Η Μπέτυ Βαλάση πρωταγωνιστεί στο έργο της Κωνσταντίνας Βέργου "Ο γάμος της Αντιγόνης", που προβλήθηκε από το "Θέατρο της Δευτέρας" τον Μάρτιο του 1985. Αφιέρωμα του Αρχείου της ΕΡΤ στην σπουδαία ηθοποιό που έφυγε σήμερα από τη ζωή.
Έφυγε σήμερα από τη ζωή η αγαπημένη ηθοποιός Μπέτυ Βαλάση. Γεννημένη στη Θεσσαλονίκη από γονείς πρόσφυγες της Μικράς Ασίας, η Μπέτυ Βαλάση διέγραψε μια σημαντική πορεία στο θέατρο, τον κινηματογράφο αλλά και την τηλεόραση. Η ερμηνεία της στην τηλεοπτική σειρά «Λωξάντρα» της ΕΡΤ το 1980, την έκανε γνωστή στο ευρύ κοινό- και παραμένει ακόμη και σήμερα μια από τις ιστορικές, ιδιαίτερα χαρακτηριστικές τηλεοπτικές ερμηνείες.
Δείτε την Μπέτυ Βαλάση σε μια σπουδαία θεατρική ερμηνεία στο έργο “Ο γάμος της Αντιγόνης” της Κωνσταντίνας Βέργου, όπως προβλήθηκε από το “Θέατρο της Δευτέρας” σε σκηνοθεσία Γιώργου Εμιρζά, το 1985.
ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ
Ο ΓΑΜΟΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΓΟΝΗΣ
Στο πλαίσιο της σειράς εκπομπών «Θέατρο της Δευτέρας» παρουσιάστηκε την Δευτέρα 11 Μαρτίου 1985 το έργο της Κωνσταντίνας Βέργου«Ο γάμος της Αντιγόνης». Το έργο γράφτηκε το 1982, και η συγγραφέας Κ.Βέργου γράφει σχετικά [Ραδιοτηλεόραση, τεύχος 786, 9-15 Μαρτίου 1985, σελ.14]: «Ο γάμος της Αντιγόνης» άρχισε να γράφεται το 1982 και τελείωσε τον ίδιο χρόνο. Σαν είδος λόγου είναι η ωριμότητα και η κατάληξή μου, μετά την ποίηση και τον πεζό λόγο γενικότερα. Σαν αποτέλεσμα, η έκφραση ενός δεκάχρονου «μυστικού-μου-έρωτα» με το θέατρο. Η αρχή της σχέσης δηλώθηκε επίσημα. Ακολουθούν οι ευθύνες.» Ο γάμος της Αντιγόνης» γράφτηκε επιχειρώντας να βγάλει στην επιφάνεια μια «μυθοποιημένη» καταπίεση της γυναίκας από τον άντρα. Πίσω από τη «μυθοποίηση» υπάρχει η πραγματικότητα. Πίσω από την πραγματικότητα μια άλλη· και η καταπίεση του άντρα. Με πρόσχημα έναν απλό μύθο, που έχει αποκορύφωμα τον γάμο-κηδεία της Αντιγόνης (ξεπούλημα ενός για να επιβιώσουν έξι), έχουμε τη σχέση: πέντε γυναίκες-δύο άντρες. Σχέση που γίνεται πάλι δύο εναντίον πέντε. Τελικό σημείο: Οι γυναίκες ηττώνται και υποτάσσονται, οι νικητές είναι και οι ηττημένοι: θύματα «ρόλου» μεγάλης κοινωνικής επιφάνειας, που τους επέβαλλαν «τα πράγματα». Ο ορίζοντας κοντινός-μακρινός. Το δεύτερο δηλώνεται απ’ τη φωνή και τη θέληση του νέου ανθρώπου-γυναίκας. Απλά μπορούμε να ελπίζουμε σε ένα μελλοντικό πρότυπο ανθρώπου, λιγότερου καταπιεσμένου και λιγότερο μόνου».
Το έργο-μοναδικό θεατρικό έργο της Κωνσταντίνας Βέργου- το οποίο είχε διακριθεί με τα πρώτο κρατικό βραβείο θεάτρου το 1984, είχε ανέβει στο Θέατρο Στοά την περίοδο 1983-84 σε σκηνοθεσία Θανάση Παπαγεωργίου και προβλήθηκε το 1985 από το «Θέατρο της Δευτέρας» σε σκηνοθεσία Γιώργου Εμιρζά, σκηνικά –κοστούμια Αφροδίτης Κουτσουδάκη, και μουσική σύνθεση του Σταμάτη Κραουνάκη. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους της τηλεοπτικής προβολής του έργου εμφανίζονται οι: Μπέτυ Βαλάση, Μαρία Ζαφειράκη, Ντίνα Κώνστα, Πέμυ Ζούνη, Γιάννης Μόρτζος, Τατιάνα Λύγαρη, Αθηνόδωρος Προύσαλης.
Βασικά πρόσωπα της ιστορίας είναι δύο γυναίκες μέσης ηλικίας, οι αδερφές Ελένη και Άννα (Μπ.Βαλάση-Μ.Ζαφειράκη), οι οποίες στα νιάτα τους διεκδίκησαν τον ίδιο άντρα. Η «καπάτσα» Ελένη κατάφερε να τον κερδίσει, χρησιμοποιώντας το πρόσχημα της πρώιμης εγκυμοσύνης, ενώ η Άννα έφυγε για την Γερμανία και δεν παντρεύτηκε ποτέ. Ο ερχομός της στη Ελλάδα, για τον γάμο της ανιψιάς της, Αντιγόνης, έχει σαν αποτέλεσμα οι παλιές «πληγές» να ξαναανοίξουν. Το αρσενικό «μήλο της έριδος», ο Νίκος (Γιάννης Μόρτζος), έχει αποδειχθεί κακός σύζυγος και αδιάφορος οικογενειάρχης. Οι δυο κόρες της οικογένειας, Σοφία και Αντιγόνη, δύο νεαρές κοπέλες διαφορετικές μεταξύ τους, καθώς ενηλικιώνονται, μπαίνουν στον ίδιο κύκλο εξάρτησης και καταπίεσης που βρέθηκαν πριν απ’ αυτές η μάνα και η θεία τους…Η μια, σπουδαγμένη δασκάλα, είναι ερωτευμένη με έναν παντρεμένο γείτονα, ενώ η άλλη, παντρεύεται παρότι δεν θέλει, τον μεσόκοπο, οικονομικά επιφανή άνδρα που της προξενεύει η μάνα της για να την αποκαταστήσει οικονομικά και κοινωνικά. Στις θηλυκές παρουσίες του σπιτιού, προστίθεται και η ιδιόρρυθμη, αλλά συμπαθής, γιαγιά- πρώην πεθερά της Ελένης. Ενδοοικογενειακές συγκρούσεις, όνειρα, ματαιοδοξίες, συμβιβασμοί και αδιέξοδα, το «γυναικείο πεπρωμένο», η ηθική και το καθήκον, σε ένα δραματικό έργο που παρουσιάζει τη ζωή πέντε γυναικών και μέσα από αυτή αποτυπώνει με τρόπο ρεαλιστικό την νεοελληνική πραγματικότητα.
