Το «Τρίπτυχο» του Giacomo Puccini – Μέρος 3ο: “Gianni Schicchi”, με τους Θρύλους Tito Gobbi & Victoria de los Ángeles
Σάββατο 22 Αυγούστου 2026 | 20:30
Μονόπρακτη όπερα σε λιμπρέτο του Giovacchino Forzano. Πρωτοπαρουσιάστηκε μαζί με τα υπόλοιπα έργα του "Τριπτύχου" στις 14 Δεκεμβρίου 1918 στη Metropolitan Opera της Νέας Υόρκης.
«Ο δ’ Αρρετίνος έντρομος απολειφθείς μοι είπεν: Εκείνο το δαιμόνιον είναι ο Γιάννης Σχίκκης. Είναι η παλαιά ψυχή της ανοσίας Μοίρας εκείνης, της ακάθαρτης, ήτις παρά τους νόμους του έρωτος, κατήντησεν εταίρα του πατρός της. Έφθασε δ’ ούτω μετ’ αυτού να πράξη αμαρτίαν, παραποιούσα εαυτήν υπό το σχήμα άλλου, καθώς ο απερχόμενος εκείνος προσεφέρθη, διά να λάβη δωρεάν την πρώτην της αγέλης, να μιμηθή απατηλώς Βουόσον τον Δονάτην, και να συντάξη αντ’ αυτού εγκύρως διαθήκην.»
Κάπως έτσι μεταφράζει στα 1881 ο νομικός και λογοτέχνης Γεώργιος Αντωνιάδης το απόσπασμα από τη«Θεία Κωμωδία» του Dante Alighieri σχετικά με το Gianni Schicchi. Ο κατά Αντωνιάδη “Γιάννης Σχίκκης” καταδικάστηκε να καεί στην κόλαση, επειδή προσποιήθηκε πως είναι ο ετοιμοθάνατος πάμπλουτος Φλωρεντινός άρχοντας Buoso Donati, έτσι ώστε να ξανασυντάξει τη διαθήκη του – και μάλιστα προς ίδιον όφελος. Ο Schicchi ήταν υπαρκτό πρόσωπο και σύγχρονος του Δάντη. Ανήκε στους επαρχιώτες μετανάστες, τους Contadini, οι οποίοι είχαν μετοικήσει στη Φλωρεντία και, παρά την καλή τους οικονομική κατάσταση, εξακολουθούσαν να θεωρούνται χωριάτες. Επηρεασμένος από την ίδια ξενοφοβία της εποχής, και με εντελώς περιφρονητική διάθεση, ο Δάντης στη «Θεία Κωμωδία» ρίχνει τον Schicchi στην κόλαση για την απάτη του αυτή. Μερικούς αιώνες όμως μετά τη «Θεία Κωμωδία» και προκειμένου να γράψει μια θεία μουσική κωμωδία, ο Giacomo Puccini δικαιώνει τον πολυμήχανο χωριάτη, τον ανασύρει από τα βάθη της κολάσεως και τον ανεβάζει στον οπερατικό παράδεισο. Και εμάς μαζί του.
Ο Giacomo Puccini έγραφε κάποτε στον λιμπρετίστα του, Luigi Illica: «Το μόνο που ήθελα πάντα ήταν να κάνω τον κόσμο να κλαίει.Τελικά δεν είναι καθόλου απλό: οφείλεις να βρεις μια ιστορία, όπου η ποίηση, η αγάπη και ο πόνος να σε κρατούν και να σε εμπνέουν τόσο, ώστε να φτιάξεις μια όπερα». Έτσι, όταν ένας άλλος λιμπρετίστας, ο Giovacchino Forzano ήρθε στον Puccini με την ιστορία της “Suor Angelica”, ο συνθέτης πιάστηκε αμέσως στα δίχτυα της ποίησης και της ομορφιάς της. Έχοντας δε και ο ίδιος την αδελφή του σε μοναστήρι, έπλασε μουσικά τη “Sorella” – την “Αδελφή” της όπεράς του – όπως θα ζωγράφιζε το πορτρέτο ενός πραγματικά δικού του ανθρώπου.
