Ο θάνατός της, σαράντα μέρες τώρα, δεν απασχόλησε κανέναν. Η άγνωστη γυναίκα με το όνομα Λουντμίλα βρίσκει αιώνια γαλήνη στην αγκαλιά μιας γης που ίσως και να μην πάτησε ποτέ στα λίγα χρόνια που έζησε στην Ελλάδα.

Στα 43 της έτη πέθανε σε έναν τόπο για τον οποίο, ίσως, τίποτα να μην είχε ακούσει στην πατρίδα της . Αυτή ήταν η σύντομη ζωή της, ένα ταξίδι σε μια άγνωστη χώρα για την οποία έκανε αμέτρητα όνειρα για κάτι καλύτερο, καλύτερο από αυτό που άφηνε πίσω, όπως εκατομμύρια άλλοι μετανάστες σε όλο τον κόσμο. Γιατί τι άλλο οδηγεί τον άνθρωπο στην ξενιτειά από την ίδια την ανάγκη να γλιτώσει από συρράξεις, φτώχεια, διωγμούς, αλλά και το όνειρο για μια καλύτερη ζωή;

Ο πατέρας Χρυσοβαλάντης με τους πιστούς της μικρής ενορίας

Σήμερα οι κάτοικοι της Σάλπης τίμησαν τη μνήμη της. Με πρωτοβουλία του ιερέα του χωριού, του πατέρα Χρυσοβαλάντη και τη συνδρομή τεσσάρων κατοίκων του Ιάσμου τελέστηκε επιμνημόσυνη δέηση. Σαράντα μέρες μετά το θάνατο της, στην εκκλησία του Αγίου Αθανασίου, ακούστηκε από τα χείλη του ιερέως το αυτονόητο: «Πρέπει να δείχνουμε σεβασμό στον άλλον, όποιος κι αν είναι αυτός. Πολλοί από εσάς υπήρξατε μετανάστες. Άλλοι έχετε χάσει παιδιά, αδέρφια και γονείς, ξέρετε πως ο θάνατος δεν κάνει διακρίσεις, όπως και ο Θεός που μας αγκαλιάζει όλους. Έτσι κι εμείς, με τον ίδιο τρόπο, πρέπει να αγκαλιάζουμε τους ξένους που φτάνουν στα μέρη μας» είπε συγκινημένος μιλώντας για την άγνωστη γυναίκα που σαράντα μέρες μετά το θάνατο της δεν την αναζήτησε κανείς. «Μπορεί και να μην το έχουν μάθει οι γονείς της, σκεφτείτε πόσο σκληρό είναι» σημείωσε  προτρέποντας όλους να δείχνουν σεβασμό στον συνάνθρωπό τους προσθέτοντας το αυτονόητο: «Κανείς δεν ξέρει τι τον περιμένει».

Όταν ο υπεύθυνος ενός γραφείου κηδειών τον ρώτησε αν τα κοιμητήρια του οικισμού θα μπορούσαν να γίνουν η τελευταία  κατοικία της άγνωστης γυναίκας ο πατέρας Βαλάντης δεν το σκέφτηκε στιγμή «Μήπως αυτή η γη δεν μας χωράει όλους;» αναρωτήθηκε και προσευχήθηκε για την άτυχη νεαρή κοπέλα. Μια προσευχή στον άγνωστο μετανάστη, πρόσφυγα, ξενιτεμένο είπαν σήμερα οι  πιστοί της  μικρής Ενορίας, νιώθοντας, έστω για λίγο, όσο διήρκεσε η προσευχή τους, σαν τον μετανάστη…Σαν τον μετανάστη σε ένα χωριό που αγκαλιάζει όλους, ντόπιους και μετανάστες, χριστιανούς και μουσουλμάνους, έχοντας κατορθώσει όλα αυτά τα χρόνια να ζουν  αρμονικά.
Φώτο: Ο πατέρας Βαλάντης με πιστούς της Ενορίας του ρεπορτάζ-κείμενο-φωτογραφία:Μαρία Νικολάου

Μοιράσου το άρθρο: