Η φιλόλογος Ρένας Σαμαρά Μάϊνα παρουσίασε την κα Παπαδάκη και το έργο της

“Είμαι πάρα πολύ χαρούμενη που είμαι στην Κομοτηνή, μα και για την αγάπη που πήρα από όλους τους ανθρώπους. Αυθόρμητη αγάπη κι όχι γιατί έτυχε να βρεθούμε κάπου και να πούμε «χαίρω πολύ» γι αυτό είμαι πάρα πολύ ευχαριστημένη.” δηλώνει η Αλκυόνη Παπαδάκη, η σπουδαία συγγραφέας με αφορμή την τελευταία της επίσκεψη στην Κομοτηνή καλεσμένη των Βιβλιοχαρτοπωλείων Βαφειάδη. Μόλις έχει ολοκληρωθεί μια ακόμη συνάντηση – συζήτηση με το βιβλιόφιλο κοινό της Κομοτηνής με αφορμή την έκδοση ενός ακόμη βιβλίου της, του 19ου στη σειρά, με τίτλο: «Το Χαμόγελο του Δράκου» από τις εκδόσεις «Διόπτρα».

Η οικογένεια Βαφειάδη στο πλευρό της κας Παπαδάκη

«Δύσκολη υπόθεση το γράψιμο;» τη ρωτάμε «Δεν επιτυγχάνεται εύκολα.» απαντά και καλοσυνάτα μας καλεί να καθίσουμε δίπλα της έτοιμη να μοιραστεί μαζί μας σκέψεις, λέξεις και εικόνες . «Καταρχήν , αυτός που γράφει δεν πρέπει να γράφει από την βιτρίνα. Πρέπει να είναι μέσα στον κόσμο, μέσα στη ζωή, μέσα σε όλους τους ανθρώπους για να μπορέσει να έχει την εικόνα και την αίσθηση του πώς αισθάνεται ο άλλος» σημειώνει επισημαίνοντας πως δεν την ενδιαφέρουν τόσο τα γεγονότα, όσο «οι «χαρακιές» που αφήνουν τα γεγονότα στις ψυχές των ανθρώπων, αυτό μ’ αρέσει να ψάχνω και να προσπαθώ να γράφω.» «Χαρακιές» που είτε φαίνονται είτε όχι, δεν παύουν να υπάρχουν λέει η αγαπημένη συγγραφέας μιλώντας για πληγές που ο ήρωας της κουβαλά στην ψυχή του. «Μπορεί να έχουν επουλωθεί, αλλά σε κάποια δυσκολία αρχίζουν πάλι και αιμορραγούν.» Κοντά στους ανθρώπους μαθαίνει να τις αναγνωρίζει και να τις «διαβάζει», ακόμη και στη σιωπή. «Είμαι κοντά στους ανθρώπους, που έχουν κάνει λάθος, αλλά δεν μπορώ να ανεχθώ την χυδαιότητα. Δεν μπορώ να αισθάνομαι δίπλα μου έναν άνθρωπο ο οποίος είναι χυδαίος» λέει και σημειώνει πως « Χρειάζεται να ασχοληθούμε με την ψυχή μας και τον εαυτό μας. Δεν φταίνε πάντα οι άλλοι. Συνήθως φταις εσύ, που επέτρεψες τους άλλους να μπούνε στην ψυχή σου.»

Ο κος Βαφειάδης, οικοδεσπότης της εκδήλωσης

«Θέλω να σπαρταρούν οι λέξεις πάνω στο χαρτί, δεν θέλω να είναι άδεια πουκάμισα.»
Κάνει μια παύση, κρατά τον καπνό του τσιγάρου μέσα της και κοιτώντας ξανά από το παράθυρο γυρίζει το χρόνο πίσω για να μας απαντήσει πώς βρέθηκε στον κόσμο της συγγραφής; « Ήμουν πολύ μικρή όταν ξεκίνησα να γράφω. Όλα ξεκίνησαν από τον θείο μου, τον ποιητή, που με έπαιρνε και μου διάβαζε τα ποιήματα και ήθελα να μπορέσω να εκφραστώ σαν τον θείο μου. Έτσι ξεκίνησε η ιστορία του γραψίματος. Πιστεύω ότι υπήρχε ένα ταλέντο. Σε όλες τις τέχνες πρέπει να υπάρχει ένα ταλέντο, αλλά το ταλέντο θα πρέπει κανείς να το καλλιεργεί, να μην το αφήνει έτσι. Μπορεί να είναι αυτό το 19ο βιβλίο μου αλλά πάντα νομίζω ότι δεν έχω γράψει τίποτα όταν ξεκινώ να γράψω κάτι άλλο. Έχω το ίδιο άγχος και την ίδια ανασφάλεια μήπως δεν μπορέσω αυτό που σκέφτομαι να το κάνω να ζωντανέψει επάνω στο χαρτί. Θέλω να σπαρταρούν οι λέξεις πάνω στο χαρτί, δεν θέλω να είναι άδεια πουκάμισα. Να βγαίνει ζωή, το άρωμα της ζωής. Αν δεν μπορώ να το κάνω αυτό, δεν έχει κανένα νόημα.”

Το βιβλιόφιλο κοινό ακούει με προσοχή τις εξομολογήσεις της συγγραφέως.

«Η εποχή μας αποπνέει δυσοσμία δυστυχώς»
Σ΄αυτό το σημείο την ρωτάμε για το άρωμα της εποχής μας και βλέπουμε μια σκιά λύπης να καλύπτει το βλέμμα της «Η εποχή μας αποπνέει δυσοσμία δυστυχώς» λέει μην κρύβοντας τον προβληματισμό της. Παράλληλα, σημειώνει πως υπάρχουν ακόμη άνθρωποι γύρω μας που μπορούμε να τους εμπιστευτούμε. «Πιστεύω ότι ο Πολιτισμός ξεκινάει από τις ομάδες των ανθρώπων που θέλουν να κάνουν κάτι καλό. Ούτε από τα υπουργεία, αλλά από εμάς τους ίδιους που έχουμε μεράκι να κάνουμε κάτι καλό. Ποτέ δεν χάθηκε ο κόσμος, δεν θα χαθεί και τώρα. Είναι δύσκολη περίοδος, παγκόσμια. Ζούμε σε μια εποχή πάρα πολύ δύσκολη και πάρα πολύ επικίνδυνη γι αυτό πιστεύω ότι πρέπει να κρατήσουμε μέσα μας την ψυχή μας, να μην την παραδώσουμε. Πρέπει να το παλέψουμε, να μην «βουλιάξουμε» και κάτι θα γίνει.»

Η μαθηματικός Λίνα Λαζαρίδου στο πλευρό της εκδήλωσης

«Να τιμούμε τη ζωή, όπου μπορούμε και όσο μπορούμε.»
Όση ώρα την ακούγαμε να συνομιλεί με τους αναγνώστες παρατηρήσαμε πως αρκετές φορές αναφέρθηκε στη γιαγιά της. Τι θα έλεγε σήμερα η γιαγιά σας αν ζούσε; την ρωτάμε «Η γιαγιά μου ήταν γυναίκα πολύ χαρακωμένη, είχε χάσει δύο παιδιά, έλεγε εμείς που ζήσαμε πρέπει να τιμήσουμε τη ζωή. Αυτό ήταν μεγάλη κουβέντα. Να τιμούμε τη ζωή, όπου μπορούμε και όσο μπορούμε. Να φυλάξουμε την ψυχή μας, το ιερό της ψυχής μας, τις αξίες μας» απαντά. Στέκεται για λίγο σιωπηλή και μετά ξανά πάλι σημειώνει με προβληματισμό κι ανησυχία « Γίνεται μια προσπάθεια παγκόσμια να κατεδαφιστούν αυτές οι αξίες. Όσο προχωρεί η τεχνολογία, υποχωρεί ο ανθρωπισμός. Είναι μια εποχή απάνθρωπη, εεε αυτό θα πρέπει να πολεμήσουμε όλοι μας, να είμαστε κοντά στον άνθρωπο. Να λέμε άνθρωπος και είναι το «Α» κεφαλαίο.»
«Ακόμη κι αν χρειαστεί να το σκάσουμε από το παράθυρο;» την ρωτάμε χαριτολογώντας υπενθυμίζοντας της τον τρόπο που έκεινη το έσκαγε όταν ήταν μικρό κορίτσι θέλοντας να βρεθεί με τους άλλους, με τους πολλούς, με τη ζωή στο δρόμο. «Ακόμη κι αν χρειαστεί να το σκάσουμε από παντού.» απαντά και γελά με την ψυχή της σαν ένα μικρό παιδί. Ένα γλυκό, ευγενικό, καλοσυνάτο κορίτσι που ετοιμάζεται για την επόμενη απόδραση, για την επόμενη ιστορία.

Ρένα Σαμαρά Μϊανα: “Η γραφή της κας Αλκυόνης Παπαδάκη έχει αυτόν τον ιδιαίτερο λυρισμό.”
«Είναι χαρά μας που την είχαμε μαζί μας. Εδώ και τριάντα χρόνια συγγραφέας με πολλά έργα. Το τελευταίο βιβλίο της, « Το χαμόγελο του δράκου» είναι ένα εξαιρετικό δημιούργημα, με την έννοια ότι το θέμα είναι πολύ σημαντικό, η σχέση ανάμεσα σε μάνα και κόρη. Η γραφή της κας Αλκυόνης Παπαδάκη έχει αυτόν τον ιδιαίτερο λυρισμό. Η πλοκή είναι ενδιαφέρουσα. Οι χαρακτήρες πολυσχιδείς , πιάνουν τα κομμάτια όλης της γκάμας της ανθρώπινης προσωπικότητάς. Επομένως, είναι ένα εξαιρετικό ανάγνωσμα και τώρα στις γιορτές των Χριστουγέννων.» δηλώνει η φιλόλογος, η κα Ρένα Σαμαρά Μαϊνα, φιλόλογος που την παρουσίασε στο κοινό της περιοχής. Παράλληλα, ως υπεύθυνη της Λέσχης Φιλαναγνωσίας δεν παραλείπει να σημειώσει την αγάπη της για το βιβλίο. «Για μένα το βιβλίο είναι λατρεία. Η μυρωδιά του βιβλίου, αυτά που διαβάζεις, τα ταξίδια του μυαλού, τα συναισθήματα που σου προκαλούνται είναι για μένα κάτι το εξαιρετικό και δεν το βρίσκουμε σε άλλα είδη ψυχαγωγίας.» δηλώνει και σημειώνει «Η τέχνη του λόγου είναι μια από τις μορφές τέχνης που αξίζει τον κόπο να ασχοληθεί κάποιος μαζί της.»
Φώτο: Στιγμιότυπα από την παρουσία της συγγραφέως στην Κομοτηνή ρεπορτάζ-κείμενο-φωτογραφίες:Μαρία Νικολάου

Μοιράσου το άρθρο: