Εβδομάδα Αφιερωμένη στον Maurice Ravel (1875 – 1937)
Ο Maurice Ravel γεννήθηκε στις 7 Μαρτίου του 1875 στο Παρίσι. Ο πατέρας του ήταν ένας επιτυχημένος μηχανικός, εφευρέτης και κατασκευαστής, ενώ η μητέρα του είχε Βασκική καταγωγή αλλά είχε μεγαλώσει στη Μαδρίτη. Είχε έναν αδελφό τον Édouard - (3 χρόνια νεότερο ο οποίος πέθανε το 1960), που ακολούθησε τα χνάρια του πατέρα τους κι έγινε κι αυτός ένας επιτυχημένος μηχανικός και εφευρέτης. Ο πατέρας του ήταν μουσικά μορφωμένος και ήταν αυτός που εμφύσησε την σπίθα της μουσικής στον νεαρό Maurice. Έχοντας πάρει μαθήματα πιάνου σε νεαρή ηλικία, τον Νοέμβριο του 1889 θα γίνει μαθητής του Ωδείου του Παρισιού στην τάξη πιάνου του Eugène Anthiome και θα κερδίσει κιόλας το πρώτο βραβείο στο διαγωνισμό πιάνου του Ωδείου το 1891. Την ίδια εποχή θα αρχίσει και μαθήματα με τον Gabriel Fauré ο οποίος ήταν και ο μόνος που κατανοούσε το αντισυμβατικό του χαρακτήρα του.
Tο 1895, μη έχοντας κερδίσει άλλα βραβεία, αποβλήθηκε από το Ωδείο. Το 1897 όμως έγινε ξανά δεκτός και συνέχισε τις σπουδές του στη σύνθεση με τον Gabriel Fauré, ενώ έκανε και ιδιαίτερα μαθήματα αντίστιξης με τον André Gedalge. Ο Théodore Dubois που ήταν τότε διευθυντής του Ωδείου δεν τον συμπαθούσε και δεν έχανε την ευκαιρία να του φέρεται με εχθρότητα. Αποδοκίμαζε την μουσικά και πολιτικά προοδευτική οπτική του, κι ενώ έγραψε μερικά αξιόλογα έργα όταν σπούδαζε με τον Fauré, δεν κέρδισε κανένα βραβείο και ως εκ τούτου αποβλήθηκε ξανά το 1900. Ως πρώην μαθητής του, επετράπη να παρακολουθεί τα μαθήματα του Fauré ως μη συμμετέχων «ακροατής» μέχρι που τελικά εγκατέλειψε το Ωδείο το 1903. Αν αυτήν την εισαγωγή την κάναμε δίχως να ξέραμε για ποιον μιλάμε, θα σκεφτόμασταν ότι επρόκειτο για κάποιον άγνωστο συνθέτη που δεν γνώρισε ιδιαίτερη επιτυχία. Κι όμως, πρόκειται για τον Maurice Ravel, έναν από τους σπουδαιότερους συνθέτες του 20ού αιώνα. Η ζωή και το έργο του είναι γνωστά σε όλους μας, και σε αυτό το αφιέρωμα θα παρελάσουν μερικά από τα σπουδαιότερα έργα του. Και έχοντας ήδη πραγματοποιήσει άλλο ένα αφιέρωμα στο παρελθόν, αξίζει να αναφερθεί ότι δεν φτάνουν ούτε άλλα τόσα, προκειμένου να παρουσιαστεί όλο το σπουδαίο του έργο. Όποτε επιφυλασσόμαστε.
