Η ταινία «Μια ζωή ταλαιπωρία» (1984) του Πέδρο Αλμοδόβαρ, κάνει έξοδο στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 4 Ιουλίου από τη Filmcenter Τριανόν.

Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ, το τρομερό παιδί του ισπανικού σινεμά, επιχειρεί μία ακόμα παράλογα κωμική κατάδυση στην αστική κόλαση με το φιλμ Μια ζωή ταλαιπωρία. Γυρισμένη το 1984, η ταινία αποτελεί ένα από τα χαρακτηριστικότερα δείγματα γραφής της Movida, του undeground καλλιτεχνικού ρεύματος που άνθησε στη Μαδρίτη μετά τον θάνατο του Φράνκο, το 1975. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο συναντάμε την Κάρμεν Μάουρα, μούσα του Αλμοδόβαρ στα πρώτα του έργα και μία από τις πιο επιδραστικές ισπανίδες ηθοποιούς τη δεκαετία του ‘80. Η Κάρμεν Μάουρα υποδύεται μια μικροαστή νοικοκυρά εγκλωβισμένη από τους εκκεντρικούς συγγενείς της. Τον άντρα της, Αντόνιο, έναν ταξιτζή, με τον οποίο δεν υπάρχει ίχνος επικοινωνίας, τους δύο γιους της και την ημίτρελη πεθερά της.

Η πέμπτη κατά σειρά μεγάλου μήκους ταινία του Αλμοδόβαρ, αποτέλεσε το σημείο καμπής στην καριέρα του και τον καθιέρωσε στον παγκόσμιο κινηματογραφικό χάρτη, ως ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα του σινεμά. Μετά τη sold-out πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου New Directors/New Films της Νέας Υόρκης, η μαύρη κωμωδία Μια ζωή ταλαιπωρία υπήρξε η πρώτη ταινία του Πέδρο Αλμοδόβαρ που κυκλοφόρησε στις αμερικάνικες αίθουσες κι έγινε αμέσως επιτυχία. Οι ενθουσιώδεις κριτικές άνοιξαν τον δρόμο για την προβολή και των προηγούμενων ταινιών του στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μέσα σε λίγα χρόνια, το κακό αγόρι της Movida έγινε το πιο κερδοφόρο εξαγώγιμο πολιτισμικό προϊόν της χώρας του και χαιρετίστηκε ως ο πιο σημαντικός Ισπανός σκηνοθέτης, που συχνά παρομοιαζόταν με τον Λουίς Μπουνιουέλ και ενίοτε με τον ζωγράφο Βελάσκεθ.

* Η ταινία προβάλλεται σε ψηφιακά αποκατεστημένη κόπια με ελληνικούς και αγγλικούς υπότιτλους.

«Μια ζωή ταλαιπωρία»: 

Μαύρη κωμωδία, Ισπανία, 1984, 102’, Έγχρωμη

Σκηνοθεσία: Πέδρο Αλμοδόβαρ

Σενάριο: Πέδρο Αλμοδόβαρ

Φωτογραφία: Άνχελ Λουίς Φερνάντεθ

Σκηνογραφία: Πιν Μοράλες, Ρόμαν Αράνχο

Ενδυματολογία: Θεθίλια Ροθ

Μουσική: Μπερνάρντο Μπονέτσι

Ήχος: Μπερνάρντο Μενθ

Μοντάζ: Χοσέ Σαλθέδο

Πρωταγωνιστούν: Κάρμεν Μάουρα, Άνχελ ντε Αντρές Λόπεθ, Τσους Λαμπρεάβε, Βερόνικα Φορκέ, Κίτι Μάνβερ, Χουάν Μαρτίνεθ, Γκονθάλο Σουάρεθ, Κάτια Λόριτζ, Αμπάρο Σολέρ Λέαλ

Σύνοψη:

Η Γκλόρια είναι μια ταλαιπωρημένη νοικοκυρά, που μένει σ’ ένα διαμέρισμα 40 τετραγωνικών στα περίχωρα της Μαδρίτης κι είναι υποχρεωμένη να ξενοδουλεύει για να συμπληρώσει τον οικογενειακό προϋπολογισμό. Με τον άντρα της, Αντόνιο, ταξιτζή στο επάγγελμα, δεν υπάρχει ίχνος επικοινωνίας. Ο Αντόνιο, πρώην εραστής μιας γερμανίδας καλλιτέχνιδας, πήρε μέρος στην πλαστογράφηση κάποιων ερωτικών επιστολών που υποτίθεται ότι είχε γράψει ο Χίτλερ. Ο 12χρονος γιος τους, Μιγκέλ, είναι ομοφυλόφιλος και με χαρά δέχεται να «υιοθετηθεί» από έναν παιδεραστή οδοντίατρο. Ο 14χρονος γιος τους, Τόνι, πουλά ηρωίνη για ν’ αγοράσει ένα αγρόκτημα στην εξοχή. Το ίδιο όνειρο έχει και η γιαγιά, που έχει ως κατοικίδιο μια τεράστια σαύρα. Η Γκλόρια είναι γειτόνισσα με την Κριστάλ, μια καλόκαρδη πόρνη που θέλει να πιστεύει ότι κάποια στιγμή θα κάνει καριέρα ως ηθοποιός, και τη Χουανί, μια στριμμένη νοικοκυρά που η κόρη της έχει τηλεκινητικές ικανότητες. Η Γκλόρια δουλεύει ως καθαρίστρια και στο σπίτι ενός ζεύγους συγγραφέων που, μέσω του Αντόνιο, προσπαθούν να έρθουν σ’ επαφή με την πρώην γερμανίδα ερωμένη του, για να εκδώσουν το δήθεν ημερολόγιο του Χίτλερ. Η Γκλόρια αναγκασμένη να δουλεύει 18 ώρες το 24ωρο, έχει εθιστεί στις αμφεταμίνες, αλλά τις βρίσκει όλο και πιο δύσκολα χωρίς ιατρική συνταγή, κάτι που την κάνει φοβερά ευερέθιστη. Πρωταρχικός της στόχος είναι να βάλει σε τάξη στη ζωή της, ενώ όλα γύρω της καταρρέουν.

Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ για την ταινία:

«Το Μια ζωή ταλαιπωρία είναι και πάλι ένα αμάλγαμα πολλών κινηματογραφικών ειδών, κυρίως όμως συνδέεται με μια αφηγηματική μορφή που αγαπώ πολύ: τον ιταλικό νεορεαλισμό. Κατά τη γνώμη μου, ο νεορεαλισμός είναι ένα υπο-είδος του μελοδράματος, με την ιδιαιτερότητα ότι δεν δίνει σημασία μόνο στα συναισθήματα, αλλά και στην κοινωνική συνείδηση. Είναι ένα είδος που, αν και διατηρεί τα βασικά χαρακτηριστικά του μελοδράματος, του αφαιρεί ταυτόχρονα κάθε τι το ψεύτικο. Στο Μια ζωή ταλαιπωρία αντικατέστησα τους περισσότερους κώδικες του μελοδράματος με το μαύρο χιούμορ. Διόλου παράξενο που οι θεατές αισθάνονται την ταινία πρώτα ως μια κωμωδία, έστω κι αν πρόκειται για μια πολύ δραματική και συγκινητική ιστορία. Αυτό το ανακάτεμα δράματος και κωμωδίας είναι τυπικά ισπανικό∙ το έδειξα άλλωστε και στα Ψηλά τακούνια. Η κωμωδία είναι το όπλο του Ισπανού ενάντια στον πόνο, την αγωνία, το θάνατο. Το χιούμορ είναι διάσπαρτο σε όλη την ταινία, αλλά ηθελημένα κράτησα την Κάρμεν Μάουρα σ’ απόσταση απ’ αυτό. Κι εκείνη το κατανόησε με τον καλύτερο τρόπο. Αν και βρίσκεται συνεχώς μέσα σε αστείες καταστάσεις, δεν αφήνεται να παρασυρθεί∙ το παίξιμό της είναι πάντα συγκρατημένο, ακολουθεί την ίδια οδό. Είναι μεγάλος πειρασμός για έναν ηθοποιό, όταν οι άλλοι διασκεδάζουν και παίζουν πολύ ανάλαφρα, να παρασυρθεί από το γενικό κλίμα. Όμως η Κάρμεν διατήρησε τη σοβαρότητά της, χωρίς να επηρεαστεί απ’ τους υπόλοιπους, χωρίς να ειρωνευτεί τη δυστυχία της ηρωίδας που ενσαρκώνει, κάτι που ήταν επίσης ένα μεγάλο ρίσκο. Χρειάζεται μεγάλο ταλέντο για να διατηρήσεις μια τέτοια ισορροπία. Ο χαρακτήρας της Κάρμεν θυμίζει τις νοικοκυρές που έπαιξαν η Σοφία Λόρεν και η Άννα Μανιάνι: να φωνάζουν στα παιδιά τους, κακοντυμένες και ξεχτένιστες, με κάθε είδους προβλήματα μπροστά τους. Η ερμηνεία της Κάρμεν θυμίζει αυτές τις μεγάλες καλλιτέχνιδες».

***

Από το Pedro Almodóvar-Conversations avec Fréderic Strauss, όπως δημοσιεύτηκε στο βιβλίο Pedro Almodóvar, με αφορμή το αναδρομικό αφιέρωμα στον σκηνοθέτη από το 40ο Φεστιβάλ Κιν/φου Θεσσαλονίκης, Εκδόσεις Καστανιώτη, 1999.     

Μοιράσου το άρθρο: