Robert Merrill (1917 – 2004): “Encore, please!”

Κάθε Παρασκευή στις 19:00 ο τενόρος και ραδιοφωνικός παραγωγός Γιάννης Φίλιας παρουσιάζει μεγάλους λυρικούς τραγουδιστές, μέσα από ζωντανές ή studio ηχογραφήσεις τους που εναλλάσσονται με στοιχεία από τη ζωή τους και την πορεία της καριέρας τους.

Πλημμύριζε τη Σκηνή με Αγάπη, Χαρά και Αβίαστη Ευγένεια

23 Οκτωβρίου του 2004 φεύγει από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών ένας από τους σπουδαιότερους Αμερικανούς βαρύτονους του 20ου αιώνα. Ένας τραγουδιστής που ταύτισε τη φωνή του όσο λίγοι με τη Metropolitan Opera και που, μέσα σε μια εποχή γεμάτη από μυθικά ονόματα, κατάφερε να δημιουργήσει τη δική του αναγνωρίσιμη θέση.

Ο Robert Merrill είχε γεννηθεί στο Μπρούκλιν το 1917, σε οικογένεια Εβραίων μεταναστών. Η μητέρα του, που είχε υπάρξει και εκείνη τραγουδίστρια, αντελήφθη από νωρίς τις φωνητικές δυνατότητες του γιου της και του έδωσε τα πρώτα του μαθήματα. Ο μικρός Moishe, πριν γίνει “Robert”, μεγάλωσε στη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του ’20 και του ’30, σε ένα περιβάλλον πολύ διαφορετικό από τον κοσμοπολίτικο κόσμο της όπερας, στον οποίο επρόκειτο αργότερα να κυριαρχήσει. Η πρώτη του σημαντική εμφάνιση έγινε το 1944 στο New Jersey, όταν τραγούδησε Amonasro στην “Aida” του Giuseppe Verdi. Η μεγάλη πόρτα όμως θα άνοιγε την επόμενη χρονιά, όταν έκανε το ντεμπούτο του στη Metropolitan ⁠ως Giorgio Germont στη “Traviata” έχοντας κερδίσει τον ραδιοφωνικό διαγωνισμό για νέους που πραγματοποιούσε τότε το θέατρο. Παρόλο που υπήρξε αυθεντία σε ρόλους Verdi (Amonasro, Germont, Di Luna, Renato, Posa, Rigoletto κ.α) εντούτοις δεν περιορίστηκε μόνο σε αυτόν. Τραγούδησε Scarpia στην “Tosca”, Marcello στη “Bohème”, Enrico στη “Lucia di Lammermoor”, Figaro στον «Κουρέα της Σεβίλλη»”, Valentin στον “Faust”, Escamillo στην “Carmen” και πολλούς ακόμα ρόλους του Ιταλικού και Γαλλικού ρεπερτορίου.

Η φωνή του είχε εκείνη τη σπάνια ποιότητα που αναγνωρίζεται μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα: στρογγυλή, πλούσια, αρρενωπή, αλλά ποτέ «βαριά». Η φωνητική γραμμή που ακολουθούσε, είχε μια αβίαστη ευγένεια. Δεν ήταν ένας τραγουδιστής εκκεντρικών ερμηνευτικών επιλογών. Η δύναμή του βρισκόταν στην ομορφιά του ίδιου του του οργάνου, στη σταθερότητα της τεχνικής, στο legato και στη δυνατότητα να αφήνει τη μελωδία να αναπνέει. Και φυσικά, ήταν ένας κατεξοχήν Αμερικανός σταρ, σε μια εποχή μάλιστα, κατά την οποία η όπερα μπορούσε ακόμη να συνομιλεί άμεσα με τη μαζική κουλτούρα. Πάνω στο μνήμα του είναι γραμμένο το εξής:

«Σαν ένα ουράνιο άστρο που εκρήγνυται, πλημμύρισε την οικογένειά του και τον κόσμο με αγάπη, χαρά και ομορφιά. Encore, please!»

Αυτή την Παρασκευή 23 Οκτωβρίου, το άστρο αυτό θα ξαναλάμψει στις 19:00 στον «Καθρέφτη» μας. Να είστε εκεί.

Μη λείψει Κανείς!

INFO
«Μια Φωνή στον Καθρέφτη»
Έρευνα – παραγωγή – παρουσίαση: Γιάννης Φίλιας
Τρίτο Πρόγραμμα 90.9 & 95.6 | ERT εcho