Οι επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης στη θάλασσα είναι ιδιαίτερα δύσκολες, καθώς συχνά χρειάζεται κάποιος χρόνος για να φτάσουν οι διασώστες στην τοποθεσία. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, τα θύματα μπορεί να έχουν μεταφερθεί μίλια μακριά από τη σκηνή του ατυχήματος εξαιτίας της παλίρροιας, των καιρικών συνθηκών ή άλλων παραγόντων. Σε γενικές γραμμές, οι διασώστες έχουν περίπου έξι ώρες για να σώσουν τους ανθρώπους που επιπλέουν στο νερό. Μετά από αυτό, η πιθανότητα να βρεθεί κάποιος ζωντανός μειώνεται σημαντικά.

Μια διεθνής ομάδα ερευνητών με επικεφαλής τον George Haller, καθηγητή Μη Γραμμικής Δυναμικής στο Ελβετικό Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Τεχνολογίας (ETH) στη Ζυρίχη και στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης (MIT), ανέπτυξε έναν αλγόριθμο χρησιμοποιώντας εργαλεία από δυναμικές θεωρίες συστημάτων και με δεδομένα της ακτοφυλακής, με σκοπό να διευκολύνει τις επιχειρήσεις διάσωσης στην θάλασσα.

Μέχρι τώρα, οι διασώστες λαμβάνουν τις πληροφορίες σχετικά με την θέση πού βρίσκεται ένα άτομο ή ένα αντικείμενο μέσα στην θάλασσα, με τη βοήθεια περίπλοκων μοντέλων δυναμικής των ωκεανών καθώς και με πληροφορίες από το μετεωρολογικό δελτίο. Ωστόσο, αυτές οι προβλέψεις είναι συχνά ανακριβείς λόγω των ταχέως μεταβαλλόμενων παράκτιων υδάτων, των αβέβαιων παραμέτρων και της έλλειψης δεδομένων. Συχνά, η πρώτη αναζήτηση γίνεται σε λάθος μέρος και έτσι χάνεται πολύτιμος χρόνος.

Στους μαθηματικούς υπολογισμούς τους, η επιστημονική ομάδα διαπίστωσε ότι αντικείμενα που επιπλέουν στην επιφάνεια της θάλασσας σχηματίζουν καμπυλωτές γραμμές, οι οποίες ονομάζονται «TRansient Attracting Profiles” (TRAPs) και δεν είναι ορατές με γυμνό μάτι. Ωστόσο, με το νέο αλγόριθμο μπορούν να υπολογιστούν από τα δεδομένα ροής της επιφάνειας της θάλασσας. Αυτά τα δεδομένα θα επέτρεπαν τον «γρήγορο και ακριβή σχεδιασμό διαδρομών για επιχειρήσεις διάσωσης που είναι λιγότερο ευαίσθητες σε αβέβαιες πληροφορίες σχετικά με την ώρα και τον τόπο του ατυχήματος», λένε οι ερευνητές.

Οι πρώτες δοκιμές ήταν επιτυχημένες

Οι ερευνητές από το ETH, το MIT, το Ωκεανογραφικό Ινστιτούτο Woods Hole και μια ομάδα από την Αμερικανική Ακτοφυλακή, δοκίμασαν το νέο αλγόριθμο σε δύο ξεχωριστά πειράματα κοντά στο νησί Martha’s Vineyard στα βορειοανατολικά παράλια της Βόρειας Αμερικής. Οι επιστημονικές ομάδες χρησιμοποίησαν τα ίδια δεδομένα σε πραγματικό χρόνο με την Αμερικανική Ακτοφυλακή και παρατήρησαν πώς κινούνταν οι σημαντήρες και τα ανδρείκελα κατά μήκος των υπολογισμένων καμπυλών.

«Τα αποτελέσματά μας μπορούν να ερμηνευτούν εύκολα και γρήγορα και είναι εύκολο να εφαρμοστούν», ​​εξηγεί η Mattia Serra, κύρια συγγραφέας της μελέτης που δημοσιεύθηκε πρόσφατα στο περιοδικό Nature Communications.

Η μέθοδος θα μπορούσε επίσης να χρησιμοποιηθεί για τον υπολογισμό της κίνησης μεγαλύτερων αντικειμένων που επιπλέουν στην επιφάνεια της θάλασσας, όπως η εξάπλωση μιας πετρελαιοκηλίδας. Οι επιστήμονες στη συνέχεια σχεδιάζουν να δοκιμάσουν τη μέθοδο σε άλλες θαλάσσιες περιοχές.

 

 

 

Μοιράσου το άρθρο: