Η Εύη Κυριακοπούλου στην εκπομπή της ΕΤ1 "Η ζωή είναι αλλού" συνομιλεί με τον σημαντικό σκηνοθέτη και δάσκαλο Λευτέρη Βογιατζή, που ταύτισε το όνομά του με την ιστορία του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου, σε μια αυτοβιογραφική συνέντευξη το 2004, ύστερα από 30 χρόνια πορείας. Σκηνοθέτης: Γιώργος Παναγιωτόπουλος. Κείμενα – παρουσίαση: Εύη Κυριακοπούλου.
Ο Λευτέρης Βογιατζής έφυγε από τη ζωή στις 2 Μαΐου 2013. Σπουδαίος δάσκαλος της τέχνης της υποκριτικής, ηθοποιός και σκηνοθέτης, συνέβαλε σημαντικά στην εξέλιξη της πορείας του ελληνικού θεάτρου. Υπήρξε συνιδρυτής της εταιρείας θεάτρου «Η Σκηνή». Από το 1982 έως το 1987 που λειτούργησε η «Σκηνή», ο Λευτέρης Βογιατζής σκηνοθέτησε και έπαιξε στα έργα: «Η Σπασμένη στάμνα», του Χ. φον Κλάιστ (Δικαστής Αδάμ, σε σκηνοθεσία Βασίλη Παπαβασιλείου), «Οι Αγροίκοι», του Κάρλο Γκολντόνι (Λουνάρντο), «Συμφορά από το πολύ μυαλό», του Α. Γκριμπογιέντοφ (Φάμουσοφ), «Σε φιλώ στη μούρη…» σύγχρονο ελληνικό έργο του Γ. Διαλεγμένου (Μήτσος), για το οποίο τιμήθηκε με το βραβείο σκηνοθεσίας «Κάρολου Κουν» για την περίοδο 1986-87. Το 1988 ίδρυσε τη θεατρική ομάδα «Νέα Σκηνή» (1988), όπου με τη συμμετοχή νέων ηθοποιών, παρουσίασε συστηματικά έργα κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου. Ίδρυσε επίσης το Εργαστήριο Αρχαίου Δράματος (1989). Με ορμητήριό του το θέατρο της Οδού Κυκλάδων, κατάφερε να διαμορφώσει τα δικά του εργαλεία, χτίζοντας τις παραστάσεις πάνω σε έναν δικό του τρόπο ανάπτυξης.
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟΥ ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ
Η Εύη Κυριακοπούλου στην εκπομπή της ΕΤ1 “Η ζωή είναι αλλού” αναζητά μέσα από συζητήσεις με τους καλεσμένους της, την «πυξίδα» που οδήγησε τη ζωή και τα όνειρά τους. Η συγκεκριμένη εκπομπή παρουσιάζει τον σημαντικό σκηνοθέτη και δάσκαλο Λευτέρη Βογιατζή, που ταύτισε το όνομά του με την ιστορία του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου, σε μια αυτοβιογραφική συνέντευξη το 2004, ύστερα από 30 χρόνια πορείας.
Ο Λευτέρης Βογιατζής μιλά για το Θέατρο της οδού Κυκλάδων όπου τότε σκηνοθετούσε και πρωταγωνιστούσε στο έργο του Μολιέρου «Σχολείο Γυναικών» ενώ προετοίμαζε το ανέβασμα του έργου του Γιώργου Διαλεγμένου «Bella Venezia». Η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από τα κριτήρια της επιλογής των έργων που ανεβάζει, την υποκριτική τέχνη και το ρόλο του ηθοποιού, τη συνεργασία του και τη σχέση του με τους νέους καλλιτέχνες. Ειδική μνεία κάνει στους αγαπημένους του συγγραφείς του νεοελληνικού θεάτρου, τη Λούλα Αναγνωστάκη, τον Γιώργο Διαλεγμένο και το δίδυμο Κεχαΐδη-Χαβιαρά. Ένα έργο που αγάπησε πολύ ήταν το «Καθαροί, πια» της νεαρής Αγγλίδας Σάρα Κέιν, που αυτοκτόνησε το 1999 στα 28 της χρόνια.
Μιλά επίσης, για την ερμηνευτική εμβάθυνση και επεξεργασία ενός έργου, καθώς και για τη δημιουργική του δουλειά στο χώρο της σκηνικής παρουσίας. Επίσης, για τους ρόλους που ο ίδιος ενσάρκωσε, για τη σχέση με τον θεατή αλλά και για τη διαχείριση της “αποτυχίας” μιας παράστασης.
Καθώς μοιράζεται τις προσωπικές του πεποιθήσεις για την τέχνη, τη ζωή, τον θάνατο, τον έρωτα και τη μοναξιά, εκμυστηρεύεται πτυχές του εαυτού του που φωτίζουν τόσο τον καλλιτέχνη και την προσφορά του μέσα από το θέατρο όσο και χαρακτηριστικά του ανθρώπου Λευτέρη Βογιατζή.
Κατά τη διάρκεια της εκπομπής παρακολουθούμε σκηνές από πρόβες των έργων «Σ’ εσάς που με ακούτε;» της Λούλας Αναγνωστάκη, «Καθαροί, πια» της Σάρας Κέιν, «Σχολείον Γυναικών» του Μολιέρου. Το υλικό προέρχεται από τις εκπομπές «Παρασκήνιο» και «Θεατροπληξία».
