Στην όγδοη δεκαετία της ζωής του ο Ζήσης Μαζαράκης είναι συνταξιούχος αγρότης . Ζει στο Νέο Σιδηροχώρι Ροδόπης και απολαμβάνει κάθε στιγμή της συγκατοίκησης με τον νεαρό εγγονό του, επίσης Ζήση, μαθητή του δημοτικού. Η μεγάλη του εγγονή σπουδάζει στη Βουλγαρία . «Οι γονείς τους έμειναν άνεργοι και γύρισαν στο χωριό για να ασχοληθούν με την καλλιέργεια της γης, ωστόσο, τα πράγματα γα τους αγρότες δεν είναι ρόδινα» δηλώνει προβληματισμένος και σημειώνει «τα έξοδα καλλιέργειας είναι πολλά και τα κέρδη μετρημένα, πώς να ασχοληθεί κάποιος με τα χωράφια;»

Έτσι, τόσο ο ίδιος, όσο και άλλοι συνταξιούχοι, όπως λέει, στηρίζουν όσο μπορούν τις οικογένειες των παιδιών τους, άνεργα παιδιά, εγγόνια που σπουδάζουν, νέοι που αναγκάζονται να μεταναστεύσουν. «Δουλεύω για τα εγγόνια μου, εκεί φτάσαμε» δηλώνει ο κ. Μαζαράκης και σημειώνει «σε όλα τα σπίτια οι παππούδες και οι γιαγιάδες βοηθάνε τα παιδιά και τα εγγόνια.»

Προβληματίζεται από την απαισιοδοξία των νέων και υπενθυμίζει ότι και η δική του γενιά πέρασε Κατοχή, Εμφύλιο, ωστόσο, τα κατάφερε γιατί αγωνίστηκε και δεν το έβαλε στιγμή κάτω. «Ας βάλουν μυαλό οι 300 της Βουλής, ακούω ότι ζητάνε επιδόματα, εμείς ζούμε με τις μικρές συντάξεις μας, ας ζήσουν κι εκείνοι όπως ο λαός τους» προτρέπει μην χάνοντας στιγμή το πάθος του για συμβουλές και παραινέσεις. «Ας έχουμε ένα 2016 καλό για όλους μας, όλοι το χρειαζόμαστε το καλό» εύχεται έχοντας περισσότερο το νου του στα εγγόνια και λιγότερο στη δική του ζωή που «καλά- άσχημα» κύλησε όπως λέει.
Φώτο: Ζήσης Μαζαράκης Φωτογράφος: Μαρία Νικολάου

Μοιράσου το άρθρο: