Η ενημερωτική εκπομπή για τις εικαστικές τέχνες "Εικόνες" είναι αφιερωμένη στον Γιώργο Βακαλό, ένα από τα μεγάλα ονόματα της σκηνογραφίας στον τόπο μας. Η εκπομπή φιλοξενεί συνέντευξη του Γιώργου Βακαλό στη Μαρία Καραβία, με αφορμή έκθεσή του στο Πνευματικό Καλλιτεχνικό Κέντρο «Ώρα» για τα 40 χρόνια παρουσίας του καλλιτέχνη στην Ελλάδα. Σκηνοθεσία: Γ. Εμιρζάς. Επιμέλεια-Ρεπορτάζ: Μαρία Καραβία. Παραγωγή: Γ. Εμιρζάς Ε.Π.Ε. Έτος παραγωγής: 1979.
Ο Γιώργος Βακαλό, από τους μεγαλύτερους σκηνογράφους του τόπου μας, και καθηγητής σκηνογραφίας στην ομώνυμη σχολή που είχε ο ίδιος ιδρύσει μαζί με την Ελένη Βακαλό, τον ζωγράφο Παναγιώτη Τέτση και τον εκδότη της καλλιτεχνικής επιθεώρησης «Ζυγός» Φραντζή Φραντζισκάκη, απεβίωσε στις 2 Οκτωβρίου 1991. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και μαθήτευσε δίπλα στον μινιατουρίστα ζωγράφο Λύσανδρο Πράσινο. Μετά τον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο έφυγε για το Παρίσι όπου συνέχισε τις σπουδές του στη ζωγραφική και στη σκηνογραφία. Την πρώτη του ερασιτεχνική σκηνογραφία την έκανε σαν έφηβος για τους “Φοιτητές” του Γρ. Ξενόπουλου και συμμετείχε στον χορό του “Οιδίποδα τυράννου” (1921) που παρουσίασε ο Αιμίλιος Βεάκης σε περιοδεία στην Κωνσταντινούπολη. Στο Παρίσι του Μεσοπολέμου ταυτίζεται με τις πρωτοποριακές καλλιτεχνικές τάσεις. Το 1940 επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο, τη Λυρική Σκηνή και το Ελεύθερο θέατρο (Κουν, Καραντινό, Κυβέλη, Βεάκη, Αρώνη, Ανδρεάδη, Λογοθετίδη κ.ά.) Στις σκηνογραφίες και τα κοστούμια κυριαρχεί ο λυρισμός, η φαντασία, το αφαιρετικό, ελεύθερο και ονειρικό σχήμα, ενώ ανάμεσα στη ζωγραφική και στη σκηνογραφία του Βακαλό δεν υπάρχει σαφής διαχωριστική γραμμή.
Το 1979 πραγματοποιήθηκε έκθεση ζωγραφικών έργων του Γιώργου Βακαλό στη γκαλερί «Ώρα» για τα 40 χρόνια δημιουργικής πορείας του στην Ελλάδα. Για τα 35 χρόνια από τον θάνατο του Γιώργου Βακαλό, δείτε από το Αρχείο της ΕΡΤ την εκπομπή:
ΕΙΚΟΝΕΣ με τη Μαρία Καραβία ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΑΚΑΛΟ
Ενημερωτική εκπομπή για τις εικαστικές τέχνες αφιερωμένη στον Γιώργο Βακαλό, από τα μεγάλα ονόματα της σκηνογραφίας στον τόπο μας. Η εκπομπή φιλοξενεί συνέντευξη του Γιώργου Βακαλό στη Μαρία Καραβία, με αφορμή έκθεσή του στο Πνευματικό Καλλιτεχνικό Κέντρο «Ώρα» για τα 40 χρόνια παρουσίας του καλλιτέχνη στην Ελλάδα. Στα πλάνα εμφανίζεται η αγαπημένη σύντροφος της ζωής του και διαπρεπής κριτικός της τέχνης Ελένη Βακαλό. Τα γυρίσματα έγιναν στο σπίτι τους και στην «Ώρα», καθώς παρουσιάζονται δείγματα του ζωγραφικού του έργου.
Ο Γιώργος Βακαλό κατά την εικοσαετία 1919-1939 έζησε στη Γαλλία. Έκανε εκθέσεις ζωγραφικής και συνεργάστηκε επανειλημμένα ως σκηνογράφος με σημαντικά παρισινά θέατρα. Στην Ελλάδα επέστρεψε το 1940 ύστερα από την εισβολή των Γερμανών στη Γαλλία.
Στην εκπομπή αφηγείται το πώς το 1939 ήρθε για πρώτη φορά στην Ελλάδα με προτροπή της Μαρίκας Κοτοπούλη και του Κωστή Μπαστιά, διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου. Θυμάται πώς ξεκίνησε η ελληνική δημιουργική του περίοδος με αφετηρία την συνεργασία του με την Κατερίνα Ανδρεάδη στο θέατρο. Στην Αθήνα δούλεψε ως σκηνογράφος και ενδυματολόγος με διακεκριμένους σκηνοθέτες, σε όλα τα κρατικά θέατρα και στο ελεύθερο θέατρο. Δημιούργησε σκηνικά και κοστούμια για παραγωγές των κωμωδιών του Αριστοφάνη από το Εθνικό Θέατρο και για έργα -όπερες, οπερέτες, μπαλέτα- στην Εθνική Λυρική Σκηνή. Παράλληλα, παρουσίαζε εκθέσεις ζωγραφικής στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Το 1958 μαζί με τον Παναγιώτη Τέτση, τον διευθυντή του «Ζυγού» Φραντζή Φραντζισκάκη και την Ελένη Βακαλό ίδρυσε την πρώτη στην Ελλάδα Σχολή Διακοσμητικών Τεχνών, όπου δίδαξε διακοσμητική και σκηνογραφία (1958-1978).
Με την ευκαιρία της ατομικής του έκθεσης στην «Ώρα» μιλά για την προσωπική του γραφή στη ζωγραφική, που χαρακτηρίζεται από έναν λυρικό υπερρεαλισμό και μια ποιητική έκφραση, και η οποία εμπλουτίζεται συχνά και από τη θεατρική του εμπειρία. Αναφέρεται επίσης στον μικρόκοσμο της φύσης, ως πηγή έμπνευσης, τον οποίο μεταμορφώνει μεγεθύνοντάς το και τον αναπλάθει με τη φαντασία του.
Επικεντρώνεται στις θεματικές της έκθεσης με τα φανταστικά του τοπία, τις νεφέλες, τα τοπία με φεγγάρια και τα τοπία που ζωντάνεψαν υπογραμμίζοντας πως παρουσιάζει για πρώτη φορά στο ελληνικό κοινό τη δουλειά του των τελευταίων χρόνων.
Τέλος, αναφέρεται στο δοκίμιό του για τη σκηνογραφία «Σύντομη ιστορία της σκηνογραφίας», βιβλίο που συνέγραψε βασισμένος στις σημειώσεις διδασκαλίας στους μαθητές του και κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κέδρος το 1979.
