Εβδομάδα Αφιερωμένη στον Charles Villiers Stanford (1852 – 1924)
O Charles Villiers Stanford γεννήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου του 1852 στο Δουβλίνο, το μόνο παιδί του John James Stanford και της 2ης συζύγου του, Mary. Ο John και η Mary ενθάρρυναν το πρώιμο μουσικό ταλέντο του μικρού παρέχοντάς του μια σειρά από δασκάλους βιολιού, πιάνου, οργάνου και σύνθεσης. Τρεις από τους δασκάλους του ήταν πρώην μαθητές του Ignaz Moscheles Στα 7 του έδωσε το 1ο του δημόσιο ρεσιτάλ πιάνου παίζοντας έργα των Ludwig van Beethoven, George Frideric Handel, Felix Mendelssohn Bartholdy, Ignaz Moscheles, Wolfgang Amadeus Mozartκαι Johann Sebastian Bach, στα 8 του άρχισε να συνθέτει και μάλιστα κάποια έργα του παρουσιάστηκαν μπροστά σε κοινό, ενώ ένα εμβατήριό του παρουσιάστηκε σε παντομίμα στο Βασιλικό Θέατρο του Δουβλίνου όταν ήταν μόλις στα 11 του. Ο Stanford εξελίχθηκε σε έναν από τους σημαντικότερους Άγγλους συνθέτες και παιδαγωγούς της Βικτωριανής και Εδουαρδιανής εποχής. Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του συνδέθηκε με το Cambridge και το Royal College of Music στο Λονδίνο. Το 1883 έγινε ένας από τους πρώτους καθηγητές σύνθεσης του Royal College of Music και υπήρξε ένας σπουδαίος δάσκαλος, όπου μεταξύ των μαθητών του ήταν οι: Ralph Vaughan Williams, Gustav Holst, Herbert Howells και Frank Bridge. Είχε τεράστια επιρροή στη διαμόρφωση της νεότερης Αγγλικής μουσικής. Ως συνθέτης – το οποίο και μας ενδιαφέρει – έγραψε επτά συμφωνίες, κοντσέρτα, όπερες, ορατόρια, χορωδιακά έργα, μουσική δωματίου και πολλά τραγούδια. Ιδιαίτερα σημαντική ήταν η συμβολή του στην αναγέννηση της Αγγλικής χορωδιακής μουσικής. Στο έργο του συνδυάζει την αυστηρή Γερμανική τεχνική —ιδίως την επιρροή του Johannes Brahms— με την Αγγλική χορωδιακή παράδοση.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ήταν ιδιαίτερα δύσκολα. Ο 1ος Παγκόσμιος Πόλεμος τον είχε επηρεάσει βαθιά μιας και έχασε πολλούς αγαπημένους μαθητές και συνεργάτες, ενώ η υγεία και η ψυχολογία του κλονίστηκαν. Μετά το 1922 η γενική κατάσταση της υγείας του επιδεινώθηκε αισθητά και περιόρισε σχεδόν ολοκληρωτικά τις δημόσιες εμφανίσεις του. Στις 17 Μαρτίου του 1924 υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο από το οποίο δεν ανέκαμψε. Πέθανε στις 29 Μαρτίου, 12 ημέρες αργότερα διανύοντας τα 71 του χρόνια, τελικά από καρδιακή προσβολή. Όσο και αν στα χρόνια που ακολούθησαν τον θάνατό του ξεθώριασαν το άστρο που τον συνόδευε, όσο κι αν οι μαθητές του εξελίχθηκαν σε πιο σημαντικές μορφές από εκείνον, ο Charles Villiers Stanford παραμένει ένα άξιο σημείο αναφοράς στην Ευρωπαϊκή μουσική.
Ακούγοντας τα έργα που θα παρουσιαστούν στο αφιέρωμά μας θα το διαπιστώσουμε.
