Σήμερα οι Ξυλαγανιώτες λένε τα κάλαντα του Αϊ Γιαννιού γι αυτό το λόγο κρατώντας μουσικά όργανα στα χέρια τους και έχοντας τους στίχους στην μνήμη και στην καρδιά τους παίρνουν τους δρόμους και πηγαίνουν στους Γιάννηδες που γιορτάζουν, αλλά και στους Ξυλαγανιώτες που τους περιμένουν. Τα κάλαντα του Αϊ Γιάννη του Πρόδρομου, όπως τότε, όταν οι σημερινοί παππούδες ήταν παιδιά, είναι η αφορμή…

Τα κάλαντα του Αϊ Γιαννιού από τη χορωδία του Συλλόγου Πατεράδων Ξυλαγανής

Ο «γάτος» και τα λουκάνικα
«Ψυχή» αυτής της σημαντικής «αναβίωσης» ήταν ο πρόεδρος του Συλλόγου Πατεράδων Ξυλαγανής και Φίλων, ο κ. Βαγγέλης Μουζαλιώτης. «Γυρνάμε το χρόνο πενήντα χρόνια πίσω. Οι τελευταίοι που τα είπαν στην Ξυλαγανή ήταν η δικής μας η γενιά» δήλωσε ο κος Μουζαλιώτης και σημείωσε ότι στα 14 του χρόνια, το 1968 ήταν η τελευταία φορά που βγήκαν στους δρόμους. Μια παρέα πέντε αγοριών εκ των οποίων οι τέσσερις τραγουδούσαν χωρισμένοι σε δύο ομάδες και ο πέμπτος της παρέας είχε το ρόλο του «γάτου». Του «γάτου» που με τα νιαουρίσματα του θα έβγαζε έξω τους νοικοκυραίους, και θα έκαναν τις «διαπραγματεύσεις» για το «φιλοδώρημα».

Οι μουσικοί, η μαέστρος και η χορωδία στο στούντιο της ΕΡΤ Κομοτηνής

Ο γάτος, τα λουκάνικα κι ο σκύλος
«Ο «γάτος» πήγαινε πιο μπροστά πάντα και σε κάθε σπίτι που πηγαίναμε, συνήθως στα σπίτια εκείνων που είχαν Γιάννη και γιόρταζε έκανε «νιάου» μας άκουγε ο νοικοκύρης άνοιγε την πόρτα και εμείς λέγαμε τα κάλαντα. Τότε δεν είχαμε ρεύμα, οπότε δεν υπήρχαν και ψυγεία. Το ρεύμα ήρθε το 67 στην Ξυλαγανή, και τα λουκάνικα που παρασκεύαζε το κάθε σπίτι για τα Χριστούγεννα τα είχαν κρεμασμένα έξω, οπότε ο «γάτος» έδειχνε τα λουκάνικα και ο νοικοκύρης μαζί με την ζυμωτή κουλούρα που ετοίμαζαν οι νοικοκυρές έδιναν και ένα λουκάνικο..» θυμάται ο πρόεδρος. Τα «καλούδια» αυτά τα κρεμούσαν σε ειδικό ξύλο που κουβαλούσε η παρέα μαζί τους γι αυτό το σκοπό. Μάλιστα η παρέα αυτή του κ. Μουζαλιώτη έκανε κοπάνα από το σχολείο για να πει τα κάλαντα και γι αυτό το λόγο την επόμενη μέρα πήρε κι αποβολή. Τιμωρία που θυμούνται ακόμη και σήμερα και γελούν, όπως γελούν διηγούμενοι την μικρή περιπέτεια που είχε ζήσει ο Νίκος, μέλος της παρέας αυτής, όταν έχοντας το ρόλο του «γάτου» μπήκε στην αυλή ενός σπιτιού και στο πρώτο δικό του «νιαούρισμα» του όρμηξε ο σκύλος του σπιτιού και τον δάγκωσε.

Ο Βαγγέλης Μουζαλιώτης

Μαζί με τα λουκάνικα οι καλαντάρηδες του Αϊ Γιαννιού έπαιρναν και χρήματα συνήθως από τους περισσότερους νοικοκυραίους. Υπήρχαν, όμως, και νοικοκυραίοι που δεν άνοιγαν την πόρτα. Γι αυτούς οι καλαντάρηδες είχαν το δικό τους τραγούδι «Για σένα πρέπει αφέντη μου τουρβά και δεκανίκι να σε τραβούνε τα σκυλιά και δεκαπέντε λύκοι.»

Τα έψαλλαν και στην ΕΡΤ Κομοτηνής
Τα κάλαντα του Αϊ Γιαννιού μαζί με άλλα τραγούδια και τον ύμνο του πατέρα τα είπαν ζωντανά σήμερα στην ΕΡΤ Κομοτηνής τα μέλη της Χορωδίας του Συλλόγου, με τη συνοδεία των μουσικών. Ο Θανάσης Δούκας παίζοντας γκάιντα και καβάλι, ο Τάσος Λύρατζης με την κιθάρα, ο Λασκαρίδης Γιάννης με το τουμπερλέκι και ο κ. Κυριαζίδης με ακορντεόν. Ο Σύλλογος Πατεράδων Ξυλαγανής και Φίλων μάλιστα πρόσφατα κυκλοφόρησε και ένα cd που περιλαμβάνει 7 τραγούδια ανάμεσά τους και ο ύμνος του πατέρα.

Ο Θανάσης Δούκας

Ο ύμνος του πατέρα
Ο ύμνος του πατέρα σύμφωνα με τον Στέφανο Δαλακλίδη, ήταν επιθυμία του προέδρου για να μπορέσει η Χορωδία να πει και ένα τραγούδι για τον πατέρα στην γιορτή του πατέρα. «Μετά από ψάξιμο διαπιστώσαμε ότι ένα τραγούδι το οποίο να μιλά από την αρχή μέχρι το τέλος για τον πατέρα δεν υπήρχε. Οπότε καθίσαμε μαζί με την Χριστίνα Αποστολίδου, την μαέστρο της χορωδίας, και γράψαμε ένα δικό μας, αυτός είναι ο Ύμνος του Πατέρα που τραγουδά πάντα η χορωδία μας.» δηλώνει και σημειώνει ότι «όλα αυτά που αντιπροσωπεύουν έναν πατέρα είναι πάρα πολλά. Εμείς στον ύμνο βάλαμε κάποια λίγα μόνο, δεν ήταν δυνατόν σε ένα τραγούδι να τα συμπεριλάβουμε όλα. Ο πατέρας είναι ο στύλος της οικογένειας χωρίς να υποβαθμίζεται ο ρόλος της μητέρας.». Σύμφωνα με την κα Αποστολίδου αυτό που γράφτηκε πρώτα ήταν οι σκέψεις και των ίδιων «συναντήσαμε τις σκέψεις μας, συμφωνήσαμε στο τι είναι ο πατέρας και επιλέξαμε πώς νιώθουμε τον πατέρα και μετά την μουσική η οποία θα είχε παραδοσιακό χρώμα. » εξηγεί η κα Αποστολίδου που έχει κάθε λόγο να καμαρώνει για τους μαθητές και τις μαθήτριες της μην παραλείποντας να προτρέψει όλους να τραγουδούν είτε είναι λυπημένοι είτε χαρούμενοι. «Να τραγουδάτε, κάνει καλό.» είπε χαρακτηριστικά σημειώνοντας πως όλοι μπορούν να τραγουδούν.
Φώτο: Στιγμιότυπα από την παρουσία της Χορωδίας ρεπορτάζ-κείμενο-φωτογραφίες:Μαρία Νικολάου

Μοιράσου το άρθρο: