Το Αρχείο της ΕΡΤ μέσα από το «Θέατρο της Δευτέρας» παρουσιάζει το κλασικό αριστούργημα «Ο Γλάρος» (1895) του Αντόν Τσέχωφ, σε σκηνοθεσία του Σταμάτη Χονδρογιάννη και μετάφραση του Λυκούργου Καλλέργη. Σκηνικά-κοστούμια: Μαρία Κόκκου. Στο ρόλο της κεντρικής ηρωίδας Ειρήνα Νικολάγιεβνα Αρκάντινα εμφανίζεται η Μάρω Κοντού. Μαζί της ο Ανδρέας Μπάρκουλης ο οποίος ενσαρκώνει το ρόλο του Τριγκόριν, ενός 40χρονου επιτυχημένου συγγραφέα. Παίζουν ακόμη οι ηθοποιοί: Ντίνος Αυγουστίδης, Κούλα Αγαγιώτου, Γιώργος Μπάρτης, Καίτη Γρηγοράτου, κ.ά. Πρόκειται για το πρώτο έγχρωμο θεατρικό έργο στην ελληνική τηλεόραση που προβλήθηκε στις 11 Μαΐου 1981.
Η αγαπημένη ηθοποιός Μάρω Κοντού έφυγε σήμερα από τη ζωή. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Κουκάκι. Σπούδασε χορό στη σχολή της Κούλας Πράτσικα και το 1953 προσελήφθη από το Εθνικό Θέατρο ως μέλος του χορού σε αρχαίες τραγωδίες. Η πρώτη της θεατρική εμφάνιση ήταν στον «Ιππόλυτο» που ανέβηκε από τον Δημήτρη Ροντήρη στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού. Έκτοτε έπαιξε σε εκατοντάδες θεατρικά έργα Ελλήνων και ξένων συγγραφέων. Τα πρώτα χρόνια της καριέρας της δούλεψε δίπλα στον Δημήτρη Χορν. Λίγο αργότερα, ο Ντίνος Ηλιόπουλος την κάλεσε το 1959 στο θίασό του και μαζί περιόδευσαν σε Ελλάδα και Κύπρο με τα έργα «Φωνάζει ο Κλέφτης» του Δημήτρη Ψαθά και «Η Κυρία του Κυρίου» των Τσιφόρου – Βασιλειάδη.
Στο ελληνικό σινεμά ερμήνευσε σπουδαίους ρόλους μέσα από τους οποίους αγαπήθηκε από το ευρύ κοινό, αφήνοντας την προσωπική της σφραγίδα. Διαχρονική παραμένει η ταινία του Γιώργου Τζαβέλλα «Η Γυνή να Φοβείται τον Άνδρα» (Δαμασκηνός-Μιχαηλίδης, 1965), όπου μαζί με τον Γιώργο Κωνσταντίνου υποδύθηκαν το ζεύγος Κοκοβίκου, ένα από τα πλέον διάσημα ζευγάρια του ελληνικού κινηματογράφου.
Η πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση έγινε το 1954 με ένα βουβό ρόλο στην ταινία της Φίνος Φιλμ «Χαρούμενο Ξεκίνημα» του Ντίνου Δημόπουλου. Ακολούθησαν κι άλλοι ρόλοι σε ταινίες όπως: «Ο Άνθρωπος του Τραίνου», «Έγκλημα στο Κολωνάκι» και «Έγκλημα στα Παρασκήνια». Σε πρωταγωνιστικό ρόλο εμφανίστηκε το 1960 στην ταινία της Φίνος Φιλμ «Τα Κίτρινα Γάντια» (1960). Συμμετείχε σε πάνω από 50 κινηματογραφικές παραγωγές μεταξύ των οποίων η ταινία του Γιώργου Τζαβέλλα «Αντιγόνη» (1961) ως Ισμήνη. Μετά τη περίοδο της χρυσής εποχής του κινηματογράφου ξεχωρίζει ίσως ο ρόλος της στην ταινία «Το Μεγάλο Κανόνι» (1981) με τον Θανάση Βέγγο. Στη διάρκεια της καριέρας της οι τηλεοπτικές της συμμετοχές ήταν περιορισμένες («Ένοχοι», «Τρεις στο Γύρο», «Το Πάθος» κ.α.). Το 2021 βρέθηκε ξανά στις τηλεοπτικές οθόνες με ένα χαρακτηριστικό ρόλο στη σειρά «Γη της Ελιάς». (Πηγή: https://finosfilm.com)
Το Αρχείο της ΕΡΤ μέσα από το «Θέατρο της Δευτέρας» παρουσιάζει το κλασικό αριστούργημα «Ο Γλάρος» (1895) του Αντόν Τσέχωφ, σε σκηνοθεσία του Σταμάτη Χονδρογιάννη και μετάφραση του Λυκούργου Καλλέργη, όπου η Μάρω Κοντού ενσαρκώνει τον ρόλο της κεντρικής ηρωίδας Ειρήνα Νικολάγιεβνα Αρκάντινα. Μαζί της ο Ανδρέας Μπάρκουλης ο οποίος εμφανίζεται στον ρόλο του Τριγκόριν, ενός 40χρονου επιτυχημένου συγγραφέα. Πρόκειται για το πρώτο έγχρωμο θεατρικό έργο στην ελληνική τηλεόραση που προβλήθηκε στις 11 Μαΐου 1981.
ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ Ο ΓΛΑΡΟΣ, του Αντόν Τσέχωφ
Ο Αντόν Τσέχωφ έγραψε το πρώτο σχέδιο του «Γλάρου» το 1895 σε ηλικία τριανταπέντε ετών, όταν ήταν ήδη γνωστός διηγηματογράφος. Θέματα του έργου, η διαρκής αγωνία της δημιουργίας και η αιώνια αντιπαλότητα των μεγαλύτερων καλλιτεχνών έναντι των νέων. Με φόντο τη θέα μιας λίμνης, οι ήρωες παλεύουν με τις προσωπικές τους αναζητήσεις, τις ανασφάλειες και τα αδιέξοδα της ζωής τους. Στο έργο είναι διάχυτος ο ερωτισμός, ο παραλογισμός και η υστερία των ηρώων. Όλα αυτά δίνονται με καυστικότητα, ειρωνεία, οξυδέρκεια, που περικλείουν όμως τρυφερότητα, λυρισμό και ιδεαλισμό. Παίζουν ακόμη οι ηθοποιοί: Ντίνος Αυγουστίδης (Τρέπλιεφ), Κούλα Αγαγιώτου (Πολίνα), Γιώργος Μπάρτης (Μεντβεντένκο), Καίτη Γρηγοράτου (Νίνα) κ.ά.
Ο σκηνοθέτης Σταμάτης Χονδρογιάννης είχε δηλώσει πως πρόκειται για μια «ειδική» κωμωδία. Το κλειδί βρίσκεται στο «μάτι» που ο γιατρός Ντορν (Βασίλης Παπανίκας) βλέπει ανθρώπους και καταστάσεις. Χλευάζει και κοροϊδεύει τα πάντα γύρω του, αλλά χωρίς κακία και σαρκασμό. Περιγελά και διασκεδάζει με τις απαιτήσεις των ανθρώπων από τους συνανθρώπους τους. Στις πιο δύσκολες και δραματικές στιγμές για τους ήρωες του έργου αυτός σιγοτραγουδά κάποιο σκοπό. Είναι η φωνή του Αντόν Τσέχωφ, που κάνει έκκληση στους ανθρώπους να μη φοβούνται τη ζωή. Εκεί βρίσκεται η κωμωδία του Τσέχωφ ή μάλλον το μέτρο με το οποίο αυτός μετρά τις κωμωδίες του: “Άνθρωποι δείτε τους εαυτούς σας. Δείτε πόσο παράλογα ζείτε και πόσο ανόητοι είσαστε.” Ο λυρισμός επίσης είναι έντονος. Η ομορφιά της λίμνης που παρασύρει τα ανθρώπινα συναισθήματα και δημιουργεί αναστάτωση σιγά σιγά συνειδητοποιείται από τους ήρωες ότι τους κάνει να ασφυκτιούν, με αποτέλεσμα να πνίγονται όλα τα συναισθήματα αυτά που είχε δημιουργήσει ο ίδιος: η πραγματικότητα που δεν μπορεί να ιδωθεί πια ποιητικά. Το έργο δεν είναι αυτοβιογραφικό αλλά ο Τσέχωφ χρησιμοποίησε σ’ αυτό, περισσότερο από προηγούμενά του έργα προσωπικές εμπειρίες.
