Ένα απομεσήμερο του Ιουλίου στέκονται στην κεντρική πλατεία. Κάτω από ένα δένδρο αναζητούν ανάσες δροσιάς. Ανταλλάσσουν νέα, κουβέντες και ιστορίες που λίγο πολύ μοιάζουν η μια με την άλλη. Τρεις νέοι:Ο Δημήτρης στα 20, η Βαρβάρα στα 21 και η Ραφαηλία στα 23 παίρνουν την πρώτη γεύση της «αγοράς εργασίας», ακούνε τους ήχους της πόρτας του εργοδότη που κλείνει ή που δεν ανοίγει ποτέ και διαπιστώνουν με τι ταχύτητα οι υποσχέσεις λησμονιούνται.

«Δούλεψα μια φορά, ένα μήνα, στο service και δεν με πλήρωναν είχα πληρωθεί μόνο τρεις φορές από είκοσι ευρώ, ήμουν από τις 08:30 μέχρι τις 14:00 και το απόγευμα από τις 18:30 μέχρι τις 21:00. Εκείνο το μήνα είχα πάρει και κάποιες μέρες ρεπό. Αλλά από χρήματα τίποτα. Δεν πληρώνουν γενικά. Οπότε, σκέφτηκα να μάθω, να αποκτήσω μια προϋπηρεσία, έμαθα και μετά έφυγα. Τώρα ψάχνω για δουλειά» δηλώνει η Βαρβάρα και εξηγεί τον τρόπο με τον οποίο ψάχνουν δουλειά « Δίνουμε βιογραφικό και τηλέφωνο και λένε αν χρειαστούμε; θα σε πάρουμε. Κοιτάνε κυρίως την εμφάνιση και την προϋπηρεσία. Δεν είναι εύκολο να βρεις δουλειά. Χρειάζεται να έχεις έναν γνωστό να μεσολαβήσει, να σε βάλει σε ένα καφέ. Απογοήτευση και είναι λογικό, Θα προσπαθήσω μήπως συμβεί κάτι.»

Σπουδές αισθητικής κομμωτικής έχει ολοκληρώσει ο Δημήτρης. Έψαξε, όπως λέει, εργασία σε κομμωτήριο αλλά δεν στάθηκε τυχερός «Κι εκεί κοιτάνε την εμφάνιση» δηλώνει και μοιράζεται την εμπειρία του « Εργάστηκα σε κομμωτήριο μια εβδομάδα, αλλά δεν μου έκανε τα χαρτιά της απασχόλησης και έφυγα. Ήταν η πρώτη απόπειρα να εργαστώ αν και έψαξα πολλές φορές να βρω δουλειά. Λένε: «Αφήστε το τηλέφωνο», αλλά δεν παίρνουν ποτέ. Λένε χρειάζονται άτομα από ανώτερες σχολές, εγώ είμαι της σχολής του ΟΑΕΔ. Τους έχω πει ότι έχω όρεξη να μάθω χωρίς να πληρώνουν, αλλά ούτε κι αυτό τους πείθει. Δεν τους αρέσει να ασχολούνται με νέους. Απογοητεύτηκα. Σκοπεύω να φύγω από εδώ, μάλλον θα πάω στη Θεσσαλονίκη που είναι πιο open mind. Εκεί θα κοιτάξω για δουλειά πιο εντατικά.»

«Ο εργασιακός χώρος κερνά πολλές πίκρες» δηλώνει η Ραφαηλία και σημειώνει « Ειδικά αν δεν έχεις προϋπηρεσία, δεν σε παίρνουν πουθενά. Ζητάνε από ένα 17χρονο- 18χρονο που δεν έχει δουλέψει ποτέ να έχει προϋπηρεσία δύο χρόνια. Πώς θα την αποκτήσει; Πού να τη βρω; Είναι δύσκολο να βρεις δουλειά αν δεν έχεις την εμφάνιση, αν φοράς σκουλαρίκια ή αν έχεις λίγο περίεργο look στο μαλλί. Ή είσαι λίγο περίεργα ντυμένη. Θέλουν το στερεοτυπικό που έχει επικρατήσει, το βάψιμο για παράδειγμα στις γυναίκες.Γι αυτό δεν βρίσκουν εύκολα δουλειά, καθόλου εύκολα». Όπως δηλώνει η 23χρονη Ραφαηλία « Δεν είναι ακριβώς εκμετάλλευση. Είναι ότι ζητάνε συγκεκριμένα άτομα, με συγκεκριμένη εμφάνιση για το μαγαζί τους. Δεν τους νοιάζει αν είσαι καλός άνθρωπος, αν θέλεις να μάθεις , αν θέλεις να ασχοληθείς. Κοιτάνε αν έχεις την καλή εμφάνιση. Πρώτα την εμφάνιση και μετά την προϋπηρεσία. Εργάστηκα δύο φορές χρειάστηκε να ψάχνω τρία χρόνια. Στην πρώτη δουλειά έμεινα ένα μήνα. Στη δεύτερη που ξεκίνησα τώρα φαίνονται να πηγαίνουν όλα καλά και είναι περίεργο αυτό.»

Ποιο είναι το συμπέρασμα που βγάζουν κάνοντας τα δικά τους βήματα στον εργασιακό χώρο; «Ή να φύγουν στο εξωτερικό για μια καλύτερη ζωή ή να πάνε να δουλέψουν αλλού σε άλλες πόλεις που είναι πιο ανοιχτοί, και θα βρίσκουν πιο εύκολα δουλειά» δηλώνει η Βαρβάρα. «Να μην απογοητεύονται , θα έρθει η στιγμή που θα εργαστούν. Να κάνουν κάποια βήματα πίσω, όσο μπορούν τουλάχιστον. Αυτό έκανα κι εγώ, έβγαλα σκουλαρίκια για παράδειγμα. Να μην απογοητεύονται» προσθέτει ο Δημήτρης και η Ραφαηλία προτρέπει «Να κάνουν κάποια βήματα πίσω, να πάρουν κάποια προϋπηρεσία και σε επόμενη δουλειά θα το κοιτάξουν καλύτερα. Το βασικό είναι η προϋπηρεσία. Χρειάζεται στην αρχή να κάνεις βήματα πίσω.»
Ρεπορτάζ-κείμενο-φωτογραφία: Μαρία Νικολάου

Μοιράσου το άρθρο: