Μια ξεχωριστή εκδήλωση που συγκίνησε πολλούς Ηρακλειώτες πραγματοποίησαν στο κέντρο της πόλης, στην πλατεία Ελευθερίας και στη λεωφόρο Δικαιοσύνης, οι Λευκοί Κλόουν. Μια αντιφασιστική και αντιρατσιστική εκδήλωση, γεμάτη πολιτισμό και πολλά μηνύματα.

«Παντού, σε όλη τη γη, όλες οι καρδιές χτυπούν σαν τη δική μας. Όταν οι καρδιές παγώνουν, έχει χίλιους λόγους να γίνει κανείς θλιμμένος Λευκός Κλόουν», αναφέρουν στο μήνυμά τους και προσθέτουν:

«Είμαστε οι θλιμμένοι Λευκοί Κλόουν που την Παρασκευή 22 Μαΐου βρεθήκαμε στην οδό Δικαιοσύνης στο κέντρο του Ηρακλείου Κρήτης, προχωρώντας σε μια παρέμβαση με αφορμή τις επικίνδυνες ρατσιστικές, ξενοφοβικές και φασιστικές εκδηλώσεις που παρατηρούμε στην πόλη μας, και ολοένα κι εντονότερα στη νέα μας καθημερινότητα μετά την κοινωνική απομόνωση. Με την πράξη μας αυτή θέλαμε να στείλουμε ένα μήνυμα ενάντια σε αυτές τις εκδηλώσεις, να απευθυνθούμε, να ευαισθητοποιήσουμε και να κινητοποιήσουμε τους ανθρώπους της πόλης μας. Ταυτόχρονα, θέλαμε κι εμείς να κερδίσουμε ξανά την ελπίδα πως μπορούμε σαν κοινωνία απέναντι στη βία και τις σύγχρονες εκφάνσεις του φασισμού να παραμένουμε άνθρωποι, να αναγνωρίζουμε την κοινή ευάλωτή μας φύση και να προτάσσουμε την αγάπη και την αλληλεγγύη.

Η παρέμβασή μας ήταν εμπνευσμένη από τη μορφή του Λευκού Κλόουν, του καταγόμενου από τον Πιερότο της Commedia dell’arte, που αγαπάει την Κολομπίνα, η οποία όμως τον αφήνει για τον Αρλεκίνο. Ο δικός μας Λευκός Κλόουν είναι θλιμμένος, όχι όμως από έρωτα, αλλά από τη βαθιά απογοήτευση και για το χαμένο του όνειρο, γιατί ζει σε μια πόλη που υπάρχουν φασίστες. Αυτό είναι το πικρό μας μήνυμα και βγήκαμε στον δρόμο για να κάνουμε τους ανθρώπους να σταματήσουν, να χαμογελάσουν, να δουν και να σκεφτούν».

Ντυμένοι στα λευκά, βαμμένοι ή φορώντας μάσκες κλόουν, με ένα κλαρίνο και μ’ ένα βιολί, μοίραζαν ένα κείμενο σε όλους τους περαστικούς όπου αναφερόταν:

«Είμαι ένας λευκός κλόουν
που την αγάπη καρτερώ
και τον κόσμο σαν θωρώ ολόγυρα μου
πιάνω να παίζω για να μην πνιγώ
και γελώ για να μην κλάψω.
Το μήνυμα μου είναι πικρό,
γιατί στον τόπο μου δεν ήθελα το μίσος,
γιατί στους δρόμους δεν ήθελα τα όπλα,
γιατί στα όνειρα μου δεν θέλω τον φόβο,
γιατί όλες οι φυλές είναι φίλοι μου,
γιατί ξέρω πως όλες οι καρδιές κτυπούν σαν δική μου
κι ήθελα να μην λυπάμαι,
που λογίζομαι στο είδος των ανθρώπων.
Είμαι ένας κλόουν θλιμμένος
και σήμερα τα δάκρυα μου
δεν είναι για έρωτα χαμένο,
αλλά απ’ την μεγάλη μου ντροπή
που στην πόλη που ζω υπάρχουν φασίστες».

Να σημειωθεί ότι πριν δέκα μέρες στον ίδιο χώρο έγινε συγκέντρωση ατόμων, που – όπως έλεγαν- αντιδρούν στη μεταφορά προσφύγων και μεταναστών στην Κρήτη. Κρατούσαν ρόπαλα, ξύλα, σιδερολοστούς, ενώ ένας έφερε και αλυσοπρίονο. Ακολούθησε παρέμβαση της αστυνομίας η οποία την επομένη προχώρησε στη σύλληψη του άνδρα με το αλυσοπρίονο και στην παραπομπή του στον εισαγγελέα.

Μοιράσου το άρθρο: