Το Αρχείο ΕΡΤ για την επέτειο 10 ετών από την απώλεια του Νίκου Τριανταφυλλίδη, στις 6 Ιουνίου 2016, παρουσιάζει απόσπασμα από την εκπομπή «Συν και πλην» όπου εμφανίστηκε για να μιλήσει για το ντοκιμαντέρ του «Screamin’ Jay Hawkins: I Put a Spell on Me» (2001).
Ο Νίκος Τριανταφυλλίδης, σκηνοθέτης του κινηματογράφου, σεναριογράφος, ποιητής, ραδιοφωνικός παραγωγός, γεννήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 1966 στο Σικάγο των ΗΠΑ και ήταν γιος του ηθοποιού Βασίλη Τριανταφυλλίδη (Χάρρυ Κλυνν) και της χορεύτριας Χαρίκλειας Μακρή. Σπούδασε κινηματογράφο στο Λονδίνο και η πρώτη του μικρού μήκους ταινία ήταν το 1990 το «Since I was a Kid, I Hated Sundays» και η πτυχιακή του «Dogs Licking My Heart» («Τα Σκυλιά Γλείφουν Την Καρδιά Μου») διακρίθηκε στο 7ο Φεστιβάλ Ελληνικών Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας το 1993, με το πρώτο βραβείο μυθοπλασίας, ενώ το ίδιο έτος σκηνοθέτησε και το μουσικό βίντεο για το τραγούδι «Δεν χωράς πουθενά» του συγκροτήματος «Τρύπες». Το 1995 παρουσιάζει την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία «Ράδιο Μόσχα», με την οποία κερδίζει το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη στα Κρατικά Κινηματογραφικά Βραβεία, ενώ το 1996 γύρισε για την ΕΤ2 την τηλεταινία «Το Παλτό», μία διασκευή του ομώνυμου διηγήματος του Νικολάι Γκόγκολ με τους Ντίνο Ηλιόπουλο και Βασίλη Διαμαντόπουλο στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Έγραψε μαζί με τον Χρήστο Χωμενίδη το σενάριο της ταινίας «Μαύρο Γάλα», ενώ το 1999, ο θρυλικός μουσικός Σκρίμιν Τζέι Χόκινς δίνει δύο συναυλίες στην Αθήνα μετά από πρόσκληση του Τριανταφυλλίδη, ο οποίος θα τις κινηματογραφήσει και έτσι θα προκύψει το ντοκιμαντέρ «Screamin’ Jay Hawkins: I Put a Spell on Me» (2001), η οποία βραβεύεται με το Πρώτο Βραβείο στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης και το Δεύτερο Κρατικό Βραβείο Ταινίας Τεκμηρίωσης στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
Ο Τριανταφυλλίδης εργάστηκε στο ραδιόφωνο ως παραγωγός στον TOP FM και στο BBC World Service, αλλά και με την εκπομπή «Αισθηματική Αγωγή» στον 902 Αριστερά στα FM και στον ραδιοσταθμό «Στο Κόκκινο» 105,5 FM. Το 1995 ίδρυσε την οπτικοακουστική εταιρεία «Astra Tv» και το 2002 εγκαινίασε το «Gagarin 205» πραγματοποιώντας έτσι το όνειρο της δημιουργίας ενός συναυλιακού χώρου φιλόξενου για την αγαπημένη του ροκ μουσική. Το 2012 σκηνοθετεί την ταινία «Οι Αισθηματίες» η οποία προβάλλεται το 2014 στο 36ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας. Η τελευταία ταινία του ήταν το ντοκιμαντέρ «90 χρόνια ΠΑΟΚ: Νοσταλγώντας το μέλλον» (2016) το οποίο δεν πρόλαβε να δει στις αίθουσες μιας και έφυγε από τη ζωή χτυπημένος από τον καρκίνο στις 6 Ιουνίου 2016, σε ηλικία 49 ετών.
Το Αρχείο ΕΡΤ για την επέτειο 10 ετών από την απώλεια του Νίκου Τριανταφυλλίδη παρουσιάζει απόσπασμα από την εκπομπή «Συν και πλην» όπου εμφανίστηκε για να μιλήσει για το ντοκιμαντέρ του «Screamin’ Jay Hawkins: I Put a Spell on Me» (2001).
ΣΥΝ ΚΑΙ ΠΛΗΝ
ΝΙΚΟΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ
Καλεσμένος στο τελευταίο μέρος της εκπομπής του τηλεοπτικού μαγκαζίνο “Συν και Πλην”, είναι ο σκηνοθέτης Νίκος Τριανταφυλλίδης. Αφορμή της πρόσκλησης είναι η πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ «Screamin’ Jay Hawkins: I Put a Spell on Me». Παρακολουθούμε το τρέιλερ της ταινίας και αμέσως μετά ο Ν. Τριανταφυλλίδης εξηγεί τους λόγους για τους οποίους αποφάσισε να ασχοληθεί με την προσωπικότητα του Screaming Jay Hawkins, αναφέρεται στις δύο τελευταίες συναυλίες που έδωσε εκείνος στην Ελλάδα, τη συμμετοχή καλλιτεχνών όπως οι Eric Burdon, Bo Didley, Jim Jarmusch, Diamanda Gallas οι Fuzztones, Arthur Brown και πολλών άλλων, οι οποίοι μιλούν για τον χαρακτήρα και τη μουσική του Hawkins. Υπογραμμίζει τα στοιχεία της μουσικής προσωπικότητας του Hawkins, την πρωτοποριακή του συμβολή στην αμερικανική κουλτούρα η οποία δεν αναγνωρίστηκε, παρά μόνο στα τελευταία χρόνια της ζωής του, όταν είχε μετακομίσει και ζούσε μόνιμα στο Παρίσι. Αναφέρεται στην προσπάθεια καταγραφής της προσωπικότητας και της μουσικής του Hawkins στο ντοκιμαντέρ, ως μια ιστορία επιβίωσης ενός ιδιαίτερου και χαρισματικού ανθρώπου που ξέφυγε από τα γκέτο και προσέφερε ένα σημαντικό στοιχείο προόδου στην ροκ κουλτούρα. Αναφέρονται επίσης οι διακρίσεις και προβολές του ντοκιμαντέρ σε κινηματογραφικά φεστιβάλ στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Προς το τέλος της εκπομπής γίνεται μια νύξη για τον χώρο «Gagarin 205» που επρόκειτο να ξεκινήσει τη λειτουργία του ως συναυλιακός χώρος αλλά και αίθουσα προβολών ταινιών, κυρίως για εκείνες τις ταινίες που η αγορά δεν τους αφήνει χώρο και χρόνο έκθεσης στο κοινό.
