Ξυπνούν νωρίς χαράματα κι επιστρέφουν στα σπίτια τους αργά το βράδυ. Σκληρή δουλειά, μεγάλος κόπος, λιγοστά τα κέρδη. Οι παραδοσιακοί κτηνοτρόφοι της Ροδόπης δοκιμάζονται σκληρά κι αγωνιούν για το μέλλον μιας δουλειάς που συνεχίζεται από γενιά σε γενιά όλα αυτά τα χρόνια, τρέφοντας τις οικογένειες τους σε δύσκολες για τη χώρα εποχές.

«Δώσαμε το γάλα, αλλά πληρωθήκαμε έναν χρόνο μετά» δηλώνει ο κ. Χρήστος, στα 76 του χρόνια τρέχει πίσω από το κοπάδι ακόμη σημειώνοντας ότι δεν υπάρχει έλεγχος, δεν υπάρχει ανταγωνισμός, με αποτέλεσμα οι μεγάλες γαλακτοβιομηχανίες να κάνουν ότι εκείνες θέλουν, μη λογαριάζοντας τον κόπο του κτηνοτρόφου.

Λιγοστά τα κέρδη από την πώληση του γάλα, ακόμη πιο λίγα από την πώληση των αρνιών τους φέτος. Λόγω των ζωονόσων τα αρνιά τους πωλήθηκαν με καθυστέρηση, μόλις 2,20 το κιλό ζωντανά, ενώ πέρσι τα είχαν πωλήσει 3,50 ευρώ το κιλό. «Το αρνί είναι σαν το καρπούζι, αν ωριμάσει πρέπει να το κόψεις, αλλιώς σε «πουλά»» λέει σημειώνοντας ότι κάπως έτσι οι κόποι μιας χρονιάς χάθηκαν.

Το κόστος σίτισης και φροντίδας είναι υψηλό και οι κτηνοτρόφοι αδυνατούν να ανταπεξέλθουν. Πληγωμένοι οι ίδιοι, με τα κοπάδια τους μειωμένα περιμένουν καλύτερες μέρες, ελπίζοντας ότι η παραδοσιακή κτηνοτροφία της Ροδόπης δεν θα σβήσει. Φώτο:Παραδοσιακός Κτηνοτρόφος Φωτογράφος:Μαρία Νικολάου

Μοιράσου το άρθρο: