Για την επέτειο των 20 χρόνων από τον θάνατο του αποκαλούμενου «εθνικού δικαστή» Γιάννη Ντεγιάννη, το Αρχείο της ΕΡΤ παρουσιάζει την αυτοβιογραφική τηλεοπτική καταγραφή του 1983 στο πλαίσιο της σειράς «Μονόγραμμα», όπου ο ίδιος μιλά για τη ζωή του και ξετυλίγει την πορεία του στο δικαστικό Σώμα. Σκηνοθέτης: Νίκος Τριανταφυλλίδης. Copyright ΕΡΤ – Ανάπλαση 2006 της εκπομπής του 1983, παραγωγής Γιώργου και Ηρώς Σγουράκη.
Ο δικαστικός λειτουργός Γιάννης Ντεγιάννης πέθανε στις 27 Μαΐου του 2006. Υπηρέτησε στο Δικαστικό Σώμα από το 1949 έως το 1981, οπότε αφυπηρέτησε με το βαθμό του αρεοπαγίτη. Το 1975 ήταν πρόεδρος του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών που δίκασε τους πρωταιτίους της 21ης Απριλίου για εσχάτη προδοσία και στάση (καταδίκασε εις θάνατον τους απριλιανούς πραξικοπηματίες (ποινή που μετατράπηκε σε ισόβια από τον τότε πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή).
Ο Ντεγιάννης εξελέγη βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ το 1981 (Επικρατείας) και το 1985 (Α’ Θεσσαλονίκης). Το συγγραφικό έργο του Ντεγιάννη περιλαμβάνει ποιητικές συλλογές, πεζογραφήματα, καθώς και το βιβλίο Η Δίκη (1990).
Εκλέχτηκε επίτιμος πρόεδρος του Ιδρύματος Κοινωνικών και Ιστορικών Μελετών «Σταύρος Καλλέργης» και διετέλεσε πρόεδρος της Εταιρείας Ευβοϊκών Μελετών, μέλος της Αρχαιολογικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και μέλος του Δ.Σ. του Ιδρύματος Γεωργίου Παπανδρέου. Το 1996 τιμήθηκε με το παράσημο του Τάγματος της Τιμής.
Το Αρχείο της ΕΡΤ παρουσιάζει την αυτοβιογραφική τηλεοπτική καταγραφή του αποκαλούμενου «εθνικού δικαστή» Γιάννη Ντεγιάννη:
ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ ΓΙΑΝΝΗΣ ΝΤΕΓΙΑΝΝΗΣ
Σε αυτό το επεισόδιο της σειράς «Μονόγραμμα» παρουσιάζεται η ζωή και το έργο του δικαστή Γιάννη Ντεγιάννη, ο οποίος δίκασε τους πρωταίτιους του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου 1967. Ο Γιάννης Ντεγιάννης, πρόεδρος τότε του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, αφηγείται τον τρόπο που βίωσε την ιστορική δίκη, περιγράφει τα συναισθήματά του και την τεράστια ευθύνη που έφερε ως αντιπροσώπου του ελληνικού λαού για εκείνη τη μεγάλη στιγμή. Κάνει αποτίμηση της δίκης και μιλά για τον τρόπο που χειρίστηκε την σπουδαιότερη μεταπολεμική δίκη στην Ελλάδα, ως πρόεδρος του Πενταμελούς Εφετείου, υπογραμμίζοντας τις αρχές βάσει των οποίων ενήργησε κατά τη διεξαγωγή της. Την αφήγησή του πλαισιώνει πλούσιο αρχειακό υλικό από την κάλυψη της δίκης που προέρχεται από την καταγραφή που είχε κάνει το ΕΙΡΤ.
Επίσης, κάνει αναδρομή στη ζωή του και στα πρώτα χρόνια της σταδιοδρομίας του. Γεννήθηκε στο μικρό χωριό της Εύβοιας Στρόπωνες ενώ τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια τα πέρασε στη Χαλκίδα. Έπειτα εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου φοίτησε στη Νομική Σχολή. Έπειτα ήρθε ο πόλεμος, και ο ίδιος βρέθηκε για μήνες στο Αλβανικό μέτωπο αναφερόμενος στις σκληρές εικόνες που αποτυπώθηκαν μέσα του.
Ξετυλίγοντας τη διαδρομή του στο δικαστικό Σώμα, ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η κατάθεση της προσωπικής του μαρτυρίας για το ρόλο του δικαστή και για το νόημα απονομής της δικαιοσύνης από τη δική του σκοπιά. Από το 1953 δραστηριοποιούνταν συνεχώς στην Αθήνα, με εξαίρεση μια μικρή περίοδο στην επαρχία, στα Καλάβρυτα, όπου υπηρέτησε ο πρόεδρος Πρωτοδικών.
Τέλος, μιλά για την ενασχόλησή του με τη λογοτεχνία. Όταν ήταν νέος είχε κερδίσει και βραβείο σε διαγωνισμό του περιοδικού «Νεοελληνικά Γράμματα» του Δημήτρη Φωτιάδη. Παρουσιάζει το συγγραφικό του έργο στο οποίο περιλαμβάνονται και ποιητικές συλλογές.
Τα γυρίσματα έγιναν στο Μέγαρο Σλήμαν (πρώην Άρειος Πάγος), στις γυναικείες Φυλακές Κορυδαλλού, στην αίθουσα της δίκης των Πρωταιτίων της Χούντας και στη Χαλκίδα όπου έζησε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια.
