ΕΝΑΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ, ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ
Επιμέλεια: Μαρία Σφυρόερα

Η Πόρτα
(una comedia humana)

Ελάχιστες (για την ακρίβεια μόλις 7) Σκόρπιες Σκέψεις για ένα Μυθιστόρημα

1.

Όταν ξεκινάς να γράψεις ένα βιβλίο είναι σχεδόν αδιανόητο να φανταστείς πού ακριβώς θα σε οδηγήσει το βιβλίο που ξεκινάς να γράψεις. Το μόνο σίγουρο είναι ότι μετά τη γραφή του βιβλίου έχεις υποστεί Αλλοίωση. Οπωσδήποτε στον Εγκέφαλο (εντός του οποίου υπάρχει και αυτό το ανεξερεύνητο και άκρως νευρωτικά άστατο πράγμα που αμήχανα ονομάζουμε Ψυχή) και κατά πάσα πιθανότητα και στο Σώμα. Αυτή η Αλλοίωση συνίσταται κατά κύριο λόγο στο ότι μετά το βιβλίο δεν είσαι όπως ήσουν πριν το βιβλίο. Θα τολμήσω να πω ότι είναι σχεδόν ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΙΚΟ να είσαι μετά το βιβλίο όπως ήσουν πριν το βιβλίο. Κάθε βιβλίο, κάθε μορφή Τέχνης, οφείλει να συνιστά μία Μετατόπιση. Μετατόπιση κατ’ αρχάς του δημιουργού του και κατά δεύτερον αυτών που θα διαβάσουν το δημιούργημα.

2.

Όταν ξεκίνησα να γράφω την Πόρτα –σε κατάσταση σχεδόν απόλυτης Σιωπής– ένα πράγμα ήταν καρφωμένο στο μυαλό μου: ότι θέλω το βιβλίο να είναι σαν… σπίτι. Ένα μικρό και ασφυκτικά σχεδόν γεμάτο σπίτι. Παλιό σπίτι και τίγκα στα πράγματα. Έχω μία εμμονή με τα μικρά σπίτια που είναι γεμάτα πράγματα. Πράγματα που φαίνονται αλλά και πράγματα άλλα που είναι κρυμμένα στα συρτάρια, στην αποθήκη, στις ντουλάπες, παντού. Πράγματα καθαρά αλλά και αραχνιασμένα πράγματα. Πράγματα λειτουργικά αλλά και ξεχαρβαλωμένα πράγματα. Αυτά τα πράγματα του σπιτιού «αντικαταστάθηκαν» μέσα στο βιβλίο από πρόσωπα. Πολλά πρόσωπα. Πάρα πολλά πρόσωπα. Πρόσωπα δημιουργών που θαυμάζω, που έχω αγαπήσει αφόρητα (καμία λεκτική υπερβολή δεν υπάρχει σε αυτό), που με έχουν διαμορφώσει ή που με έχουν στείλει στο διάολο. Από τον Δομήνικο Θεοτοκόπουλο και τον Πολάνσκι μέχρι τον Μπέκετ και τον Απόστολο Παύλο.

3.

Ώσπου κάποια μέρα, κάποιος τύπος, ονόματι Κλεό (από το Κλεονίκης) Κελλάρης, αποφασίζει να βγάλει και να πετάξει στα σκουπίδια την πόρτα του σπιτιού του. Όλη η ιστορία ας πούμε ότι στρέφεται γύρω από αυτή την απόφαση, μια καθόλου εύκολη απόφαση για τον άνθρωπο της ιστορίας μας. Ο άνθρωπος αυτός έχω την εντύπωση ότι ζει μόνο για το Υπερβατικό. Νομίζω ότι δεν τον ενδιαφέρει τίποτε άλλο εκτός από το Υπερβατικό. Και ίσως γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο το τέλος του (;) είναι μία ωραιότατη Ανάληψη στον ουρανό.

4.

«Ένα σπίτι χωρίς πόρτα είναι σαν ένα μονίμως ανοιχτό, που θα πει μονίμως διαφορετικό, σχεδόν καλειδοσκοπικό, ενδεχόμενο Ζωής».

Αυτή θα μπορούσε να είναι η σύνοψη του βιβλίου σε μία και μοναδική φράση. Η δική μου, ας πούμε, σύνοψη. Ο όποιος δυνητικός αναγνώστης με τη σειρά του εννοείται ότι μπορεί να δει όποιον συμβολισμό ή όποια κυριολεξία επιθυμεί μέσα από όλη αυτή τη διαδικασία της πόρτας που αφαιρέθηκε.

5.

Όταν για κάποια δευτερόλεπτα ή το πολύ λίγα λεπτά με καταλαμβάνει αυτή η Αφύσικη Μεγαλομανία από την οποία πάντοτε κάθε δημιουργός κάποια στιγμή καταλαμβάνεται θα ήθελα να μαζευόταν πάρα πολύς κόσμος σε μία πλατεία και να τους διάβαζα την Πόρτα σχεδόν φωναχτά, σαν να επρόκειτο περί Ομιλίας. Μετά όμως σκέφτομαι την άκρατη γελοιότητα αυτής της παροδικής μου σκέψης και τότε αναπόφευκτα επανέρχομαι στην κανονική πραγματικότητα που μου θυμίζει το από αρχαιοτάτων χρόνων σωστό: ότι τα βιβλία είναι για να διαβάζονται σιωπηλά και κατά μόνας.

6.

Δεν υπάρχει πιο φρικιαστική στιγμή για έναν συγγραφέα από τη στιγμή που έχει τελειώσει ένα βιβλίο και το βιβλίο έχει πλέον παραδοθεί στον Κόσμο. Το ερώτημα που απαιτητικά τίθεται μπροστά του είναι αμείλικτα σαρκοβόρο: ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ, ΦΙΛΕ ΜΟΥ;

7.

Οι εκδόσεις Έρμα αγκάλιασαν το βιβλίο από την πρώτη του στιγμή, τη χειρόγραφη στιγμή του. Κυριολεκτικά το αγκάλιασαν. Δεν πρόκειται να το ξεχάσω ποτέ.

Αυτά.

Δημήτρης Τσεκούρας

Το μυθιστόρημα του Δημήτρη Τσεκούρα Η Πόρτα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Έρμα (σελ.: 176, τιμή: €10,00).

Ο Δημήτρης Τσεκούρας γεννήθηκε στα Γιάννενα το 1967. Σπούδασε Ελληνική Φιλολογία και Γλωσσολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Α.Π.Θ. Γράφει Πεζογραφία και Θέατρο. Ζει στην Αθήνα.

Σημείωση: Όλες οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν με τον φακό και τη ματιά του Δημήτρη Καρπέτη. Προέρχονται από το βιβλίο Η Πόρτα και μας παραχωρήθηκαν για την παρουσίαση από τον συγγραφέα.

Μοιράσου το άρθρο: