Στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών το Σάββατο 2 Νοεμβρίου 2019, θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση στο φουαγιέ, στις 7μμ στο πλαίσιο του 21ου Ευρωπαϊκού Γυναικολογικού-Ογκολογικού Συνεδρίου.

Η Τέτη Νικολοπούλου και η Μαρία Φουντούλη δημιουργούν ένα νέο ντουέτο, πρώτη ύλη του οποίου αποτελεί η παράσταση με τίτλο «Δώρο» (Σύγχρονος χορός), η οποία παρουσιάστηκε την Άνοιξη του 2019, στον Χώρο Τέχνης 14η Μέρα. Με έμφαση στη σωματοποίηση, η συγκεκριμένη παράσταση προτείνει την κίνηση, την επαφή και την επικοινωνία μέσω του σώματος ως στάση ζωής. Η ομάδα ανταποκρίθηκε στην πρόταση της Μαρίας Παπαγεωργίου, υπεύθυνη της ομάδας ασθενών με γυναικολογικό καρκίνο «Εριφύλη» Κ.Ε.Φ.Ι Αθηνών, να χορέψει στους ήχους του μαγνητικού τομογράφου και να προσφέρει την εμπειρία της πράξης του χορού ως Δώρο στους συνανθρώπους μας.

Συζητήσαμε με τις πρωταγωνίστριες με αφορμή τη συγκεκριμένη δραστηριότητα και τους θέσαμε τα ακόλουθα ερωτήματα:

1.Πως και γιατί οδηγηθήκατε σε αυτή την επιλογή;

Τέτη Νικολοπούλου / χορεύτρια-χορογράφος: Ήταν η απάντησή μου σε πρόσκληση που μου έκανε η Μαρία Παπαγεωργίου, φίλη επιζήσασα του καρκίνου, να κάνουμε χορό τους ήχους του μαγνητικού τομογράφου. Έχοντας περάσει και εγώ περιπέτεια υγείας, ευτυχώς μόνο με ατυπία, είχα την εμπειρία του μαγνητικού τομογράφου και με ενδιέφερε πάρα πολύ πώς μπορούμε να μεταμορφώσουμε αυτή την εμπειρία, εγκλωβισμού θα έλεγα, σε χορό. Οι ασθένειες, πόσο μάλλον ο καρκίνος, σε φέρνουν αντιμέτωπο με τον φόβο. Οπότε θελήσαμε να κάνουμε χορό για να εξορκίσουμε τον φόβο αυτόν. Ο χορός της ΜaRIa’s είναι ένας διάλογος μεταξύ δύναμης και φόβου. Τι υπερισχύει? Οι απαντήσεις δικές μας.

Μαρία Παπαγεωργίου, υπεύθυνη ομάδας ασθενών με γυναικολογικό καρκίνο «Εριφύλη» Κ.Ε.Φ.Ι Αθηνών: Για μένα αυτές οι εξετάσεις, αυτός ο ήχος είναι ο σύντροφος μου μετά την διάγνωση μου. Με γεμίζει φόβο και ανησυχία κάθε φορά που τις κάνω αλλά είναι και ένας τρόπος προστασίας. Είναι κάτι που δεν μπορώ να ξεχάσω. Είναι κομμάτι της ζωής μου. Και δεν είναι ο ήχος αυτός καθαυτός αλλά ποια μπορεί να είναι τα αποτελέσματα. Μετά την πρώτη διάγνωση, η αθωότητα, όταν κάνουμε εξετάσεις έχει χαθεί.

Χρυσούλα Παπαδοπούλου-Merendez /μουσικός: Κάποτε ήρθε και η σειρά μου να κάνω μαγνητική τομογραφία.Είχα ακούσει πως είναι μια επώδυνη διαδικασία για πολλούς και κάποιοι παίρνουν μια μικρή δόση ηρεμιστικού για να αντιμετωπίσουν τον κλειστό χώρο και τους ήχους που παράγονται. Εγώ Θυμάμαι πως προσπαθώντας να αντιμετωπίσω αυτή την εξέταση συντονίστηκα με τους ήχους και άρχισα να δημιουργώ ρυθμούς στο κεφάλι μου.Μια κατάσταση trance.Αν δεν ήταν η ακινησία θα μπορούσα να κοπανιέμαι ρυθμικά ξαπλωμένη…

Μαρία Φουντούλη/ χορεύτρια: Η ιδέα ήρθε μετά από την παρότρυνση της Μαρίας Παπαγεωργίου, η οποία περνώντας όλη αυτήν την δύσκολη και επίπονη διαδικασία κατάφερε να βρει το θετικό πρόσημο αυτής της ιστορίας, τις θετικές εμπειρίες μιας δύσκολης μάχης. Είναι όμορφο και αναγκαίο ο σύγχρονος χορός να βγαίνει από την εσωστρέφεια που συχνά τον χαρακτηρίζει και την ασφάλεια του θεατρικού χώρου για να απευθυνθεί στις ψυχές όλων των ανθρώπων με απλότητα και αμεσότητα.

2.Είναι απλά συμβολική η επιλογή του θέματος ή δημιουργεί θετικό περιβάλλον για τις γυναίκες που βρίσκονται σε αυτό το στάδιο;

Τέτη Νικολοπούλου / χορεύτρια-χορογράφος:  Το θέμα είναι το αρχικό έναυσμα, η έμπνευση. Ο πραγματικός στόχος είναι η εμπειρία του χορού. Τόσο για εμάς που τον δημιουργούμε όσο και για όσους τον παρακολουθούν. Και αυτό, γιατί ο χορός μας θυμίζει την ανάγκη να είμαστε συνειδητά παρόντες στη ζωή μας, στο εδώ και τώρα. Αυτό το αδιάσπαστο Όλον, το ότι δηλαδή ο άνθρωπος δεν είναι μόνο ιστοί, κόκκαλα και αίμα αλλά αποτελείται από ιδέες, συναισθήματα, σχέσεις και αναμνήσεις, χρειάζεται να το θυμόμαστε. Από αυτό ξεκινάει η σύνδεση με τον εαυτό μας και τους άλλους. Αυτός είναι άλλωστε και ο δρόμος που έχουμε να διανύσουμε στη ζωή. Η ασθένεια μας φέρνει αναγκαστικά σε αυτή τη συνειδητότητα. Με αυτή την έννοια μας παίρνει πολλά αλλά μας δίνει και πολλά. Αυτός είναι και ο λόγος που φέρνουμε τον σύγχρονο  χορό στο συνέδριο. Και φυσικά ελπίζουμε να δημιουργήσουμε ένα θετικό περιβάλλον για όλες τις γυναίκες που νοσούν ή έχουν νοσήσει.

Μαρία Παπαγεωργίου, υπεύθυνη ομάδας ασθενών με γυναικολογικό καρκίνο «Εριφύλη» Κ.Ε.Φ.Ι Αθηνών:  Είναι η πραγματικότητα μου. Η επιλογή του θέματος δεν είναι συμβολική αλλά ο τρόπος μου να διαχειριστώ αυτό που μου συμβαίνει. Ο φόβος με κάνει να απουσιάζω, να παγώνω. Το να νιώσω ζωντανή είναι πολύ σημαντικό. Ελπίζω να βοηθήσει και άλλες γυναίκες να διαχειριστούν το συναίσθημα ανυπαρξίας που και πολλοί άλλοι λένε ότι νιώθουν.

Χρυσούλα Παπαδοπούλου-Merendez /μουσικός: Και τα δύο. Ως ασθενής και εγώ η ίδια έχω να πω πως κάθε φορά που έρχεται η ώρα των επανελέγχων υποσυνείδητα προκαλείται μεγάλη ανησυχία και άγχος. Όμως έχοντας αντιμετωπίσει τον θάνατο κατάματα το μυστικό είναι δεις την ζωή αλλιώς και αυτή η δυσκολία να γίνει όχημα για να εκτιμήσεις την ζωή,  να πάρεις τα ηνία και να χαρίσεις στον εαυτό χρόνο να την ζήσει. Ναι, μαθαίνω από την δυσκολία και βάζω θετικά πρόσημα μπροστά από την λέξη ΖΩΗ. Ένας συνεχής αγώνας είναι η ζωή, το στοίχημα είναι ποιος θα βγει νικητής.

Μαρία Φουντούλη/ χορεύτρια: Αντιμετωπίζουμε το σώμα μας όχι μόνο σαν ένα χορευτικό σώμα αλλά σαν ένα σώμα που υπάρχει με τα βιώματα του, με τα συναισθήματα του, με το αποτύπωμα κάθε εμπειρίας του, μικρής και μεγάλης. Προσπαθούμε να προσεγγίσουμε το θέμα μέσα από αυτήν την αλήθεια του σώματός και ευχόμαστε οι θεατές να συνδεθούν με ένα πηγαίο τρόπο και να αισθανθούν την αισιοδοξία του να υπάρχεις με τα πόδια στη γη και την ψυχή να ταξιδεύει.

  1. Ποιά είναι η απήχηση στο «ειδικό κοινό» που υπάρχει (οι πρώτες αντιδράσεις αφού ακόμα δεν έχει δοθεί η παράσταση);

Τέτη Νικολοπούλου / χορεύτρια-χορογράφος: Πολύ θετική. Οι γιατροί είναι οι «μύστες» της εποχής. Οι σημερινοί θεραπευτές των αρχαίων φυλών. Σώζουν ζωές και είμαστε στα χέρια τους. Μεταξύ ασθενών και γιατρών δημιουργούνται σχέσεις ζωής. Το να χορέψουμε εμείς, λοιπόν, ένα τέτοιο θέμα σε ένα ιατρικό συνέδριο δημιουργεί μια σύνδεση από καρδιάς ακόμα μεγαλύτερη. Χωρίς λόγια, χωρίς ενδιάμεσες παρεμβολές, μόνο με σώμα και  ήχους/μουσική, δηλώνουμε τα συναισθήματά μας. Φέρνουμε στο εδώ και τώρα την ευθραυστότητα και τη δύναμή μας: «Αναγνωρίζω αυτό που κάνεις για εμένα και επιτρέπω στον εαυτό μου να απολαμβάνω και να διεκδικώ τη ζωή. Να υποστηρίζω και να υποστηρίζομαι.

Μαρία Παπαγεωργίου, υπεύθυνη ομάδας ασθενών με γυναικολογικό καρκίνο «Εριφύλη» Κ.Ε.Φ.Ι Αθηνών: Συγκίνηση για εμένα. Θα παρουσιαστεί στους γιατρούς του συνεδρίου. Ο σκοπός είναι να μας δουν πέρα από την νόσο. Σαν «Όλον». Σώμα και Ψυχή. Νόσο και ζωή. Φόβο και δημιουργία. Αποδοχή. Σκοτάδι και φως.

Χρυσούλα Παπαδοπούλου-Merendez /μουσικός: Πως τελικά κάθε τι μπορείς να το μεταμορφώσεις (αν θες και σου το επιτρέπεις) σε ελευθερία, χορό, μουσική. Πιστεύω πως περνά ένα μήνυμα απελευθέρωσης, έμπνευσης, δημιουργικότητας και χαράς.

Μαρία Φουντούλη/ χορεύτρια: Δεν έχουμε προς το παρόν εσωτερική ανατροφοδότηση. Θα το δούμε στα μάτια των θεατών τη στιγμή που θα συμβαίνει.

  1. Ποιο είναι το δικό σας μήνυμα μέσω της παράστασης;

Τέτη Νικολοπούλου / χορεύτρια-χορογράφος:  “Χορέψτε γιατί χανόμαστε!” (PinaBaush).Εμένα, ο χορός (με την έννοια της σύνδεσης σώματος-νου και της διαλογιστικής κατάστασης του σώματος) με έσωσε τουλάχιστον τρεις φορές από σοβαρές καταστάσεις στη ζωή μου. Μετά την ιατρική βοήθεια, ήταν αυτός που με ρίζωσε ξανά στη γη και με έκανε να στηριχτώ στα πόδια μου. Ήταν αυτός που με «επανέφερε στην τάξη». Και μέσα από τον χορό αναγνώρισα τη δύναμη που έχει το σώμα μας, τις απεριόριστες δυνατότητές του και την αξία του. Δεν έχουμε τίποτα άλλο. Μόνο αυτό και μέσα από αυτό υπάρχουν όλοι και όλα. Άρα η φροντίδα του σώματος, η φροντίδα του εαυτού είναι ο μόνος δρόμος.

Χρυσούλα Παπαδοπούλου-Merendez /μουσικός: Απέφευγε τοξικές καταστάσεις, γίνε αντισυμβατικός, παίξε σαν παιδί όποια ηλικία και να έχεις…τι περιμένεις; Η ζωή είναι δική σου. Αγκάλιασέ την και μην περιμένεις το αύριο για να εκπληρώσεις τα όνειρά σου. Τώρα! Προχώρα!

Συνέντευξη: Νάσος Μπράτσος

 

 

 

 

Μοιράσου το άρθρο: