Ένα μικρό παράθυρο μπρος από το κρεβάτι του, που μοιάζει να δημιουργήθηκε πρόχειρα, όπως πρόχειρα στήθηκε και τον δωμάτιο που τον φιλοξενεί, είναι όλη του η επαφή με τον έξω κόσμο. Ένας άνθρωπος «φυλακισμένος» στο ίδιο του το σώμα μαθαίνει για τις αλλαγές της πόλης μέσα από τις περιγραφές της συζύγου του και τα λόγια άλλων.

Ένα στενό σοκάκι από το οποίο σπάνια περνά κάποιος σε μια απομακρυσμένη γειτονιά της Κομοτηνής, όπου το ένα σπίτι ακουμπά  πάνω στο άλλο, (όπως και οι ζωές των ανθρώπων)χωρίς σχέδιο, χωρίς στοιχειώδης βασικές υποδομές.

Εκεί, στον Οικισμό του Ηφαίστου ζει ο πιο υπέρβαρος άνθρωπος της Ροδόπης , ο κος  Σερήφ Σεχίν, γεννημένος το 1963. Τα τελευταία οκτώ χρόνια δεν ζει, όπως λέει, απλώς: «υποφέρει» και στέλνει μηνύματα, όπως ένας ναυαγός, στο μπουκάλι, προσδοκώντας βοήθεια.

Με την σύζυγό του, φύλακα άγγελο

«Κλαίω εγώ, κλαίει και η γυναίκα μου. Υποφέρει μαζί μου» δηλώνει και κοιτά προς την πλευρά της συζύγου του. Εκείνη κάθεται σε μια καρέκλα, πότε σκύβει το κεφάλι, πότε τον κοιτά και τα μάτια της βουρκώνουν αμέσως, πότε χαμογελά αμήχανα. Πριν τέσσερα χρόνια που ζυγίστηκε για τελευταία φορά ο κος Σερήφ Σεχήν ήταν 370 κιλά. «Με προσέχει σαν ένα μωρό έξι μηνών» λέει και αποκαλύπτει πως νιώθει να είναι βάρος στην γυναίκα του, στον γιο του, στην κόρη του. Ίσως πριν μερικά χρόνια να ήταν εφικτό να γίνουν κάποιες εξετάσεις , να μάθει κι εκείνος πού οφείλεται το υπερβολικό του βάρος. «Τώρα όμως…» αφήνει την φράση μισοτελειωμένη και προσπαθεί να κοιτάξει το σώμα του.

Η μόνη βοήθεια που παίρνει είναι από τον κο Ανδρέα Μπαρδάκη, δημιουργός της ομάδας συνήγορος των ΑμεΑ και την κα Λένα Γαβριηλίδου (Ελπίδα) «μου στέλνουν αναλώσιμα, μου αγοράζουν φάρμακα» λέει εκείνος και δεν κρύβει την ευγνωμοσύνη του. Μια απόπειρα να χάσει κιλά στην γειτονική Τουρκία δεν είχε αίσια έκβαση . Από τότε δεν υπήρξε κάποια άλλη πρωτοβουλία, ούτε κάποια άλλη ελπίδα να τον συντροφεύει. Στηρίζεται σε μια βοήθεια των 720 ευρώ, η αναπηρική σύνταξη που παίρνει, και στην στήριξη του Νοσοκομείου Κομοτηνής, όταν χρειάζεται.

Μια ζωή που «κυλά» με εκείνον πάνω στο κρεβάτι και την γυναίκα του εκεί δίπλα. Με το σώμα του να τον προδίδει και τις πληγές να ανοίγουν μια μετά την άλλη ιδιαίτερα από την πλευρά που είναι μόνιμα ξαπλωμένος. «Ζωή μαρτύριο. Σου ορκίζομαι πως αυτό που θέλω είναι να μου κάνουν μια ένεση για να μην παιδεύομαι.» λέει μην κρύβοντας την απελπισία και την κούρασή του κι ύστερα πάλι σαν να περνά  από μπρος του μια αχτίδα ελπίδας… «Ίσως ένας ειδικός διαιτολόγος να μπορούσε να με καθοδηγήσει. Να έχω μια φροντίδα σωστή στο σπίτι. Για τα φάρμακα μου πληρώνω συμμετοχή 100 ευρώ κι αυτό δεν μου είναι εύκολο να το αντέξω.»

Στέκεται για λίγο σιωπηλός. Ένας άνθρωπος «φυλακισμένος» στο ίδιο του το σώμα σκέφτομαι ξανά. « Τι να πω; Κυκλοφορούσα με μηχανή, πήγαινα στην αγορά. Τώρα έχω να πάω στην Κομοτηνή 13 χρόνια. Επιστρέφει η γυναίκα μου από έξω και μου λέει «έτσι η Κομοτηνή, αλλιώς τα μαγαζιά» ζω μέσα από τις περιγραφές της. Έχω να βγω από το σπίτι μου δέκα χρόνια και δέκα χρόνια είμαι στο κρεβάτι, ζωή είναι αυτή;» αναρωτιέται ξανά με πίκρα.

Ο κος Σερήφ Σεχήν είναι εκεί. Και περιμένει βοήθεια, ουσιαστική. Με τον κόσμο του όλο να περνά μπρος από το μικρό παράθυρο. Πού και που ξεπροβάλει κάποιο κεφάλι ενός μικρού παιδιού, που ρίχνει μια ματιά προς τα μέσα, κοιτά με μάτια όλο έκπληξη τον «μεγάλο άνθρωπο» και φεύγει αφήνοντας τον στον ασήκωτο «κόσμο» του…
Φώτο: Σερήφ Σεχήν ρεπορτάζ κείμενο φωτογραφίες: Μαρία Νικολάου

Μοιράσου το άρθρο: