Μια ματιά στο χάρτη είναι αρκετή. Το Καστελλόριζο απέχει 70 ναυτικά μίλια από τη Ρόδο, ένα ταξίδι με πλοίο διαρκεί κοντά στις τέσσερις ώρες, ενώ οι τουρκικές ακτές είναι δίπλα σου, λιγότερο από ένα χιλιόμετρο μακριά. Οι περίπου 300 κάτοικοι του νησιού συνηθίζουν να λένε ότι δεν έχουν κανένα πρόβλημα με τους Τούρκους, άλλωστε ειδικά το χειμώνα οι εμπορικές συναλλαγές με την απέναντι πόλη, το κας, είναι μέρος της καθημερινότητάς τους.

Του Πιέρρου Ι. Τζανετάκου

Οι περισσότεροι Καστελλοριζιοί παραμένουν, παρά τις τουρκικές προκλήσεις, στωικοί και ψύχραιμοι. Είναι, άλλωστε, τέτοια η ενέργεια του τόπου που δεν σηκώνει εξάρσεις και συναισθηματισμούς. Όμως, μετά τις τελευταίες εξελίξεις αντιλαμβάνεσαι ότι κάτι μέσα τους έχει αλλάξει. Φοβούνται ότι οι απειλές της Άγκυρας ενδέχεται να γίνουν πράξη και γνωρίζουν ότι ένα θερμό επεισόδιο θα μπορούσε να πυροδοτήσεις μια ανεξέλεγκτη αλυσιδωτή αντίδραση. Είναι αξιοσημείωτο ότι οι πληροφορίες για όσα συμβαίνουν στο παγκόσμιο διπλωματικό παιχνίδι φθάνουν τάχιστα ακόμα και σε αυτήν την άκρη της Ελλάδας. Το γεγονός ότι ένα μεγάλος μέρος της ευρύτερης περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου βρίσκεται ουσιαστικά σε διαδικασία επαναχάραξης με επίκεντρο την Συρία δεν αφήνει στους νησιώτες περιθώρια πλήρους εφησυχασμού.

Κατά τη διάρκεια της παραμονής μας στο Καστελλόριζο, διαπιστώνουμε ότι η άμεση αντίδραση των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων εκτός της επίδειξης αποτρεπτικής ισχύος έναντι της Άγκυρας, ενέπνευσε στους ακρίτες το άκρως απαραίτητο αίσθημα της ασφάλειας. Κάπως έτσι μετριάστηκε η κατήφεια που επικρατούσε στα μαγαζιά, όταν οι τηλεοράσεις έπαιζαν τις εικόνες με τη μουσουλμανική προσευχή μέσα στην Αγία Σοφία.

Οι 300 του Καστελλόριζου δεν θέλουν άλλες υποσχέσεις και δεν τους αρέσει να πέφτουν πάνω τους τα φώτα της δημοσιότητας μόνο όταν ελλοχεύει εθνικός κίνδυνος. Ζητούν μια διαχρονική συνεκτική πολιτική, διαρκή επαφή με την ηπειρωτική Ελλάδα και επικουρία από το κεντρικό κράτος. Περπατώντας στην παραλία και τα σοκάκια του νησιού οι νέοι που συναντάμε είναι ελάχιστοι. Η ερήμωση του νησιού δεν είναι φαινόμενο των τελευταίων ετών, ξεκίνησε από τους διωγμούς των οθωμανών και των νεότουρκων και συνεχίστηκε σε όλους τους μεγάλους πολέμους, καθώς το σύμπλεγμα της Μεγίστης βρισκόταν κάθε λίγο εν μέσω διασταυρούμενων πυρών.

Κάθε κρίση κρύβει και μια ευκαιρία. Ενόψει και της σύστασης του Ταμείου Ανάκαμψης, η ενίσχυση της νησιωτικής Ελλάδας πρέπει να είναι πολιτική προτεραιότητα της Αθήνας. Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος θωράκισης από την αναζωογόνηση της μεθοριακής Ελλάδας. Τα ίδια παράπονα ακούσαμε και στον Έβρο, αντίστοιχα και τα λόγια των Καστελλοριζιών. Η ομορφιά κάθε τόπου είναι κρυμμένη όχι μόνο στις παραλίες, την αρχιτεκτονική και τα ηλιοβασιλέματα, αλλά και στους ανθρώπους του. Αρκεί να υπάρχουν.

Μοιράσου το άρθρο: