Αρχές Νοεμβρίου ανεβαίνει, στην κεντρική σκηνή του Θεάτρου «Πρόβα», η σύγχρονη κωμωδία «Η μέση διάρκεια ζωής των πλυντηρίων» της νέας και πολυβραβευμένης Ρουμάνας θεατρικής συγγραφέως Ελίζε Βιλκ.

 

Τους βασικούς ρόλους ερμηνεύουν η Μαίρη Ραζή και ο Σωτήρης Τσόγκας. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Νίκος Σακαλίδης και τη μετάφραση ο Βαγγέλης Δουκουτσέλης. Την πρωτότυπη μουσική συνθέτει ο Αλέξανδρος Μέντης.

«Η μέση διάρκεια ζωής των πλυντηρίων» δεν έχει ξαναπαιχτεί στην Ελλάδα. «Η πράσινη γάτα» είναι το πρώτο έργο της Ελίζε Βιλκ που παρουσιάστηκε στο ελληνικό κοινό από το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης το 2018, σε σκηνοθεσία Γιάννη Παρασκευόπουλου, και απέσπασε θερμότατες κριτικές. Η Ελίζε Βιλκ, με την ευκαιρία της παρουσίας της στην Αθήνα, συνάντησε τους συντελεστές της παράστασης και είχαν μία εποικοδομητική συζήτηση.

 

Περίληψη του έργου

Η «Μέση διάρκεια ζωής των πλυντηρίων» είναι η ιστορία μιας τριμελούς οικογένειας που ζει και εργάζεται σε μία επαρχιακή πόλη. Το «εργάζεται», βέβαια, είναι σχετικό. Ο καταθλιπτικός πατέρας ερωτοχτυπημένος με τη Μαντόνα, η μπουχτισμένη μητέρα εθισμένη στις τηλεαγορές κι η εγκλωβισμένη κόρη σε παράνομο δεσμό με τον παντρεμένο γείτονα. Καθένας κάνει τα δικά του όνειρα. Τι είναι, όμως, αυτό που τους αλλάζει τη ζωή;

 

Συντελεστές

Κείμενο: Elise Wilk

Μετάφραση: Βαγγέλης Δουκουτσέλης

Σκηνοθεσία: Νίκος Σακαλίδης

Πρωτότυπη μουσική: Αλέξανδρος Μέντης

Βοηθός σκηνοθέτη: Υάκινθος Μάινας

Φωτογραφίες: Μάνος Γαρυφάλλου

Παίζουν: Μαίρη Ραζή, Σωτήρης Τσόγκας

 

Σημείωμα του σκηνοθέτη

Η Elize Wilk είναι θεατρική συγγραφέας, Ρουμάνα, νέα, πολυβραβευμένη. Ξεκίνησε να γράφει για το θέατρο το 2008 με μεγάλη επιτυχία και τα έργα της έκτοτε έχουν ανέβει στη Ρουμανία, στην υπόλοιπη Ευρώπη και στην Αμερική. Θεωρείται από τις πιο ενδιαφέρουσες νέες Ευρωπαίες θεατρικές συγγραφείς.

Το έργο της «Η μέση διάρκεια ζωής των πλυντηρίων» (2010) έχει σαν πρώτη διευκρίνιση τη λιτή δήλωση: «Η δράση ξεκινάει στις αρχές του 2008 και ολοκληρώνεται τον Αύγουστο του 2009 σε μια μικρή επαρχιακή πόλη, όπου μερικά χρόνια πριν, το κλείσιμο του ενός και μόνο εργοστασίου έστειλε χιλιάδες ανθρώπους στην ανεργία». Γίνεται αμέσως  σαφές ποια είναι η βασική αιτία όλων αυτών που θα παρακολουθήσουμε στη διάρκεια του, άλλωστε το κλείσιμο του εργοστασίου θα υπενθυμίζεται συνεχώς κατά την εξέλιξη της δράσης. Έχουμε να κάνουμε λοιπόν, με ένα έργο κοινωνικού προβληματισμού. Αλλά η συγγραφέας αποφεύγει την παγίδα της σοβαροφάνειας και της πολιτικής μπροσούρας κι επιλέγει έναν πιο επικίνδυνο δρόμο: αυτόν της σάτιρας, της υπερβολής, της κωμωδίας, παντρεύοντας στοιχεία επιφανειακά αταίριαστα: νατουραλιστικές νύξεις και σουρεαλιστικές εκρήξεις, στιγμές αυθεντικού λυρισμού και ανθρωπιάς με παρανοϊκά ξεσπάσματα τόσο των ηρώων, όσο και των πραγμάτων που τους περιβάλλουν και που αποτελούν σύμβολα μιας ακραίας καταναλωτικής συμπεριφοράς, η ποία τους έχει επιβληθεί.

«Ένα κομμάτι ζωής» μιας οικογένειας σε μια κοινωνία σε κρίση: ο πατέρας, η μητέρα, η κόρη. Αδυναμία ουσιαστικής επικοινωνίας, παραίτηση ή λάθος διεκδικήσεις, φυγή στις ψευδαισθήσεις, στις εμμονές, στους απατηλούς στόχους. Ο πατέρας με έναν εμμονικό έρωτα για τη ροκ σταρ Μαντόνα, αυταπόδεικτα απατηλό, παραιτημένος από οτιδήποτε άλλο, η μητέρα εγκλωβισμένη ανάμεσα στην παραδοσιακή της θέση στην οικογένεια, ξεπερασμένη εκ των πραγμάτων, και στη μανία της για κατανάλωση μέσω τηλεαγορών, πραγμάτων άχρηστων και στα όρια του γελοίου, η κόρη αιχμάλωτη ενός ρομαντικού, προφανώς δικής της επινόησης, έρωτα για έναν παντρεμένο, «επιτυχημένο» γείτονα. Και η πραγματικότητα, η οποία βεβαίως εκδικείται, χωρίς να μαθαίνουμε στο τέλος αν  αυτή της η «εκδίκηση» θα αφυπνίσει τους ήρωες, θα τους κάνει να συνειδητοποιήσουν την κατάσταση τους, να κάνουν κάτι γι’ αυτήν ή αν θα συνεχίσουν στον ίδιο ή έναν παραπλήσιο φαύλο κύκλο.

Έργο με ενδιαφέροντα προβληματισμό, με μια φόρμα που παίζει με τα είδη, ανθρωποκεντρικό και διασκεδαστικό, φωτεινά απαισιόδοξο, με τρεις ισότιμους ρόλους που κάτω από την τρέλα τους κρύβουν βαθιές, ακαθοδήγητες ανθρώπινες ανάγκες, καλεί σε μια παράσταση αντισυμβατική και εξωφρενική, ποιητική και αφαιρετική. Ένα από τα πολλά δείγματα σύγχρονης θεατρικής γραφής, που περιμένει τη σκηνική του πραγμάτωση.

Νίκος Σακαλίδης

 

 

Μοιράσου το άρθρο: