Απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής, ο Σουλεϊμάν Μπαμπασαλί από τη Ροδόπη, με μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών και εργασιακή εμπειρία ενός έτους χάρη στο Πρόγραμμα Νέων Επιστημών, από την Καβάλα όπου εργάστηκε βρέθηκε πίσω στον τόπο του, αναζητώντας ένα νέο ξεκίνημα.

Τον συναντήσαμε στην Κομοτηνή. Παιδί πολύτεκνης οικογένειας, εκείνος και τα άλλα δέκα αδέλφια του έχουν μάθει από πολύ νωρίς να αγαπούν τη δουλειά. «Δεν ανανεώθηκε η σύμβασή μου κι ετοιμάζω τις βαλίτσες μου για τη Γερμανία όπου ήδη βρίσκεται ο αδερφός μου και δραστηριοποιείται επαγγελματικά. Στο πλευρό του θα δουλέψω κι εγώ με την ελπίδα ότι θα πετύχω στη συνέχεια κάτι καλύτερο», μας είπε.

Στηριζόμενος στις ξένες γλώσσες που μιλά -αγγλικά, τουρκικά απταίστως και λίγα γερμανικά κι αραβικά- θα αναζητήσει ένα καλύτερο αύριο. Απογοητευμένος από το «σύστημα», όπως λέει, και με διάθεση να μείνει στο εξωτερικό. «Μετά την έξοδο από τα Μνημόνια πιστέψαμε ότι θα ζήσουμε την ανάπτυξη, όμως, το κλίμα με την πανδημία έχει αλλάξει και εγώ θέλω να ζήσω τα όνειρά μου, να ανοίξω το δικό μου σπίτι», ανέφερε.

Έξι μήνες άνεργος και με λιγοστές ευκαιρίες στον εργασιακό χώρο δεν κρύβει την απογοήτευσή του. «Είμαστε έντεκα αδέλφια, πού πρώτα από τους γονείς μας; Δεν υπάρχει κεφάλαιο για να κάνουμε κάτι δικό μας. Έτσι, είναι μονόδρομος η φυγή. Μακάρι να αντιστραφεί το κλίμα», εύχεται και συμφωνεί με την παρατήρησή μας ότι «και στο εξωτερικό δεν είναι ρόδινα». «Όπως και στην χώρα μας πια, ιδίως στον ιδιωτικό τομέα», λέει, και αναφέρει το δικό του παράδειγμα: «Εργαζόμουν ως εκπαιδευτικός 12 ώρες με τα παιδιά της μειονότητας με μηδέν προσωπικό χρόνο.»

Όσο για το όνειρο που τον συντροφεύει και δε θα πάψει ποτέ να κυνηγά; «Κάποια στιγμή να βρεθώ σε Πανεπιστημιακή έδρα, με αξιοπρεπή μισθό, και με τη δική μου οικογένεια», απαντά, και δε σταματά, παρά τις δυσκολίες, να ονειρεύεται.

ρεπορτάζ-κείμενο-φωτογραφία: Μαρία Νικολάου

Μοιράσου το άρθρο: