Δεκαπέντε χρόνια εκπαιδευτικός ο Θεόφιλος, διορισμένος από το 2006. «Τότε τα πράγματα ήταν εύκολα, σήμερα όχι» δηλώνει μιλώντας για τον εργασιακό του χώρο με προβληματισμό. «Είναι πολλά τα προαπαιτούμενα για να εργαστεί σήμερα κάποιος, ζητάνε μεταπτυχιακά, ίσως και δεύτερο πτυχίο και καταρτίσεις. Κι αυτό, όμως, αν πεις να το κάνεις, δεν σου εξασφαλίζει ότι ο εργασιακός σου βίος θα είναι ανέφελος.» σημειώνει προσθέτοντας πως: «Όλα είναι «ρευστά»».

Στον ίδιο αγώνα της απόκτησης νέων τίτλων για τη διασφάλιση της θέσης του, όπως λέει, έχει επιδοθεί κι εκείνος. «Δεν είμαι αγχωμένος, αλλά δεν είμαι και σίγουρος» αποκαλύπτει και λέει πως ακόμη και η συνταξιοδότηση δεν θα πρέπει να θεωρείται σήμερα δεδομένη. «Οι παλιοί συνάδελφοι μπορούσαν να κάνουν ένα πιο μακροπρόθεσμο σχεδιασμό για μας είναι ζητούμενο γιατί δεν ξέρουμε με ποιο καινούργιο Νομοθετικό Διάταγμα θα ξυπνήσουμε αύριο.»

Δίπλα του στέκει ο Κώστας, φοιτητής Ιατρικής που ψάχνει κι εκείνος τρόπους να ενισχύσει το χαρτζιλίκι του. «Το θετικό με την Ελλάδα είναι ότι έχει τουρισμό και μπορείς εύκολα να βρεις κάπου να εργασθείς» δηλώνει προσθέτοντας ότι «στην περιοχή μας κι αυτό ακόμη είναι λίγο δύσκολο γιατί δεν «βρεχόμαστε» και τόσο με τον τουρισμό. Κάτι γίνεται στην Αλεξανδρούπολη, στη Μαρώνεια και στο Φανάρι κι εκεί, όμως, οι θέσεις περιορισμένες.»

Τόσο ο ίδιος, όσο και οι συμφοιτητές του βρίσκουν εργασία σε καφέ αναψυχής και στην εστίαση. «Αν έχεις θέληση να εργασθείς, κάπου θα βρεις» δηλώνει και μιλώντας για την ανταπόκριση των ιδιωτών υποστηρίζει πως: «Ο ιδιώτης είναι λίγο δύσκολο να προσλάβει κάποιον φοιτητή κι αν θα το κάνει, θα το κάνει για ένα είδος ήμι-απασχόλησης, για κάποια 4ωρα και 5ωρα ανάλογα με την επιχείρηση. Ο φοιτητής δεν έχει σταθερό ωράριο και έχει κι άλλες υποχρεώσεις, οπότε…»

Όσον αφορά στα όνειρα για το μέλλον; Εκείνα δεν «βλέπουν» πολύ μακριά. Ίσα – ίσα στην μια εβδομάδα ή στον έναν μήνα. «όνειρα για την τσέπη, πώς θα ανταποκριθούμε στις υποχρεώσεις που έχουμε μπροστά μας κι αργότερα βλέπουμε…» απαντούν και προχωρούν, όπως λένε, «Σιγά-σιγά, σκαλοπάτι-σκαλοπάτι…»
Φώτο: Κομοτηνή ρεπορτάζ-κείμενο-φωτογραφία: Μαρία Νικολάου

Μοιράσου το άρθρο: