«Ένας γλυκός σαρκασμός για τις υποχρεώσεις που τρέχουν, αλλά και για όλα τα πρωινά ξυπνήματα που θα θέλαμε να τα είχαμε περάσει στο κρεβάτι» έτσι περιγράφει το τραγούδι του «Μη με ξυπνάς» ο Δημήτρης Χατζηδημητρίου και μας καλεί να γνωρίσουμε μια διαφορετική ιστορία παρακολουθώντας κινούμενα σχέδια. Ο ίδιος σκιτσάρει με στίχους, μουσική κι έμπνευση.

«Τις ημέρες της καραντίνας έψαχνα ένα τρόπο να «ντύσω» το τραγούδι και σε όλη τη διαδικασία αυτή άρχισα να κάνω σκιτσάκια για ένα ζευγάρι που ξυπνάει, κοιμάται, τρώει και με παραινέσεις των άλλων που είδαν τα σκίτσα, μια που δεν το είχα ξανακάνει, κατέληξα να το δημιουργήσω. Τώρα με το σκιτσάκι ο καθείς ταυτίζεται πιο εύκολα, βλέπει τον εαυτό του αγουροξυπνημένο, να γκρινιάζει, να αγαπά, να μιλά» δηλώνει ο κος Χατζηδημητρίου μιλώντας στις «Καθημερινές Ιστορίες» και στην ΕΡΤ Κομοτηνής.

Μιλώντας για τις ημέρες της καραντίνας σημειώνει ότι ήταν πολύ περίεργα. «Σαν να μας είπε κάποιος ότι πρέπει να αλλάξετε επαγγελματικό προσανατολισμό τελείως. Ήταν πολύ περίεργο γιατί δεν ξέραμε πότε θα παίξουμε ξανά συναυλίες, πότε θα βγούμε, αν θα λειτουργήσουν τα μαγαζιά, πώς θα λειτουργήσουν. Μπερδευτήκαμε και πελαγώσαμε πραγματικά» δηλώνει και νιώθει τώρα πιο αισιόδοξος βλέποντας τα live να ξεκινούν και πάλι. «Είχαμε μια κακή σεζόν και ο χειμώνας μας αγχώνει περισσότερο».

Στο σπίτι, ώρες περισσότερες με την οικογένεια και στο υπόγειο που το μετέτρεψε σε «στουντιάκι» κι έκανε πράγματα που δεν μπορούσε πριν, κάπως έτσι κύλησαν για τον ίδιο οι μέρες της καραντίνας, που αποδείχτηκε πως ήταν και  πολύ δημιουργικές.

Αυτό που τον έλκει κάθε μέρα και πιο δυνατά είναι η καθολικότητα της μουσικής , όπως λέει. «Το πώς μπορεί, ανθρώπους με διαφορετικές καταβολές και διαφορετικές ηλικίες να τους φέρει να τραγουδήσουν μαζί κάποια λόγια, να νιώσουν τη μουσική, αυτή η ένωση που μπορεί να γίνει για πέντε λεπτά είναι κάτι το μαγικό. Το πώς δηλαδή μπορεί να εκφράσει διαφορετικούς ανθρώπους».

«Μακάρι να είναι επάγγελμα η μουσική στην Ελλάδα κάποια στιγμή, αυτό είναι το όνειρο μου» δηλώνει και σπεύδει να προσθέσει «Να έχουμε την δυνατότητα να γράφουμε και να παίζουμε όσο το μπορούμε περισσότερο».

Ερωτηθείς για την κυκλοφορία της δουλειάς μέσω των Ψηφιακών Μέσων σημειώνει πως είναι μια συνθήκη των τελευταίων χρόνων γιατί έγινε η παραγωγή αρκετά πιο εύκολη σε σχέση με παλιότερα, από την άλλη, όπως λέει « βλέπουμε ότι υπάρχει ένα σύστημα που δεν λειτουργεί ακριβώς όπως θα έπρεπε.Οπότε, ένας καλλιτέχνης είτε θα απευθυνθεί σε μια εταιρεία που ίσως να  μπορέσει να τον βοηθήσει, είτε είναι αναγκασμένος να δημιουργήσει πράγματα μόνος του» λέει απλά και συνεχίζει στο δύσκολο αλλά όμορφο δρόμο της δημιουργίας.

 

Φωτογραφία:Δημήτρης Χατζηδημητρίου – Ρεπορτάζ-κείμενο: Μαρία Νικολάου

Μοιράσου το άρθρο: