Ο Κώστας, μαθητής του Γυμνασίου της Νέας Καλλίστης το 1987 ξαναγύρισε φέτος στα θρανία. Αυτή τη φορά στα θρανία του Σχολείου Δεύτερης Ευκαιρίας της Κομοτηνής. Πιο αποφασισμένος να ολοκληρώσει κάτι που είχε αφήσει στη μέση πριν πολλά χρόνια.

Το ΣΔΕ Κομοτηνής

« Ήρθα να πάρω το απολυτήριο του Γυμνασίου γιατί χρειάζεται. Τώρα δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα χωρίς απολυτήριο Γυμνασίου τουλάχιστον.» δήλωσε λίγο πριν ξεκινήσει το μάθημα. Τον συναντήσαμε με μια παρέα συμμαθητών του, σχεδόν συνομήλικων του. «Ακόμη και τα χαρτιά για να εργασθείς για κάποιους λίγους μήνες σε υπηρεσία του δήμου δεν μπορείς να τα καταθέσεις αν δεν έχει απολυτήριο Γυμνασίου.» πρόσθεσε αποκαλύπτοντας έτσι τον βασικό λόγο της απόφασή του να γίνει ξανά μαθητής.

Χαμογελά όταν του ζητούμε να γυρίσει το χρόνο πίσω. Είναι ειλικρινής όταν αποκαλύπτει τα αίτια της εγκατάλειψης «Το μυαλό τότε ήταν πάνω από το κεφάλι γι αυτό και εγκατέλειψα το σχολείο. Δεν υπήρχαν άλλοι λόγοι, ήμουν πολύ πιο ζωηρός από ότι οι συμμαθητές μου, που ήταν περισσότερο συνεσταλμένοι» λέει.

Η ζωή εκτός σχολείου δεν τον φόβισε. Ίσα – ίσα που πολύ γρηγορότερα από ότι άλλοι συνομήλικοι του ανέλαβε τις ευθύνες του. «Όσο πιο μορφωμένος είσαι, τόσο πιο ανοιχτόμυαλος είσαι . Σαφώς και χρειάζεται να είσαι μορφωμένος» λέει σήμερα και θυμάται το παράδειγμα των παππούδων του. «Οι παππούδες έλεγαν κάτι και νόμιζαν ότι αυτό είναι . Δεν είναι, όμως, έτσι, θα πρέπει πρώτα να παίρνεις την γνώμη των άλλων για να μην μένεις πίσω.»
Στο ΣΔΕ Κομοτηνής συνάντησε ανθρώπους που ήδη τους ήξερε. Γνώρισε και καινούργιο κόσμο. «Είναι καλά. Δεν είναι άσχημα.» δηλώνει και προσθέτει με βεβαιότητα ότι δεν θα εγκαταλείψει ξανά την προσπάθεια. « Όχι, δεν θα τα εγκαταλείψω ξανά. Θα το πάρουμε το απολυτήριο γιατί το έχουμε ανάγκη πλέον. Οι γονείς μου μου λένε «Μα καλά τώρα;» και τους απαντώ «τώρα χρειάζεται».»

Δέλεαρ για τον Κώστα η υπόσχεση του διευθυντή του σχολείου του κου Ηλία Βλάχου ότι θα υλοποιήσουν και Project θεατρικά και χορευτικά, όπου με χαρά συμμετέχει στο Σύλλογο «Φιλοτέχνων». Ήδη γνώρισε τους συμμαθητές, μιλά άνετα με τους καθηγητές και βρίσκει ξανά κάτι που το είχε εγκαταλείψει ανακαλύπτοντας την ικανοποίηση της δια βίου εκπαίδευσης.
Φώτο: Ο Κώστας, μαθητής του ΣΔΕ Κομοτηνής ρεπορτάζ-κείμενο-φωτογραφία: Μαρία Νικολάου

Μοιράσου το άρθρο: