Για την επέτειο από το θάνατο του διεθνούς κύρους σκηνοθέτη Ανδρέα Βουτσινά, στις 8 Ιουνίου 2010, το Αρχείο ΕΡΤ προτείνει επεισόδιο της εκπομπής “Βάθος πεδίου” του Γιάννη Έξαρχου, στην οποία ο Βουτσινάς αποκαλύπτει σημαντικές στιγμές της ζωής και της καριέρας του, θυμάται τα παιδικά του χρόνια στο Χαρτούμ, τα χρόνια που έζησε στην Αγγλία αλλά και τα χρόνια της Αμερικής, του ACTORS STUDIO, την πρώτη του παράσταση στο Μπρόντγουεϊ, ενώ αναφέρεται και στη συνέχεια της επαγγελματικής του πορείας στην Ελλάδα, όπου επέστρεψε το 1976.
Ο διεθνούς κύρους σκηνοθέτης του θεάτρου Ανδρέας Βουτσινάς, εργάστηκε ως σκηνοθέτης, ηθοποιός και δάσκαλος διάσημων ηθοποιών στο Λονδίνο, στη Νέα Υόρκη και το Παρίσι και στα τέλη της δεκαετίας του ’70 επέστρεψε στην Ελλάδα. Γεννήθηκε στις 22 Αυγούστου 1932 στο Χαρτούμ, μεγάλωσε στην Αθήνα και μετά το γυμνάσιο στις αρχές της δεκαετίας του ‘50, σπούδασε υποκριτική και ενδυματολογία στο Λονδίνο στη θεατρική σχολή του «Όλντ Βικ» και στη σχολή Δραματικής Τέχνης και Τραγουδιού «Γουέμπερ Ντάγκλας», συνέχισε τις σπουδές του στο φημισμένο Actor’s Studio της Νέας Υόρκης και το 1957 έγινε μέλος του. Συμμετείχε ως ηθοποιός σε αρκετά θεατρικά έργα τα οποία σκηνοθέτησε ο Ελία Καζάν στο Μπρόντγουεϊ. Ο ίδιος ο Βουτσινάς το 1962 σκηνοθέτησε τη μαθήτριά του Τζέιν Φόντα στην κωμωδία «Fun Couple». Το 1968 τη συνόδευσε στο Παρίσι για τα γυρίσματα της ταινίας του Ροζέ Βαντίμ «Μπαρμπαρέλα». και το 1969 την σκηνοθέτησε στο έργο «No Concern of Mine». To 1968 ιδρύει στο Παρίσι το θεατρικό εργαστήρι «Θέατρο των Πενήντα» («Le Theatre Des Cinquante»).
Από το 1978 έως το1980 ο Βουτσινάς δίδαξε στην Εθνική Σχολή Κινηματογράφου της Γαλλίας (IDEC), ενώ κατά τη διάρκεια της καλλιτεχνικής του πορείας δίδαξε υποκριτική σε ηθοποιούς, όπως η Τζέιν Φόντα, η Φέι Νταναγουέι, ο Γουόρεν Μπίτι και η Αν Μπράνκοφτ.
Στον κινηματογράφο, ο Ανδρέας Βουτσινάς ως ηθοποιός εμφανίστηκε, στις κωμωδίες Producers», 1968, «Μystery of 12 chairs», 1970 και Ηistory of the world: Part I», 1981 σε σκηνοθεσία Μελ Μπρουκς. Το 1978 έπαιξε με τη Μελίνα Μερκούρη στο έργο του Ζιλ Ντασέν «Κραυγή Γυναικών» («Dreams of passion») και το 1988 στο «The Big Blue» του Λικ Μπεσόν. Εμφανίστηκε και στην τηλεοπτική σειρά του Κώστα Κουτσομύτη «Πρόβα νυφικού» (1995).
Ο Βουτσινάς στο θέατρο σκηνοθέτησε συνολικά 125 παραστάσεις κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου, στην Ελλάδα και το εξωτερικό, συνεργάστηκε με το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, το Εθνικό Θέατρο, την Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης», το ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας, το Θεσσαλικό Θέατρο και με πολλούς θιάσους, ενώ σκηνοθέτησε και τις μουσικές παραστάσεις της Λίνας Νικολακοπούλου και του Σταμάτη Κραουνάκη με την Άλκηστη Πρωτοψάλτη.
Ο Ανδρέας Βουτσινάς έφυγε από τη ζωή στις 8 Ιουνίου 2010 και το Αρχείο ΕΡΤ για την επέτειο από το θάνατό του παρουσιάζει την εκπομπή:
ΒΑΘΟΣ ΠΕΔΙΟΥ
ΑΝΔΡΕΑΣ ΒΟΥΤΣΙΝΑΣ
Στο συγκεκριμένο επεισόδιο της σειράς «ΒΑΘΟΣ ΠΕΔΙΟΥ» ο σκηνοθέτης Ανδρέας Βουτσινάς, σε συνέντευξή του στον Γιάννη Έξαρχο, κάνει αναδρομή στην καλλιτεχνική του πορεία και εξομολογείται προσωπικά του βιώματα, σκιαγραφώντας πτυχές της προσωπικότητάς του.
Αρχικά, αναφέρεται στα χρόνια της παιδικής του ηλικίας στο Χαρτούμ της Αφρικής όπου γεννήθηκε, στο οικογενειακό του περιβάλλον για τους γονείς του, που τον λάτρευαν, αλλά και το πολυφυλετικό περιβάλλον που υπήρχε εκεί, το οποίο καθόρισε την προσωπικότητά του. Επίσης, θυμάται τις πρώτες εικόνες όταν ήρθε στην Ελλάδα το 1937, τα συναισθήματα που ένιωσε και τις παραστάσεις που έβλεπε μικρός με τη μητέρα του, μέσα από τις οποίες αγάπησε το θέατρο, ενώ αναφέρεται ιδιαιτέρως στον τόπο καταγωγής του την Κεφαλονιά και ειδικά το Ληξούρι.
Επιλέγοντας σταθμούς της καριέρας του που συνδέεται με το Λονδίνο, τον Καναδά, τη Ν. Υόρκη, το Παρίσι και την Ελλάδα αφηγείται καταρχήν την εμπειρία των σπουδών του στη Σχολή Δραματικής Τέχνης Old Vic του Λονδίνου και αποκαλύπτει ότι με τη βοήθεια του Καρόλου Κουν πέρασε στις εξετάσεις, χωρίς να γνωρίζει καλά αγγλικά. Θυμάται την προχωρημένη σκηνοθετική προσέγγιση των Άγγλων ήδη από τη δεκαετία του ’50 και τη βεβαιότητα ότι τα κλασσικά έργα δεν απειλούνται. Σε αντίθεση με τη γαλλική προσέγγιση στα κλασσικά έργα του εθνικού ρεπερτορίου.
Ακολούθως συζητούν για σημαντικές συνεργασίες του ως ηθοποιός και σκηνοθέτης. Ως μέλος του Actor’s Studio της Ν. Υόρκης τη δεκαετία του ’50 θυμάται συνεργασίες με διεθνούς φήμης σκηνοθέτες και ηθοποιούς και στη σχέση του μαζί τους όπως, o Ελία Καζάν, ο Λι Στράσμπεργκ, στη σχολή του οποίου φοίτησε, η Τζέραλντιν Πέιτζ, η Μέριλιν Μονρόε, η Φέι Ντάναγουεϊ, ο Γουόρεν Μπίτι, ο Μελ Μπρουκς, η Τζέιν Φόντα, η Αν Μπάνκροφτ και η Φανί Αρντάν. Εξηγεί ότι έλαβε πολύ σημαντικά μαθήματα για εκείνον σε σχέση με την υποκριτική. Αναφέρεται στα επιφανειακά στοιχεία στην υποκριτική που τον απωθούσαν και τα οποία συχνά παραγκώνιζαν όσα έπρεπε να αισθανθεί ο ηθοποιός, ενώ στέκεται στην ανάγκη των ηθοποιών να κάνουν λάθη για να μπορούν αν μάθουν και να εξερευνήσουν τις δυνατότητές τους.
Περιγράφει πώς τον κέρδισε η σκηνοθεσία και αργότερα η διδασκαλία, θυμάται την πρώτη του παράσταση στο Μπρόντγουεϊ με πρωταγωνίστρια την Τζέιν Φόντα, ενώ αναφέρεται και στην προσωπική τους σχέση, όπως και την πρώτη του επαφή με τον κινηματογράφο και τη συνεργασία του με τον Μελ Μπρουκς, ενώ περιγράφει την ιστορία της γνωριμίας και της φιλίας τους. Εξηγεί τις διαφορές ανάμεσα στον κινηματογράφο και το θέατρο στις ΗΠΑ, το ρόλο των παραγωγών και την ευκολία με την οποία εκείνος πέρασε από τον ένα χώρο στον άλλο.
Ακόμη, ο Ανδρέας Βουτσινάς μιλά για τη συνέχεια της επαγγελματικής του πορείας στην Ελλάδα, όπου επέστρεψε το 1976, μετά από 29 χρόνια συνεχούς απουσίας, θεωρώντας ότι μάλλον δεν θα επιστρέψει ποτέ και θυμάται τις πρώτες μέρες στην Αθήνα. Μιλάει για τη ζωή ανάμεσα σε Αθήνα, Παρίσι και Θεσσαλονίκη που ακολούθησε έκτοτε, ενώ εξηγεί γιατί το θέατρο είναι γι’ αυτόν μια πρόβα ζωής και γιατί αντιδρά αρνητικά στην ετικέτα «μεγάλος» που συνηθίζουν να βάζουν στους καλλιτέχνες.
