ΜΙΑ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ, ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ
Επιμέλεια: Μαρία Σφυρόερα

Η νουβέλα «Γονυπετείς» εμπνέεται από μια ιδιόρρυθμη συγκυρία τής ζωής όπου τα περιθώρια στενεύουν και οι δυνάμεις της ομορφιάς, της αισιοδοξίας και της ελπίδας παύουν να κυριαρχούν. Η ηρωίδα του βιβλίου και αφηγήτρια σε όλη την εξέλιξη του έργου, τοποθετεί το σώμα της στα τέσσερα για να ξεκινήσει μια ανάβαση προσπαθώντας να υλοποιήσει μια ικεσία, ένα τάμα. Δεν είναι η μόνη. Και δεν βρίσκεται στον δρόμο για τους συνήθεις λόγους. Δεν βγήκε καν στον πηγαιμό για τους λόγους που δηλώνει, τουλάχιστον στην αρχή. Όσα θυμάται, όσα βιώνει στην πορεία και όσα ομολογεί αλλάζουν εντελώς τα δεδομένα.

«Γονυπετείς» είναι οι άνθρωποι που εξαντλούν όλες τις επιλογές. «Γονυπετείς» είναι οι θνητοί που υπερασπίζονται με πάθος μια πίστη. «Γονυπετείς» είναι αυτοί που συνεχίζουν να παλεύουν παρά τις δυσκολίες, πέρα από τις αντιξοότητες, ενάντια στις δυνάμεις της φθοράς, της μοναξιάς και της ανέχειας.
«Γονυπετείς»
είμαστε εμείς όταν πορευόμαστε εκ νέου προς την αρχή μας.

Γράφοντας για τη δύναμη της πίστης – όχι μόνο της πίστης στο θείο αλλά σε οτιδήποτε είναι ικανό να εμπνεύσει την υπέρβαση, έπιασα τον εαυτό μου να γράφει για τον πειραματισμό, τη δοκιμή, την εξερεύνηση. Η γυναίκα στα τέσσερα αναμοχλεύοντας τις αιτίες που την ώθησαν να υλοποιήσει την ανάβαση, εξαντλεί τις πηγές της δύναμής της δοκιμάζοντας νέους τρόπους και οδούς παρακινούμενη από το θαύμα ή αλλιώς από το ανέφικτο που κάποιες στιγμές φαντάζει και είναι εφικτό.

Γράφοντας για τη δύναμη της πίστης – της συνειδητής πίστης που ενεργοποιεί τα κέντρα του εγκεφάλου ισχυροποιώντας τον άνθρωπο, κατέληξα να γράφω για το σώμα, για την πνευματικότητα που είναι εν μέρει σαρκική, για τη ζωική ύλη που είναι ο προορισμός μας και η καταγωγή. Η γυναίκα στα τέσσερα «θυσιάζει» το σώμα στον βωμό ενός στόχου, στο ιερό μιας ανάγκης για μια καλύτερη ζωή. Το σώμα της όπως και το σώμα του μαραθωνοδρόμου που προσπαθεί να τερματίσει υπερβαίνοντας εαυτό, λειτουργεί σε όλο το βιβλίο ως όχημα για την πορεία αλλά και ως διάνοιγμα της ψυχής προς την ελευθερία, προς την πρωταρχική ζωικότητα ως εγγύηση της μετοχής μας στο μυστήριο της ζωής.

Γράφοντας για τη δύναμη της πίστης -της πίστης που ανασκευάζει τη θέαση του σύμπαντος, αφέθηκα να γράψω για το τι μας δένει με τον κόσμο, για τις στιγμές που συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε παρά τις αντίρροπες δυνάμεις που μας κρατούν δέσμιους, παρά τις δυσκολίες και τις αναποδιές.Η γυναίκα στα τέσσερα εξομολογείται τα πιο κρυφά της μυστικά αποσκοπώντας στη σωτηρία ή στην κάθαρση, διαμορφώνοντας σταδιακά μια νέα προσέγγιση μέσω της οποίας η επίγνωση και η διαπραγμάτευση των ορίων μας μπορεί να μεταμορφώσει την επίγεια εμπειρία μας.

Γράφοντας για τη δύναμη της πίστης – της πίστης που δύναται να μετακινήσει βουνά, πίστεψα ξανά.

Τζούλια Γκανάσου
photo credit κύριας φωτογραφίας:
Στράτος Προύσαλης


Η νουβέλα της Τζούλιας Γκανάσου Γονυπετείς − Μια πορεία προς την αρχή κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Γκοβόστη (σελ.: 136, τιμή: 8,50 €).

Το έργο του εξωφύλλου (μελάνι σε χαρτί) δημιουργήθηκε ειδικά για το βιβλίο από την εικαστικό Ρένα Τσαγγαίου.

Παρουσίαση του βιβλίου από τη συγγραφέα στη Βιβλιοθήκη του Πρώτου μπορείτε να ακούσετε εδώ.

«Γονυπετείς – Μια πορεία προς την αρχή»
Αποσπάσματα

Χαίρε, τα ψαλίδια που σκίζουν τους λώρους. Χαίρε, τα μαχαίρια που γδέρνουν τις σάρκες. Χαίρε, τα τσεκούρια που κόβουν τις ρίζες. Χαίρε, τους μπαλτάδες που σφάζουν τα πρόβατα. Χαίρε Nύμφη, ανύμφευτε…
Βαθιά μες στο κοπάδι, η μυρωδιά από ιδρώτα, φόβο και πέλμα υπερχειλίζει την αναπνοή. Βαθιά μες στο κοπάδι, ένα σύρσιμο των ποδιών, ένα ελάχιστο τρίξιμο των δοντιών ή ένα φευγαλέο βηχαλάκι αποκτούν διαστάσεις τυμπανοκρουσίας. Βαθιά μες στο κοπάδι, το μαύρο χρώμα κυριεύει όλο το βλέμμα και όταν έρχεται εκ νέου το λευκό, τα μάτια υγραίνονται τόσο, που με κάνουν να σαστίζω. Νομίζω ότι κάποιος παίζει με τα νεύρα μου. Αιτούμαι συμπόνια και βλέμμα πονεμένο να ρίξεις στο κοπάδι μας. Δεν πρέπει να έχουν οι αδύναμοι ξεθαρρεμένα λόγια, αλλά κοίτα την πληθώρα των πλασμάτων που αγωνίζονται για τη μαγεία, για τη συγχώρεση, για λίγο χρόνο ακόμα. Παρατηρώ τη λευκή σάρκα που κρέμεται στα επίμαχα σημεία του σώματός μου. Κρυφοκοιτάζω την κοιλιά, τους μαστούς και το αιδοίο. Παραμονεύω να δω σε τι θα μετατραπούν αργότερα, εδώ, βαθιά μες στο κοπάδι. Σπεύδω να διαβεβαιώσω τον εαυτό μου ότι ακόμη υπάρχει ο κορμός που συνδέει τα άκρα με το υπόλοιπο σώμα, ακόμη υπάρχει το κεφάλι, ακόμη υπάρχει η ραχοκοκκαλιά…

«Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ, στους δρόμους θα κατέβω και θα αγωνιστώ!»
«Αν έχετε τιμή, αν έχετε πατρίδα, ανάποδα, ανάποδα γυρίστε την ασπίδα!»
«Εσείς με γκουλάγκ και με ψυχιατρεία, εμείς με τους τρελούς για μια άλλη κοινωνία!»

«Η σταύρωση δεν είναι εικόνα στις ειδήσεις, στον Γολγοθά γεννιούνται οι συνειδήσεις!»

Ανοίγει η πύλη του νέου κόσμου. Τρέχει ένα ζεστό κολλώδες ρεύμα. Δεν μπορώ να συγκρατηθώ. Τα ούρα μου χύνονται στα πέλματα, ζεσταίνουν τις πατούσες, ρέουν προς τον ωκεανό. Νερά ξάστερα, θεοί του αιθέρα και του Άδη πολυσέβαστοι δαίμονες, αλλάζουμε διαρκώς, αλλάζει η όψη, το κορμί, η οπτική μας. Ξεκινούν οι μουσικές. Αστέρια μαζεύονται μπροστά μου. Απλώνω το χέρι να τα αγγίξω. Παλάμη μπροστά, γόνατο μπροστά, υπόνοια βήματος. Χορεύουν τριγύρω μασκαράδες με πολύχρωμες γυαλιστερές φορεσιές. Ναι, μισό βήμα με τεράστια δυσκολία. Ο άνθρωπος δεν είναι στόχος.
Φτάνει ποτέ;
Ο άνθρωπος δεν είναι στόχος, είναι γέφυρα από τη μια όχθη στην άλλη, από τη μια στάση στην επόμενη.
Τι είναι «το πιο ωραίο» στη ζωή;
Σκέψου.
Βρίσκομαι εδώ, αναβάτης και υπερβάτης, με ένα κλαδί ελιάς στο στόμα για το θαύμα, για τη φώτιση, για το μερίδιο της ευθύνης, για το αδύνατο που φαντάζει τις νύχτες εφικτό. Βλέπω τα μάρμαρα των τόπων Σου, το αγιόκλημα, τους πανσέδες, το άσπρο γιασεμί. Ο δρόμος είναι άδειος. Μυρίζει έντονα θυμίαμα, νυχτερινή υγρασία, εξοχή. Άλλο ένα βήμα σου ζητώ και μετά ακόμη ένα και θα τα καταφέρω. Ξέρω, δεν είναι λίγο… Το επόμενο βήμα είναι καίριο. Αλλά αν φτάσω ως την είσοδο και σκαρφαλώσω σε ένα σκαλοπάτι, θα βρω τον τρόπο να κατακτήσω το επόμενο, θα πάρω θάρρος, δεν είναι δα τόσα πολλά, μια ανάσα δρόμος, ένα πείραμα, μια σκέψη: πίστεψε πως μπορείς να το κάνεις και θα γίνει, πίστεψε πως μπορείς να φτάσεις και Παλάμη μπροστά, γόνατο μπροστά Το κορμί δεν συναινεί! Θυμώνω! Έλα τώρα! Τι είναι να συρθεί το ένα πόδι μπροστά από το άλλο και να σπρώξει; Τι είναι να σηκωθεί ο κορμός και τα χέρια λοιπόν να τον στηρίξουν; Έπαψαν οι μουσικές κι οι κλακαδόροι. Εξαφανίστηκαν οι «άλλοι». Κανένας δεν σε παρακολουθεί, κανένας δεν σε κρίνει. Γιατί δεν υπακούς;

photo credit: Άγγελος Βαλσάμης

Η Τζούλια Γκανάσου γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Πληροφορική στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, Λογοτεχνία (ως υπότροφος) στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης και στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου και Ευρωπαϊκό Πολιτισμό στο Ε.Α.Π. Βιοπορίζεται από την πληροφορική. Διηγήματα και άρθρα της για τη λογοτεχνία δημοσιεύονται στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο.
Έχει εκδώσει τα βιβλία:
«Σε μαύρα πλήκτρα» (Μυθιστόρημα, Εκδ. Γκοβόστη 2006 – αποσπάσματα συμπεριλαμβάνονται στη συλλογική έκδοση του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου «Παγκοσμιουπόλεις»).
«Ομφάλιος λώρος» (Μυθιστόρημα, Εκδ. Γκοβόστη 2011 – συμμετοχή στα: 4ο Διεθνές Φεστιβάλ στο Dasein, 1ο Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών της Αθήνας, 9ο Φεστιβάλ Νέων Καλλιτεχνών της Γλασκώβης).
«Ως το τέλος» (Νουβέλα, Εκδ. Γκοβόστη 2013 – υποψήφιο για το «Βραβείο Νέου Λογοτέχνη 2013» του λογοτεχνικού περιοδικού Κλεψύδρα & για το «Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας 2014»).

Σημείωση: Το βιβλίο Γονυπετείς – Μια πορεία προς την αρχή θα παρουσιαστεί την Πέμπτη 10 Αυγούστου στις 20.00 στη Χώρα της Τήνου, στον πολιτιστικό χώρο του βιβλιοπωλείου «Αντίλαλος».

Μοιράσου το άρθρο: