«Είναι ένα απίστευτο συναίσθημα» με τις λέξεις αυτές περιγράφουν τον έρωτα τους. Τους συναντήσαμε στο πάρκο της Περιφέρειας. Δύο νέα παιδιά, πριν καν συμπληρώσουν τα 18 τους χρόνια, μιλούν για τον έρωτα τους, για αυτό το «απίστευτο συναίσθημα», όπως το περιγράφουν, που τους έφερε κοντά, για τον κόσμο που άλλαξε, τουλάχιστον στα δικά τους μάτια.

Πριν ακόμη έρθει η άνοιξη, βρίσκονται στην αγκαλιά της φύσης, της μικρής «όασης» του πάρκου. Λίγα λεπτά μόνοι τους. «Ο ένας βοηθάει τον άλλον, μπορούμε καθημερινά να μοιραστούμε τις σκέψεις μας, τα συναισθήματα μας. Να μιλήσουμε για ό,τι μας απασχολεί» δηλώνει το αγόρι και το κορίτσι χαμογελά με ικανοποίηση γιατί νιώθει ακριβώς τα ίδια.

Γνωρίζονται από τα χρόνια του δημοτικού σχολείου. Και στο γυμνάσιο ήταν μαζί. Μετά στο Λύκειο άνοιξαν τις καρδιές τους και φανέρωσαν τα συναισθήματα τους. «Φίλοι από παλιά. Έχουμε τις ίδιες παρέες, συζητάμε για τα ίδια προβλήματα. Είναι ωραία να μοιράζεσαι με κάποιον που σε καταλαβαίνει ό,τι ζεις» δηλώνουν.
Σε ένα διάλειμμα των μαθημάτων, αλλά και του διαβάσματος. «Πολλές φορές η σκέψη του άλλου σε βοηθά να «ξεχαστείς», να «ξεφύγεις» λίγο από την πίεση των μαθημάτων και των εξετάσεων. Υπάρχει βέβαια και ο κίνδυνος να «ξεφύγεις» πιο πολύ.» δηλώνουν σπεύδοντας να προσθέσουν πως «είναι νωρίς ακόμη». Νωρίς – νωρίς, αλλά τα όνειρα για το μέλλον ξεπροβάλλουν δειλά – δειλά… «Θα δούμε» λένε κι επιστρέφει ο ένας στην αγκαλιά του άλλου.

Μοιράσου το άρθρο: