φορές στον Εχίνο, στα Μελίβοια, αλλά δεν άνοιξε, οπότε περιμένω.»

Οι ποδιές οι άσπρες γίνονται ανάρπαστες, καθώς χρησιμοποιούνται στις θρησκευτικές γιορτές των μουσουλμάνων. Το ίδιο όμως ανάρπαστες γίνονται και οι άλλες δημιουργίες από τους επισκέπτες που έρχονται για να γνωρίσουν τα Πομακοχώρια της περιοχής και ζουν από κοντά, έστω για λίγες ώρες, τις φιλόξενες γυναίκες. Είμαστε πολύ ευχαριστημένες. Έχει συχνά λεωφορεία. Κατεβαίνουμε στην Ξάνθη. Απλώς αν είχε δουλειά θα γυρνούσαν και αυτοί που έφυγαν, θα ξαναζωντάνευε το χωριό μας. Αυτό είναι το παν. Έφυγαν πολλές οικογένειες. Όταν ξεκινήσαμε τον συνεταιρισμό ήμασταν τριάντα οικογένειες, τώρα είμαστε πέντε μόνο. Μακάρι να έχουμε όλοι υγεία και να συνεχίσουμε.
Φώτο: Η Νετζιμπέ Ντιλσίζ από την Κοτύλη ρεπορτάζ-κείμενο-φωτογραφία:Μαρία Νικολάου

Μοιράσου το άρθρο: